Tijd in al zijn facetten

De winkeliers in Lemsterland willen vaker een koopzondag. Hartstikke leuk, voor zowel de recreant als de inwoner van de gemeente, maar ik vroeg me wel af bij het lezen daarvan of alle winkels dan wel open zijn. Ik loop op een vrijdagavond wel eens gezellig door het centrum, maar dan is gezellig toch echt wel tussen aanhalingstekens. Want ik heb het gevoel dat er dan meer winkels niet dan wel open zijn. Ook heb ik na een lange werkdag wel eens besloten om nog even wat lekkers te halen bij een visboer of een groenteboer. Beide deuren op slot en daar stond ik met een gigantische honger. Gelukkig waren er dan wel anderen, maar wie een totaalproduct naar buiten wil brengen heeft er volgens mij weinig aan dat er om de tien meter een winkel open is en alles daartussen gewoon gesloten. Dat trekt geen kip. Overigens heb ik alle begrip voor zondagsrust en personeel dat ook wel eens een dagje vrij wil zijn. Maar ik heb dan ook die extra koopzondagen niet bedacht.
De gemeenteraad heeft ondertussen beslist dat het proces rond de fusie wat opener moet worden gevoerd. Burgers moeten beter weten waar ze aan toe zijn als die nieuwe grote gemeente in de maak is. Dat werd tijd lijkt me. Want wat weten de burgers nu: dat we samen met Skarsterlân en Gaasterlân-Sleat samen gaan, maar dat is het dan ook wel. Betrek burgers erbij, maar vraag hen ook vooral wat zij willen, lijkt me een betere insteek.
In al haar wijsheid heeft de raad verder besloten dat ze door blijft vergaderen op de manier zoals ze dat nu doet. Gehaast, snel en alles afrafelend zo is mijn idee. In Skarsterlân volg ik ook commissie en raad en dat is verdeeld over 4 avonden in de week. In alle rust worden daar de zaken besproken en later beslist. En zo hoort het ook. Een besluit dat voor de toekomst van de gemeente en haar burgers van belang is, hoort niet omwille van de tijd minder goed beredeneerd te worden. Daar komt nog bij dat het onmenselijk is om zo lang achter elkaar te zitten. Maandagavond was dit van half 8 tot half 1. En toen werden er ook nog punten doorgeschoven. En de persoon die op een punt zit te wachten op die lijst, kan soms wachten tot hij een ons weegt.

Zwemmen bij de Wildeman

De gemeente Lemsterland wil een onderzoek gaan doen naar de situatie van hotel/restaurant de Wildeman. Al zeker een half jaar is dat pand gesloten, de uitbaters met de noorderzon vertrokken en alles vergrendeld. Hoe het met de eigendomssituatie zit weet de gemeente niet. Dat is wat raar want ik weet het wel. Maar ik weet vooral dat de nieuwe eigenaren nog in een proces verwikkeld zijn met de ouden. Omdat de keuken die in het pand zat eruit gesloopt is en zij dus nog geen ei kunnen bakken in het pand. Omdat er nog schulden zijn van tonnen van de oude eigenaren en verplichtingen niet nagekomen. Ook weet ik wat er aan de hand is met die fijne kelder achter het etablissement. Daar zouden geweldige huizen verrijzen. Zouden ja, maar er zou daar zoveel. Ook daar heeft een curator de touwtjes in handen en wordt gezocht naar een nieuwe partij die de plannen wel door wil zetten. Volgens de curator zijn dergelijke gegadigden er best, maar weegt de erfenis van de voorgangers toch vooral erg zwaar. Want er ligt een bouwput, er liggen plannen, maar er ligt ook een beslag. En de FIOD is bezig met diepgravend onderzoek. Het is het verhaal in een notendop, maar geeft wel ongeveer het verloop van de ravage aan die is achtergebleven. En de gemeente had beter onderzoek kunnen doen voordat ze überhaupt toestemming gaf voor het bouwen van dat appartementencomplex. De buren moesten zelfs een juridisch gevecht aangaan met diezelfde gemeente om hun gelijk te halen. Het lukte hen niet en nu kijken ze al jaren aan tegen een roestige kelder die zo nu en dan volloopt met water. Eén voordeel hebben ze wel: van de gevreesde schaduwwerking hebben ze tot nu toe geen last gehad.
Misschien zou het een optie zijn om de vluchtelingen in Lemmer te laten zwemmen in die put bij De Wildeman. Nee, dit is niet naar bedoeld, in tegendeel. Maar Lemsterland beweert dat vluchtelingenwerk op twee plaatsen wil gaan zwemmen en wijst dat af. Het zou teveel kosten. Nu betaalt de gemeente per vluchteling 100 euro bijdrage in de kosten. Een doodskist is duurder zou je zeggen, want veel van hen kunnen niet zwemmen en verdrinken dus als ze ooit in het niet zo zilte nat terecht komen. Bovendien zijn er nog maar 6 mensen a raison van 600 euro die gebruik van de mogelijkheid hebben gemaakt. Bovendien ligt het verhaal heel anders. De privacy waar over gesproken werd, heeft te maken met de zwemlerares en niet met de grote ramen. Er is alleen overleg geweest over de mogelijkheid tot zwemmen in het bad van Lemmer. En dan staat er hoog en droog op de besluitenlijst dat het een feit is. En vluchtelingenwerk? Die weet van niets.

Van tekening naar mail

Ik heb het leukste neefje en nichtje van de wereld. Nu zal iedereen dat wel zeggen, maar bij mij is dat echt het geval. Natuurlijk komt dat ook door hun ouders die hun kinderen op een mooie manier grootbrengen, vind ik, maar het karakter doet natuurlijk ook wel wat. Met mijn neefje en nichtje communiceer ik al vanaf vrij jong heel intens. De basis daarvoor is gelegd bij mijn ouders die de oudste spruit altijd een dag in de week te logeren hadden. En dan schoof ik tussen de middag ook aan en gingen we daarna leuke dingen doen. Helaas lukte dat met de jongste niet meer omdat mijn ouders toen al ziek waren en overleden. Maar het contact is daarna intens gebleven. Met elkaar eten, dagen met elkaar doorbrengen, logeerpartijen van dat soort zaken. En vanaf heel jonge leeftijd krijg ik al de prachtigste kunstwerken van ze als dank voor een weekendje weg, een etentje, omdat ik verdrietig of blij was of om mee te nemen op vakantie. Zodat ik ze niet vergeet als ik ergens in de bush bush zit. Al die tekeningen heb ik bewaard, de wc hangt er vol mee en mijn bureauladen zijn ermee afgeladen. Het leuke is ook dat je hun ontwikkeling daarin heel goed zit. De eerste tekeningen waren van lange halen snel thuis. Veel gekras met verschillende kleuren. Echte picasso’s. Daarna kwam er echt lijn in. Kwamen er contouren op te staan, werden er huizen getekend. En hartjes natuurlijk, want wat kan nu beter een gevoel uitdrukken dan een hartje. Prachtige merktekens die ik zal bewaren tot ze groter zijn en ik ze kan tonen hoe belangrijk ze voor me zijn.
Afgelopen week kwam daar iets anders bij dat ik ook voor ze zal bewaren. Ik kreeg namelijk de vraag van beide of ik hun “ contactpersoon” wilde zijn. Nu wist ik niet wat een contactpersoon is, maar dat blijkt gewoon via een bepaalde mailsoort het contact te betekenen. En vanaf dat wij “familie” op het internet zijn vliegen de mails over en weer. Er wordt druk gecorrespondeerd over eventuele logeerpartijen, naar welke film we gaan en hoe laat en wanneer daar over gebeld gaat worden. En steevast worden die mails afgesloten met nou doeiiiiiiiiiiii. En met heel veel verschillende emoticons (van die gezichtjes op het internet) waarvan ik niet weet hoe ik ze in zo’n mail krijg. Ze hebben nu een speciale map in mijn outlook map die twee kanjers zodat ik die op kan slaan en ze later kan laten zien wat ze me allemaal schreven toen ze kleiner waren. En ik kan ze ondertussen vol vertedering steeds opnieuw doorlezen.

Woont u daar?

Ik zou vreemd opkijken als ik opeens een brief in de bus zou krijgen na aanstaande vrijdag dat mijn vriendin uit Zwitserland bij me woont. Dat doet ze namelijk niet, want ze woont in Zwitserland. Ze woont daar hoog en droog in de bergen, met een echte Zwitser, maar slaapt zo af en toe wel hier als ze in Nederland is. Mijn buren weten dat en zien dat. Mijn familie weet dat, kennissen weten dat. En wellicht weten ook andere mensen die mij niet zo aardig vinden dat ook. Want dat is duidelijk. Ze is er, loopt door mijn straat, eet aan mijn tafel en slaapt op één van mijn bedden. Mensen die kwaad willen, kunnen natuurlijk altijd een brief naar de gemeente sturen dat die desbetreffende vriendin bij me woont. Het is echter wat vreemd dat zo'n gemeente dat dan ook direct aanneemt. Toch lijkt dat nu te gebeuren in Lemsterland. Lijkt, zeg ik met stelligheid, want de gemeente heeft daar nog geen uitspraak over gedaan. Het lijkt me echter wel dat als je iemand ergens van beschuldigt je dat ook dient te staven met bewijzen. Iemand moet in de bosjes liggen en tellen hoe vaak iemand er is. Een ambtenaar moet tandenborstels tellen of desnoods in de wasmand kijken of iemands vuile onderbroeken ook tussen die van jou liggen. Dat soort dingen. Is er geen bewijs dan is het maar de vraag of je zo'n brief zomaar mag schrijven. Een wat gefundeerdere onderbouwing lijkt dan misschien ook wel op z'n plaats of niet klakkeloos aannemen dat wat iemand mogelijk geroepen of geklikt heeft ook daadwerkelijk waar is.
Over huizen gesproken: Er is weer een plan gemaakt voor woningen aan het water. Dit keer op de plaats van de voormalige jachtwerf. Prachtig, lekker wonen aan het water, maar het lijkt weer niet voor de eigen bevolking te zijn. Appartementen en niet eens volledige woningen vanaf 250.000 euro. De duurdere vanaf 350.000 euro. Nu weet iedereen dat je met een gezin vaak niet in een appartement gaat wonen. Dan wil je een tuin, want je kinderen willen daarin spelen. Dus is zo'n appartement voor één of twee personen. De eenverdieners die ik hier in Lemsterland ken, zijn vaak niet van het kaliber van boven de Balkende norm. Voor hen dus ook deze keer weer geen appartement binnen handbereik, terwijl die groep juist staat te springen om betaalbare woningen waarin zij zich ook goed kunnen bewegen. Het resultaat zal zijn dat mensen van buiten met banen in het westen weer hier naartoe komen, de wegen vervuilen en er geen doorstroom is in het bestaande woningarsenaal. Ik vraag me af of dat nu zo verstandig is. Het andere scenario is dat de huizen weer leeg komen te staan. We hebben meer van dit soort woningen en sommige daarvan hebben nog nooit een bewoner gekend. Kapitaalsvernietiging van de bovenste plank, terwijl in die appartementen waarschijnlijk ook we twee woningen ondergebracht hadden kunnen worden. Maar, ze zeggen dat marktonderzoek heeft uitgewezen dat het wel goed zit. We zullen zien!

Eten koken, kopen en opeten

Hoewel mijn gewicht dat misschien niet zou verraden, ben ik gek op eten. Geen groter plezier dan een middagje Hanos om daar de mooiste producten uit te zoeken of de Aziatische winkel in Groningen waar ik uren rond kan dolen. Maar ook markten in andere landen maken me gek. Liever struin ik dat af dan dat ik winkel in winkel uit moet voor een jurkje.
Andere producten, mooie groenten, mooi vlees, lekkere vis. Ik watertand al als ik in de winkel sta, maar ben nog blijer als ik dan weer thuis ben. Nu woon ik alleen dus mensen vinden het dan heel vreemd dat ik vervolgens heerlijk in potten en pannen ga staan roeren.
Koken is echter ontspanning voor mij. Het maakt me rustig, het maakt dat ik met beide benen op de grond sta, het maakt dat ik doe wat heel basaal is, namelijk voor je eigen voedsel zorgen.
Gisteren was weer zo'n dag en vandaag ook weer. Gisteren maakte ik zelf een bouillon voor de kreeftesoep. Hoe ik dat doe: afval van garnalen aanbakken in de pan met wat goede olijfolie, een hete peper er bij, verse thijm en knoflook en heerlijk laten braden. Dan water er bij en bouillonblokje of zout. En dan maar die smaken erin laten trekken. Als je de pulp ziet waar het vak gemaakt is, word je enigszins misselijk. Maar die hemelse smaak daarna. De pulp gaat in het vergiet, wat overblijft is een heldere bouillon. Daar doe ik dan stukjes rivierkreeft in of grote garnalen en natuurlijk creme fraiche of wat slagroom. Je eet je vingers er bij op.
Gisteren had ik ook nog slibtong, zeewiersalade en zeekraal. Die laatste bak ik lekker in een beetje olijfolie (alweer dat water in mijn mond). De slibtong bak ik in arachideolie omdat die heter wordt en de visjes dan lekker snel dichtschroeien, maar wel lekker sappig blijven. Verder geen vieze paneer er overheen of zo, gewoon lekker met zout en peper en dan bakken maar.
Vanavond staat er vongole op het programma. En heerlijke asperges. Vongole schoonmaken in een bak water, de foute exemplaren eruit en dan lekker even aanbakken in olijfolie met wat peper erin. Lekkere verse pasta erbij en dan het zoute water dat uit de schelpjes loopt er heerlijk overheen. En de asperges, die roerbak ik. Met wat oosterse kruiden uit de oosterse winkel. Ik kan niet wachten en ga zo beginnen.
Wat een beetje minder is, is de enorme puinhoop altijd. Ik ben niet goed in organisatorisch opruimen tijdens het koken. Daarna wel. Maar oordeel zelf maar.

Ik ben boos

Ik ben niet zo snel boos, maar vandaag ben ik boos. Boos op de wereld. Boos op mezelf. Boos op Strauss-Kahn die mogelijk niet van een vrouw af kon blijven en zijn hoge positie gebruikt om te denken dat ieder vrouwenlichaam dan tot zijn beschikking staat. Maar ook op boos op de dood. De dood die steeds meer mensen van ons afpakt. Die ouders hun kinderen afneemt, die echtgenoten tot weduwen en weduwnaars maakt. Boos op mijn eigen lichaam dat een rugwervel zo heeft uit laten puilen dat ik bij tijd en wijle mijn eigen been er met liefde af wil hakken omdat de pijn ondraaglijk is. En die maakt dat ik niets meer normaal kan doen, nog niet eens normaal bukken. Boos op die paar moslims die weer het leven hebben genomen van onschuldigen omdat hun leider is omgebracht. Maar ook boos op Amerika die met zoveel arrogante al jaren heel de wereld in de tang heeft. Boos op Israel dat Palestijnen tot mindere mensen maakt. Boos ook op de steeds groter wordende onverschilligheid. Wie geeft er nog om zijn medemens en wie laat zich nog wat gelegen aan het welzijn van diezelfde medemens? Ik zie het niet en dat maakt me woedend.
Ik ben vooral boos vandaag omdat ons computersysteem het heeft begeven en we al dagen geen mail meer hebben ontvangen. En dat betekent dus ook dat we waarschijnlijk een krant zullen hebben waarin heel veel dingen niet staan, want er komt gewoon niets aan. Met graagte zou ik een postduif opdracht geven om ons al die berichten gewoon toe te sturen. Ik ben ook boos op het weer dat ons opeens zo in de steek laat op een dag dat we een beetje zon en warmte best kunnen gebruiken. Ik ben boos op mezelf omdat ik niet het eerste het beste vliegtuig neem naar een zonnige bestemming. Maar dat kan niet want ik moet werken. En dat kan weer niet, omdat de mail het niet doet, want het computersysteem ligt eruit. Ik ben boos omdat ik toch tot 5 uur hier moet blijven, omdat we dan nog een vergadering hebben. Ik ben boos op de staat omdat die de benzineprijzen zo hoog maakt dat ik straks weer bijna huilend bij de pomp sta. Ik ben boos over oorlogsgeweld, honger in de wereld, onrecht dat er veel te veel is, vrouwenhandel en vrouwenmisbruik, maar ook mannenmisbruik. Ik ben ook woest omdat al die voetbalgekken weer een ravage hebben aangericht na een stom spelletje. En dat een sportief evenement als kickboxen een chaos van vechtende opgeleverd heeft waarvan de beelden mijn maag laten omdraaien. Over al die dingen ben ik boos en ik wil me er niet eens voor verontschuldigen. Vandaag deugt gewoon niets en ben ik boos.

Beestachtig

Bevrijdingsdag en dodenherdenking zijn dit jaar volledig aan me voorbij gegaan. Niet omdat ik er niet aan gedacht heb, maar omdat ik in een andere omgeving was waar deze dagen voor die mensen geen betekenis hebben. Gewoon omdat het hun oorlog niet is en zij hun doden en bevrijding op een heel ander moment in de tijd beleven. Ik vond het raar. Om niet deel uit te maken van mijn eigen geschiedenis, maar deel uit te maken van die van een ander. Hoewel het ook iets anoniems heeft om dat te beleven overigens, want ik maakte opeens niet deel meer uit van een geheel dat in saamhorigheid een collectief besef en geheugen heeft. Ik was gewoon een toevallige passant die niemand kende. Mijn land was het ene moment in diepe herinnering van al die mensen die gesneuveld zijn voor de rechten die wij nu hebben, de andere dag vierde het groots feest om die bevrijding te herdenken. Andere landen kenden die emotie op dat moment niet. Zij gingen door met waar ze mee bezig waren. Later kreeg ik van de afdeling voorlichting van de gemeente de speech die de burgemeester had uitgesproken bij de dodenherdenkingsplechtigheid. Een prachtig, nee vreselijk verhaal, maar wel precies in kaart gebracht wat er in die tijd is gebeurd. Stellingwerf refereerde nog aan de uitzending van NSB-ers die er nu nog steeds van overtuigd zijn dat wat ze deden goed was. Die Joden behandelden als dieren, die een idioot als Hitler bestempelde als hun afgod. Wat gebeurt er in een hoofd als je een ander mens niet meer kunt zien als mens, maar als de ultieme vijand vraag ik me wel eens af. Dat je vindt dat de ander geen rechten meer heeft en zich alleen heeft te onderwerpen aan jouw grillen en grollen? En hoe kon iemand met zijn volle verstand mensen gaskamers injagen in de wetenschap dat ze daar een vreselijke dood zouden sterven? Experimenten uitoefenen op kinderen en baby’s om te zien of Joden, homo’s en zigeuners zodanig “ bewerkt” konden worden dat ze tot dingen werden gereduceerd? De mens als dier. Maar een dier is nog eerlijker. Dat doodt als het honger heeft en eet dan voor lijfsbehoud. De mens doodt blijkbaar omdat.,. Ja waarom eigenlijk? Gevoelens van haat of wraak zijn niemand vreemd, ook mij niet. Maar ze daadwerkelijk omzetten in beestachtige daden als die van de Tweede Wereldoorlog (en andere oorlogen) is me gelukkig wel vreemd. Of dat omslagpunt er voor iedereen kan komen, daarvoor ben ik wel bang. Want het zou betekenen zoals de burgemeester al aangaf dat zo’n oorlog er zomaar weer kan zijn.