Ik BEN boos op BEN

Ergens begin mei kregen wij van BEN een mail. Onze mobiele telefoonabonnementen konden weer verlengd worden. Meer MB’s zijn altijd gemakkelijk, zeker als je onderweg bent dus even gekeken naar de bundels. Nieuwe pakketten uitgezocht en aangemeld. Twee dagen later een mail: dat kon helemaal niet want er was een betalingsachterstand. Een betalingsachterstand? Terwijl alles automatisch wordt afgeschreven? Bovendien ben ik als het niet om een automatische betaling van de zeer rappe betalingen. Zodra een rekening binnen is, gaat hij direct naar de bank. Bijna nog voordat hij is verstuurd zeg maar.

Nooit een aanmaning gehad

Dus ik bellen. Ik begrijp het niet, heb ook nooit een aanmaning gehad en jullie sturen zelf een mail dat ik kan verlengen. Volgens mij klopt er dan bij jullie zelf iets niets. Aan de andere kant iemand die ook maar gewoon haar brood verdient op zo’n callcenter. Maar wel heel oordelend. Dat ik heel blij mocht zijn dat er geen incassokosten overheen zijn gekomen en dat ik maar snel moet betalen. Maar van welke rekeningen dan vraag ik haar en geef me dan de rekeningnummers. Nee, ik moest direct betalen. Nou dat doe ik niet zeg ik, ik wil weten om welke rekeningen het gaat. Ik check het vervolgens en wat ik al dacht: alles is gewoon keurig netjes betaald.

U luistert niet!

Dus weer bellen: alles is betaald. Eerst veel tegenstribbelingen. U heeft een achterstand. Mevrouw zeg ik, u luistert niet. Alles is betaald!! Waar kan ik de betalingsbewijzen uploaden zodat jullie het zelf kunnen zien? Het leek wel alsof ik Arabisch sprak maar uiteindelijk toch een link om de betalingsbewijzen door te sturen. En opeens ging het niet meer om 1 rekening, maar om 2. Enfin, de betalingsbewijzen van de bank gedownload en doorgestuurd. Althans dat was de bedoeling. De link kon maar 1 ding tegelijk verwerken. De link nog een keer geprobeerd en het andere bewijs ook doorgestuurd. Een week later weer een bericht: er was maar 1 betalingsbewijs doorgestuurd. Ja nogal wiedes als het niet werkt voor 2. Zucht zucht. Weer bellen. Andere link, weer doorgestuurd.

Gehackt?

In juni toch maar weer eens gebeld of ze alles hadden ontvangen. En of ik misschien gehackt was net als andere klanten van Odido want daar valt BEN blijkbaar ook onder. Nee natuurlijk niet. Maar de afdeling boekhouding had het nog maar net ontvangen. Nog maar net ontvangen terwijl ik het weken geleden al heb doorgestuurd? Heel erg vreemd. Toch nog maar even een telefoontje erachteraan. U heeft een betalingsachterstand zegt een nieuwe dame die ik net heb uitgelegd dat ik alles heb geüpload en dat er bij hen een fout in het systeem zit. Ergens krijg ik kortsluiting. Mevrouw u luistert blijkbaar niet zeg ik met ingehouden woede. Ik heb u net uitgelegd dat ik geen betalingsachterstand heb, maar dat het nu al maanden duurt voordat jullie mijn betaling checken.

3 maanden later er nog mee bezig

Half juli nog maar weer eens een mail. Dat het nu toch wel heel erg vervelend wordt en dat het controleren van 2 betalingen toch geen 3 maanden hoeft te duren. Nee, ze waren er nog mee bezig. Mijn klomp breekt in duizend stukken. Zit daar op die boekhouding dan maar 1 persoon of zo die weet ik veel hoeveel accounts moet checken? Of is er helemaal geen afdeling boekhouding? Of is het toch een hack geweest en is alles geroofd? Het is nu in ieder geval augustus en dan maar weer een mail sturen. Ja ze snappen dat het heel vervelend is. En heel veel excuses. Maar ze zijn er mee bezig. Tot wanneer? Sint Juttemis? Het lijkt me wel duidelijk dat die verlenging van ons niet meer hoeft. Maar regel het zodat we kunnen overstappen naar een maatschappij die wel een goedwerkende boekhouding heeft.

Meisje uit Lemmer

Hetzelfde zwembadwater, maar we betalen als baantjestrekkers 1,50 meer

 “Recreatief of baantjes trekken?” Die vraag werd ons een tijd geleden gesteld in het zwembad Lemmer dat toen (gelukkig) net weer open was. Recreatief of baantjes zwemmen? We begrepen de vraag niet en vroegen wat het verschil was. Het zwembad was immers op het moment dat wij ons meldden bij de kassa gewoon open voor iedereen…. Dus voor mensen die blijkbaar recreatief zwommen en voor mensen die baantjes trokken. Het verschil zit hem dus in de prijs. Wie recreatief zwemt, moet 6 euro aftikken (voor hoelang je maar wilt en het schema daar ruimte aan biedt). Wie baantjes trekt, betaalt 1,50 meer, dus 7,50 euro. En die verlaat na zijn of haar baantjes vaak snel het bad weer. Die prijzen gelden dus op hetzelfde moment. Geen apart uur voor de banenzwemmers, gewoon samen met de recreatievelingen.

We liggen in hetzelfde zwemwater

Die begrepen we even niet. We liggen allemaal in hetzelfde water en doen ons ding. Dus naast je ligt iemand recreatief bezig te zijn (wat dat dan ook maar mag betekenen) en jij zwemt wat heen en weer en betaalt 25% meer voor je kaartje. Je krijgt als baantjestrekker geen medaille, niet een gouden douche na afloop, geen andere baan waarin je je banen trekt, niet een speciale medewerker die je helpt met aan- en uitkleden en er zit ook geen zeep of een handdoek bij inbegrepen.

Geen gouden kranen voor baantjeszwemmers

We stelden de vraag een aantal keren omdat we dit beleid niet snapten. Waarom betaalt iemand die heen en weer zwemt 1,50 euro meer dan iemand die dat misschien ook wel doet, maar die zegt dat hij recreatief zwemt. Het antwoord was verbijsterend. Een baantjezwemmer neemt de ruimte in van iemand die recreatief zwemt. Huh? Hoezo dan? Iedereen in dat bad doet toch gewoon zijn ding? Er staat niemand aan de kant die zegt dat iemand die recreatief zwemt (heeft die een band om zijn hoofd om hem of haar te herkennen?) niet in het zwemwater van de banentrekker mag komen. Diegene ligt dus gewoon naast je. Of voor je en verspert je de weg. Wat allemaal mag. Maar betaalt aanzienlijk minder.

Wedstrijdbad

Er werd ook nog gezegd dat je wel zwemt in een wedstrijdbad… Ja en? De recreatieve zwemmer doet dat toch ook? En wij gaan toch niet op voor een Olympische medaille daar? Die recreatieveling gaat bovendien ook nog eens van de glijbaan die wij niet gebruiken of dobbert een uur lang rond in het warmere bad en laat zich daar ronddraaien. Bovendien werden in het bad in Joure ook die tarieven gehanteerd, zo werd gesteld. Ja en? Het zwembad in Joure is niet te vergelijken met dat in Lemmer. Het is daar veel groter en het heeft veel meer voorzieningen. Iets van appels en peren zeg maar.  

10-badenkaarten

We begrepen het toen niet en we begrijpen het nu nog steeds niet. Tip van de maand was wel dat we dan beter een 10-badenkaart konden aanschaffen. Die kost in Lemmer 55 euro (in Joure dan weer 52,50. Ook weer een raar verschil). In dat geval ben je dus goedkoper uit, dat klopt. Maar hij is wel persoonsgebonden dus hem samen met iemand delen mag dan ook weer niet.

Bij het weggaan de laatste keer stond er een Duitse toerist af te rekenen. Het recreatieve tarief vanzelfsprekend. “Wat als deze man nu banen zwemt? vroeg ik. Het antwoord daarop kwam niet.

Het IJsselmeer vraagt niet of we recreatief spetteren of echt zwemmen

Wij nemen in ieder geval voorlopig wel een duik in het IJsselmeer. Dat vraagt ons niet of we alleen wat liggen te spetteren of dat we naar de boei zwemmen en weer terug. Daar zijn we altijd welkom…

Meisje 

Geen douche- en toiletvoorziening in Lemmer: spring maar in het Dok of doe het op straat

Het was de afgelopen dagen retedruk in Lemmer. Met de nadruk op rete. Of eigenlijk zonder die rete. De gemeente De Fryske Marren wil namelijk dat mensen hun kont thuislaten als ze op bezoek in Lemmer komen. Dat lijkt een plastische omschrijving, maar zo is het eigenlijk gewoon wel. Het douche- en toiletgebouw in Lemmer is namelijk “tot nader bericht” gesloten. Je kunt wel bellen, want er hangt een telefoonnummer. Nou dat deden we. Aan de andere kant een telefoonbeantwoorder. “We zijn gesloten.” Natuurlijk. Net als dat toiletgebouw dus. Er zou geen geld voor zijn, zo horen we in de wandelgangen. Daar blijft het bij, want het ambtelijk apparaat werkt natuurlijk niet op zon- en feestdagen. Terwijl horeca en winkels die toeristen ontvangen zich weer lekker een slag in de ronde werken en ook blij zijn met hun klandizie. Maar dat terzijde.

Klachten

Bij zowel de horeca als bij winkels regent het klachten. Klanten vragen of ze bij hen naar de wc mogen. Als je in het geval van de horeca wat nuttigt dan is dat niet meer dan logisch. Maar een restaurant of winkel is natuurlijk geen openbaar toilet. Douchen wordt helemaal een ander verhaal. Dat had je trouwens ook nog kunnen doen in het zwembad als je daar een kaartje kocht. Maar ook daar vang je bot: het zwembad is dicht met deze (Paas)dagen.

Belachelijk

Ook de brugwachters krijgen keer op keer de vraag waar het toiletgebouw is. En als mensen dat wel weten waarom dat niet open is. Tot grote ergernis van de bregewippers trouwens: ze vinden het belachelijk dat een wc- en toiletgebouw gewoon niet geopend is terwijl er zoveel mensen in Lemmer rondlopen.

Waar moet je douchen of naar het toilet in Lemmer?

De vraag is dan ook: waar moeten die mensen nu naartoe als ze willen plassen, poepen en willen douchen? Is de boodschap spring maar in het Dok om jezelf te wassen? En doe je behoefte maar op straat? Was of is dat niet strafbaar?  Moet je als je een lang weekend in Lemmer bent als toerist alles 4 dagen ophouden of je 4 dagen niet wassen? Lekkere bende zal dat worden.

Vaarseizoen openen?

Binnenkort wordt het vaarseizoen geopend met veel tamtam.  Ik zou de feestelijkheden maar opschorten en het geld dat daarvoor is, beschikbaar stellen om dat gebouw open te stellen. Als het inderdaad een geldkwestie is dan kun je je verder afvragen of dat nu zo’n kostenpost is. Eerder zaten er altijd 2 dames. Ze ontvingen mensen, hielden alles schoon en zorgden voor het sociale contact. Al snel daarna mochten de dames alleen nog maar komen schoonmaken. Nu gaan de geruchten dat de gemeente zelfs vrijwilligers voor deze functie zoekt. Ja het zijn geruchten want ook die kunnen niet bevestigd worden op een feestdag. Maar al kan het niet uit: een dorp dat het voor een groot deel van haar toeristen moet hebben, moet gewoon de nodige voorzieningen hebben. En dan is een douche- en toiletgebouw toch wel de eerste behoefte.  

Geldkwestie?

En is het echt een geldkwestie? Dan vraag je toch gewoon een bedrag per persoon. Op een camping betaal je toch ook als je moet douchen? Bovendien betalen gasten die in Lemmer met de boot liggen of ergens logeren ook gewoon toeristenbelasting. Dat is 2 euro per persoon per nacht. Lig je op een ligplaats van de gemeente dan is dat vanzelfsprekend ook niet gratis. Ook dan tik je lekker af. Kom je door een brug als watersporter ook dan moet er betaald worden. En dan mag je toch ook de meest basale voorzieningen verwachten. Zet die vrolijke dames er weer neer, zorg dat de gasten deze voorziening hebben, anders verlies je de slag gemeente. Beetje zakelijk denken lijkt me hier op z’n plaats.

Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)  

Als Trump zou kunnen dansen

 

Dansen door witte mensen. Lief mag het graag nadoen en staat dan overdreven met handen en voeten te schoppen alsof hij in een boksring staat. Nu is de realiteit ook dat we een keer op een dansavond waren en daar iemand was die zo zijn dansmoves uitvoerde. En het is ook waar: de souplesse die in de heupen van lief zit, kunnen weinig blanke mensen evenaren.

Toch houd ik ondanks wat vastzittende heupen enorm van dansen. Het liefst sta ik uren op de dansvloer (op muziek die ik ken uit mijn jeugd, disco vooral) met mensen die net als ik vroeger altijd in Napoleon of De Fuik te vinden waren op de dansvloer.

Maar ik houd ook heel erg van kijken naar dans. Het liefst zit ik dan vooraan. Ik wil de zweetdruppels van die professionals bijna op me voelen neerkomen, ik wil elke spier zien bewegen, ik wil met open mond kijken naar wat de choreograaf heeft bedacht en waarom. Ik zag professionele dansers dansen in het theater, maar ook komend van het Wad, op het strand van Terschelling, maar ook op het strandje aan het Tjeukemeer. Ik zag een voorstelling in een schip dat gevuld was met water die magisch was. En ach, ik zag zoveel dansvoorstellingen. Te veel om op te noemen eigenlijk. Dansen is leven. Is liefde. Is mooi en soms lelijk. Het heeft betekenis, het heeft een verhaal, het is lichaam en geest en het is gewoon fantastisch om naar te kijken.. Vind ik.

Toen ik gisteravond in bed lag, bedacht ik dat het heel goed zou zijn als Trump de schoonheid van dans zou kunnen zien. Maar ook de achterliggende gedachte van heel veel voorstellingen. Dus ging ik zoeken op “Kan Trump dansen?” Zo’n AI-geval zei dat hij dat natuurlijk kon. Er kwamen filmpjes omhoog. Trump met een zwaard in zijn hand die zijn handen wat neermaait. In een ander filmpje zonder dat zwaard, maait hij weer met zijn handen en shuffelt hij wat heen en weer met zijn benen.

Aha dacht ik, zie je wel. Daar zit het hem in. Hij kan het niet. En ik vroeg me meteen daarop af: Stel dat hij nu wel kon dansen of in ieder geval de schoonheid ervan inzien, zou het dan allemaal anders gaan tijdens zijn regeerperiode? Zou Groenland dan geen issue meer zijn? Zouden de ICE mensen dan een stuk vriendelijker zijn tegen hun medemens (zouden die wel eens dansen?), zou Europa dan op waarde worden geschat?

Misschien moet hij komende zaterdag eens naar de dansvoorstelling in Lemmer komen. Daarin wordt uitgebeeld hoe verschillende leefwerelden kunnen samenkomen met begrip voor elkaar. En wordt duidelijk uitgebeeld wat mensen echt met elkaar verbindt. Met Urban dans, moderne dans, maar ook met spoken word en zang. En als je verder kijkt dan bezit of status. Zou Trump wel eens verder kijken dan bezit of status? Ik betwijfel het. En zou hij wel eens met iemand uit de onderlaag van de bevolking kijken wat hen bindt? Zou hij wel eens beseffen dat ieder mens verdriet, vreugde, verlangen, angsten en hoop kent?

Ik zit in ieder geval op de voorste rij (als de organisatie mij dat toestaat) zaterdag 31 januari om me te laven aan de schoonheid van getrainde lijven, doordachte teksten en een thema dat me heel erg aanspreekt. En voor wie er ook bij wil zijn is hier wat meer informatie: https://lemsternijs.nl/31-jan-bijzondere-dansvoorstelling-in-de-hege-fonnen/

Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)

Bingo

 

Veel mensen vinden een potje bingo spelen het summum van geluk. Met professionele stiften in de aanslag en in spanning afwachten of al die nummers genoemd worden die op je kaartje staan en dan een leuke prijs winnen. Of niks winnen en gewoon gezellig bij elkaar zitten, wat praten en luisteren naar de stem die de nummers opnoemt.

Natuurlijk is een prijsje winnen dan leuk. Vaak zijn die niet heel groot (soms ook wel), maar heel veel mensen genieten intens van zo’n avondje uit. Vaak in buurthuizen, soms ook in grotere gelegenheden. En dat genoegen mag sinds een tijdje niet meer. Buurthuizen, horecagelegenheden en zelfs verzorgingshuizen moeten hun bewoners dat uitje ontzeggen. Althans die gelegenheden waar ook alcohol mag worden geschonken. Het glaasje advocaat, het wijntje, een likeurtje of een berenburgje: het zou de oorzaak zijn van al het kwaad in de wereld.

Bingoverslaafd? 

Want stel je voor dat je bingoverslaafde zou worden? Omdat je in je buurthuis een wijntje of een biertje mag drinken raak je zo het pad kwijt dat je alle kaarten voor de andere deelnemers wegkaapt. Zodat je daar nog alleen aan die tafel zit en dus alle prijzen wint (wat de organisatie gewoon voorkomt, omdat ze dat niet toestaat).  Dat je je hele loon of pensioen er doorheen jaagt op zo’n avond. Dat ze thuis niets meer te eten hebben, omdat jij alles verkwanseld hebt aan bingokaarten en je je daardoor in de schulden hebt gestoken? Dit heeft de prioriteit van de overheid blijkbaar en alle buurthuizen, verzorgingshuizen en anderen zijn genoodzaakt om die activiteit daardoor te stoppen. En dat is ronduit ongelofelijk belachelijk.  

Persoonlijk houd ik niet zo van bingo, maar vind ik het casino wel heel spannend. Onze grootste casino’s worden gerund door de staat, de overheid dus. Net als de staatsloterij trouwens. Doordat wij hopen op die ene grote slag, vaart de staatskas daar wel bij. En in dat casino mag ik als ik dat wil er zo tienduizend euro doorheen jassen. (Niet dat ik dat heb, maar dat terzijde). Dat mag ik doen terwijl ik wijn slurp, beerenburg naar binnen schuif, een cocktail nuttig of iets anders alcoholisch nuttig.

Vele flappen er door heen jagen in het casino

Ja er gelden in dat casino ook regels qua alcoholgebruik en er worden ook maatregelen genomen die een gokverslaving zouden moeten voorkomen. Maar als ik tijdens dat ene bezoek per jaar iemand naast me heb zitten die een heel pak flappen neertelt op een roulettetafel of vele briefjes van honderd laat verdwijnen in een eenarmige bandiet, dan denk ik: Hoe dan? En vervolgens: Laat die bingo’s waarbij mensen misschien een tientje of 2 betalen toch gewoon doorgaan. Laat ze genieten van die kleine geneugten waarbij ze niemand kwaad doen. Het zijn voor velen mooie avonden vol gezelligheid en het is weer een regel die kant noch wal slaat. Gelukkig is onze burgervader het daar ook mee eens en probeert hij met anderen al dat die regel verdwijnt. Maar in dit bureaucratische land zou het zo maar kunnen dat dit dan weer niet lukt, terwijl er in dat casino dan van alles wel mag en je daar wel je hele loon er in 1 avond door kunt draaien. En heel eerlijk vraag ik me ook af wie deze belachelijke regel heeft bedacht. Een bingohater misschien? Of iemand die nooit iets won met het spel met de balletjes?

Meisje 

 

Zo’n reisje langs de Rijn, Rijn, Rijn

Het liedje Ja zo’n reisje langs de Rijn, Rijn, Rijn zat al dagen in mijn hoofd. Dat was al ontstaan toen ik van iemand een bericht doorgestuurd kreeg over een open dag van het cruiseschip dat hier in Lemmer lag. Ik had wilde fantasieën over een soort Love Boat achtige taferelen. Dat komt dan misschien ook omdat die serie weer op tv is en ik hem vroeger opvrat. Als je die serie bekijkt lijkt alles zo simpel: Judy had nog gewoon slap haar. De kapitein was eigenlijk een heel normale man en er waren dan wel allemaal intriges daar aan boord, maar die liepen altijd goed af. Er was geen raar geweld, de drankjes waren gewoon en iedereen zag er nog naturel uit. 

Nijlcruise

Ooit maakte ik een Nijlcruise door Egypte. In de dieselstank voeren we de Nijl over, gooiden ze ons allerlei producten toe vanaf het water, bezochten we de Nubiërs en zagen we hoe belangrijk die Nijl was voor de landbouw eromheen. 

Op de open dag van de Feenstra cruise boot was het scenario een beetje anders: het was donker en wat guur aan de kade van Lemmer. Aan de overkant werden grote boten gebouwd, het zonnedek had geen zon, want die was er niet. En toen we dachten dat we bij de whirlpool aankwamen, bleek dat een soort lichtkoker te zijn. (Zo’n jacuzzi had de Love Boat dan wel weer. Die boot op de Nijl trouwens ook echt niet hoor, maar dat terzijde). 

Jong bezoek

Met mijn nichtje die net de 20 aantikt betraden we het cruiseschip. Daar werd vooral zij vol interesse aangestaard, want waarschijnlijk krijgen ze niet heel vaak zulk jong bezoek. We vonden het wel vermakelijk, maakten grapjes dat ze haar wel een paar keer gratis op cruise konden meenemen.  Zodat ook jonge mensen interesse zouden hebben voor deze bijzondere manier van vakantie vieren. In Egypte hebben we op zo’n boot de grootste feesten meegemaakt trouwens en toen was ik vele jaren jonger. Het kan dus wel. Ook deden we aan cruiseschiphoppen: dan gingen we van onze toch wat minder luxe boot naar eentje waar de trapleuningen bijna van goud waren. Gewoon over de loopplank van de ene boot naar de andere. En waar we in een echte disco de voetjes van de vloer gooiden en eigenlijk heel stiekem onze gewone boot dan toch wel het leukste vonden. 

Speuren naar de suites

Aan boord in Lemmer was het net een speurtocht. We voelden ons als kinderen op zoek naar een schat: waar vinden we de grootste en meest luxe suites en wat bieden die ons dan? Alle kamers waren heel erg netjes en van alle gemakken voorzien, maar toen we dan eindelijk de suite hadden gevonden zeiden we dat we daar echt wel, ja echt wel een week of twee in zouden kunnen verblijven. En in het restaurant zagen we ons al zitten aan een captains dinner en mooie gerechten. En die bar? Ja die bar die riep onze naam.….Totdat iemand in het Fries om een drankje vroeg, de chef vroeg of het ook in het Engels kon en het antwoord vervolgens was dat er alleen maar koffie en thee was. (Wel met heel veel verschillende lekkernijen).  Niet vreemd overigens, want ja wij wilden ook wel op die druilerige dag een mooi glas wijn, maar daar is zo’n gratis open dag natuurlijk niet voor. Ook maakte het duidelijk dat je het op zo’n internationaal cruiseschip niet zo ver schopt met het Fries: dat spreekt het personeel natuurlijk niet. 

Lemster wike op de cruiseboot

Het mooie was wel dat het net Lemster wike was. Heel Lemmer (nou ja zo’n beetje heel Lemmer) was uitgelopen om te kijken hoe je vanuit ons eigen prachtige havenplaats met de love Boat naar andere bestemmingen kon varen. We kwamen elkaar tegen in kamers, in het restaurant, bij het koffie-, en theedrinken met een keur van lekkers en op dat befaamde zonnedek. Het leek bijna een reünie. 

Toen dacht ik:”Hoe leuk zou het zijn als we gewoon met z’n alleen gaan? Dat we daarna met elkaar Düsseldorf, Bonn, Rudesheim en Koblenz ontdekken. Dat we elkaar ’s ochtends zien met de slaap nog in de ogen en nog net niet de pyjama nog aan. Dat we ’s avonds heerlijk aan de bar hangen met z’n allen alsof het de British Pub is. Maar dan een varende variant. En misschien kan het skûtsje dan met ons meevaren. En de shanty’s. Ik weet het: ik draaf door. Dat komt door die Love Boat…..

In memoriam: lieve zachte buurvrouw Eefke Scheffer

 Buurvrouw Eefke kende ik eigenlijk al nog voor ik geboren was. Niet dat ik dat toen al wist, maar mijn ouders waren dik bevriend met onze buren en Eefkes zuster Henny werd de dikke verkering van één van hun zonen. De gezellige avonden samen waarin het leven werd bezongen en er enorm veel saamhorigheid was, waren dan ook legendarisch. 

Een warm hart

Het werden ook gezellige dagen overdag toen we naast hen kwamen te wonen, velen jaren later toen ik al een tiener was. Haar man Jan, een geweldige zanger was bovendien legendarisch in Lemmer, dus wie hem kende, kende haar ook. Met mijn ogen dicht hoor ik haar nog praten. Vooral het:”Ha meid. Hoe gaat het nu met je?“ Altijd belangstellend, altijd in voor een praatje en altijd met een warm hart. Hoe ziek ze zichzelf ook voelde.  

Buurvrouw Eefke kwam niet uit Friesland, maar verhuisde op een gegeven moment naar Emmeloord. Daar werkte ze in een sigarenwinkel. Toen ze op een avond ging dansen met vriendinnen, ontmoette ze de liefde van haar leven, Jan. Het bleek een schot in de roos. Hij was even verzot op haar als zij op hem. Dat bleek ook wel: na zijn werk toog hij elke dag op zijn fietsje naar Emmeloord om bij haar te zijn. Van bij haar slapen was geen sprake, dus hij fietste er wat af in die verkeringstijd. Hij moest tenslotte ook weer terug. 

Kinderen

Het stelde trouwde en ging in Lemmer wonen. Daar werden 3 prachtige kinderen geboren: Meta, Ada en Jan. In de Urkerstraat kwamen wij naast hen wonen. De bezige en altijd nette Eefke had altijd tijd voor een praatje en haar opvallend zachte karakter maakte dat velen dol op haar waren. In die tijd werkten vrouwen niet buitenshuis als ze getrouwd waren, dus ook onze zachte buurvrouw bestierde het huishouden. Ze hield van netheid, maar vooral van gezelligheid. 

Trots

Die gezelligheid deelde ze graag met haar kinderen en later haar kleinkinderen. Op allemaal was ze ook even trots. Kleindochter Layla was dan ook niet bij haar weg te slaan. Zij ging eigenlijk elke dag wel bij haar langs en dan gingen ze samen tv kijken en spelletjes spelen. Maar ook eten. Layla herinnert zich dat ze dan eerst even opbelde met de vraag of ze mocht komen. Het antwoord daarop was altijd JA. Bij oma belde ze dan haar ouders weer op. Of ze bij oma ook een broodje mocht eten. Ook dat antwoord was altijd JA. En dan volgde de vraag of ze ook nog een filmpje met oma mocht kijken. In het begin haalde oma de kleine Layla altijd van huis. Later fietste het meisje er zelf naartoe. En als ze dan weer naar huis ging, kreeg ze altijd een opdracht mee: direct bellen als je thuis bent. Haar kleindochter deed dat trouw, al was de fietstocht ook maar 3 minuten lang. Maar het geeft wel aan dat de zorgzaamheid eraf spatte. Voor deze kleindochter, maar niet minder voor haar twee dochters en zoon en de andere kleinkinderen. 

Maar ook voor ons als buren stond ze altijd klaar. Gewoon met een praatje, advies, steun of hulp. Ze had de gave om mensen heel snel op hun gemak te stellen. Als er bijvoorbeeld een nieuwe Thuiszorgmedewerker kwam, probeerde ze altijd door wat grapjes het ijs te breken. Omdat ze wist dat het toch elke keer weer spannend is om bij een nieuwe client op bezoek te moeten. 

Altijd verzorgd

Buurvrouw Eefke was ook een natuurliefhebber. Ze vond het heerlijk om naar buiten te gaan, te genieten van wat er groeide en bloeide. Maar even gezellig onder de Hoek zitten en horen welke nieuwtjes er waren, vond ze eveneens gezellig. En spelletjes spelen, wat vond ze dat mooi. Lekker rummikub spelen met de kleinkinderen was voor haar het toppunt van gezelligheid. Maar ook samen een blokje om, vond ze heerlijk. En haar dochters: die kwamen elke dag bij hun moeder. Een moeder overigens die er altijd pico bello uit wilde zien. Mooie kleding, altijd make-up op, Eefke wilde er altijd verzorgd uit zien. Toen ze een van de laatste keren in het ziekenhuis lag met hele serieuze klachten verontschuldigde ze zich aan haar bezoekers met de legendarische woorden. “Mijn haar zit niet zo goed vandaag.” 

Haar Jan

Haar Jan was haar alles en bleef haar alles. Toen hij een jaar in een verpleeghuis zat, bezocht ze hem trouw. En na zijn overlijden bleef hij levend in haar gedachten. Ze sprak altijd even liefdevol over hem, draaide zijn muziek nog altijd en luisterde er vol overgave naar. Maar ook haar kinderen en kleinkinderen waren haar grootste schatten. Ze was trots op ieder van hen en koesterde hen tot de laatste seconde. Ook had ze een gezegde dat de kleinkinderen zich altijd zullen heugen: “Als ik een oude zeur word, moet je het zeggen.” Ze hoefden het nooit te zeggen, want klagen lag niet in haar aard. Zelfs niet toen haar gezondheid zo achteruitging en ze meer in het ziekenhuis lag dan thuis was. Dat thuis, dat bovendien zo lonkte. Want nergens zo goed als in je eigen optrekje. Zeker 15 jaar al had ze serieuze gezondheidsklachten. Met 28 medicijnen die ze haar ontbijt noemde.  Lang kon ze daar mee leven, maar op een gegeven moment was de koek gewoon op. Zo liefdevol als ze was bij haar leven, was ze dat ook bij haar aanstaande dood. Ze vertelde eenieder nog hoeveel ze van hen hield en hoe trots ze op hen was. En gaf ze nog een laatste opdracht mee op haar rouwkaart. Dat luidde als volgt:

Droog je tranen

Ik ben alleen maar uit het oog

Ik verschuil me tussen de sterren

Achter de mooiste regenboog

Dat ze nooit meer op haar scootmobiel op de Piterstun zal arriveren, ze nooit meer zal vragen hoe het gaat is een vreemd gegeven. Maar ik geloof haar als ze daar tussen die sterren een oogje houdt op allen die ze liefhad. Gewoon omdat ze zo is….