Baarden

Baarden. Ik houd er niet zo van. Al dat wild groeiende haar op een gezicht. Het kriebelt als er geknuffeld wordt, het prikt als het echt serieus wordt. Dus het liefst heb ik sowieso een man met een ´kaal´ gezicht. Nu weet ik wel dat daarvoor flink wat actie nodig is. De mannen die ik ken zijn niet echt gecharmeerd van al dat gedoe met kwasten en scheerzeep of dat scheerapparaat dat alleen maar zorgt voor rare huidirritatie of allerlei vreemde puisten. En ik begrijp het: als mijn benen weer aan zo´n black and decker beurt toe zijn, stel ik dat ook altijd uit. 

Poep in je baard?

Maar sinds ik heb gelezen dat baarden de meest vreemde zaken bevat, bekijk ik al dat haar toch met wat andere ogen. Wat doen die mannen dat ze zelfs poep in hun baard smeren? Bij een verdwaalde broodkruimel of gevallen drup yoghurt kan ik me nog wel wat voorstellen. Ten slotte zit die mond daar toch dicht bij. Maar dat andere lichaamsdeel zit mijlenver verwijderd van die baard. En dus vraag ik me af: hoe komt iets uit je achterwerk in je baard terecht? Ik neem toch aan dat ze die niet gebruiken als een soort vervangend toiletpapier. Dat ze half gebogen staan op de wc om hun trots, die zelf gegroeide baard, voor iets heel anders te gebruiken. Ik weet in ieder geval wel dat ik nu toch iets anders tegen al die baarden aankijk. En als ik nu wat minder zoenachtig ben in relatie tot die weelderige kin beharing, dan weet u waar dat door komt. 

Bojang the funny African in Berlijn

Modou Bojang is moslim. Een rechtgeaard moslim. Die 5 keer op een dag bidt en tijdens de Ramadan vast. Die op vrijdag naar de moskee gaat. En die bidt voor de Joden die zijn omgekomen in de Tweede Wereldoorlog. Hij staat aangeslagen bij het monument voor al diegenen die zijn omgekomen tijdens Hitlers bewind. Als moslim, als mens.

Handen af van 'Onder de Hoek'

Elke Lemster weet precies waar je het hebt als je het over ‘onder de hoek’ hebt. Onze pakes en beppes (maar vooral onze pakes) zaten daar altijd het nieuws te delen, maar ook onze heiten en memmen deden of doen dat nog steeds. Onder de hoek is in feite een soort van centraal punt in het leven van velen. En nu wil de gemeente die stek eigenlijk gewoon slopen. Want als de bankjes en de muurtjes verdwijnen, wat blijft er dan nog over van ‘onder de hoek’?

Lekker zitten

Ja, de plek naast de brug blijft bestaan. Maar de mannen en vrouwen willen daar gewoon lekker zitten op die bankjes. En als al die plekken daar bezet zijn, is het fijn leunen tegen de muurtjes. Dus ja ook die moeten blijven bestaan. De gemeente zal het daar uit esthetisch oogpunt wel weer niet mee eens zijn: het moet ongetwijfeld een geheel blijven. Nu is het hele centrum naar mijn mening met de nieuwe inrichting een soort open gebied geworden waar je bijna in verdwaalt, maar dat zal wel niet meetellen.

Gemeentebestuur ken je onderdanen

Wat dus zeker niet meetelt is de mening van onze bewoners: als er ook maar enigszins was geluisterd naar wat de bevolking van ons dorp bindt dan was de gedachte aan het opdoeken van bankjes en muurtjes niet eens opgekomen. Want wie Lemmer kent, kent ook de gebruiken om daar samen te komen. En dat mag je dan toch op z’n minst van een gemeentebestuur verwachten.

Modou in de tuin

Hello Goodbye spot ons; Ik krijg het gevoel dat ik lelijk en oud ben

Helaas moesten lief en ik afgelopen vrijdag alweer afscheid van elkaar nemen. Na 3 maanden bijna 24 uur per dag samen zijn, ging zijn reis weer naar zijn thuisland. Niet dat we dat wilden, maar daarin heb je geen keuze. Je moet.  We waren er al weken misselijk van, maar vrijdag deden we maar net alsof het elk moment nog kon veranderen. Ik zinspeelde op een overboekt vliegtuig, hij zei steeds alleen maar: ´Niet huilen, niet huilen.´ 

Cameraploeg voor onze neus

En toen kwam daar toch dat definitieve moment waar we zo tegenop hadden gezien. We zoenden, hielden elkaar krampachtig vast alsof we elkaar daardoor niet hoefden los te laten en we vertelden elkaar keer op keer dat we van elkaar hielden. En toen werden we aangesproken. Een tv mevrouw van Hello Goodbye. Wie er weggaat. Hoe we elkaar hebben ontmoet. Hoe het nu verder moet. We vertelden dat. En toen kwamen de camera´s. En hoe we nu verder gaan.  Want ons verhaal is speciaal blijkbaar. Voor anderen denken wij.  Een speciaal verhaal voor anderen misschien, maar onze waarheid. 

Leeftijdsverschil

Maar we zien in de ogen van anderen ook dat ze zich afvragen hoe het met ons zit. Dus zijn we mensen vaak voor; ja er is een groot leeftijdsverschil. Maar dat is voor ons geen probleem. Joris Linssen keek ons echter aan en zei toen:´Had je ooit gedacht dat je na je ziekte (want die komt altijd ter sprake) nog zo´n mooie en jonge man zou hebben?´ Hij vroeg niet wat ons bindt, hij vroeg niet of we leuk kunnen praten, of we dezelfde waarden en normen hebben, of we veel lachen. Nee. Hij vroeg alleen naar dat geweldig mooie uiterlijk en de leeftijd van wat inmiddels door een religieuze verbintenis mijn man is. En daarmee gaat meneer Linssen voorbij aan heel veel dingen en blijkt maar weer dat hij het niet helemaal begrijpt. En wat hij daarmee ook zei was eigenlijk dat ik een lelijke, oude trol ben.

Hello Goodbye

Bedankt meneer Linssen (die er overigens zonder make-up ook niet heel patent uitziet). Toen ik het echter aan Modou  vertelde  zei hij:´Voor mij ben je de allermooiste.´ En daar gaat het om en niet om de kijkcijfers, meneer Linssen. Tenminste niet in ons leven en niet na wat wij allemaal hebben meegemaakt.  

Een nieuwe container

Er ligt een brief van de gemeente op de mat. We krijgen nieuwe afvalcontainers. Alweer. Want ik kan me nog goed herinneren dat we deze kregen. Of dat ze werden verbouwd. Maar nu moeten er dus weer nieuwe komen. Waarom dat is, is me totaal onduidelijk.

Formaat afvalcontainer

Wel staat in de brief dat het formaat van de afvalbak gaat veranderen. Nu zijn er blijkbaar van 140 en 240 liter. Ik heb geen idee welke ik nu heb, dat staat dan weer niet in de brief. Erg onduidelijk. Wel dat ik moet gaan kiezen. De restafvalcontainer kan 180 of 240 liter zijn. Ik mag kiezen. Maar hoe kan ik kiezen als ik niet eens weet hoe groot dit ding is? En hoe groot eentje van 180 liter is?

Prijs

Daar komt nog bij dat het een keuze is zonder dat je de nodige consequenties kent. Je mag kiezen uit twee, maar je weet niet wat je er voor moet betalen. Er wordt vanuit gegaan dat een container van 180 liter voldoende is. Maar wie een grotere wil, moet dat aangeven. Kom je er later achter dat die grote jongen toch nodig is, dan moet je daar ook weer extra voor betalen. En wat de prijs wordt voor die 240 liter kliko? Dat weet niemand. De raad moet daar nog over beslissen en de ‘verwachting’ is dat dat tarief voor die grote bak 50 euro hoger is dan de kleine afvalbak. Maar een verwachting valt in onze gemeente ook nog wel eens veel hoger uit. Misschien moet de gemeente maar even een plaatje bijvoegen of een toonzaal inrichten met de bakken.

Een groene sticker

Terwijl onze zuiderburen naar ons land afreisden wilden wij hen wel eens met een bezoekje verrassen. Ik was eerder in Berlijn en was overdonderd door de pracht en praal van de stad. Maar ook door de vriendelijkheid van de mensen. Maar Berlijn met de auto is ook ver. Heel erg ver. Uren en uren ver. Dus boekten we een hotel halverwege. Hannover bleek ook erg Duits. En erg milieubewust. Ietsjes te milieubewust voor ons.

Groene sticker nodig in Duitsland

Want in veel steden in Duitsland moet je dus blijkbaar over een sticker op je voorruit beschikken. Een sticker die je hier bij de ANWB kunt bestellen of online. Maar dat duurt dan iets van 5 dagen. En als je op de dag dat je vertrekt bedenkt dat je die sticker nodig hebt, heb je dus een probleem. Wij hadden dus een probleem. Maar dat beseften we pas toen ze ons met glazige ogen aan zaten te kijken bij een tankstation.

Waar vind je plakkaat milieu in Duitsland?

 Men had ons namelijk verteld dat we ook bij de grotere Duitse tankstations wel zo’n groene sticker konden krijgen. Maar we merkten al heel snel dat dit de grootste fabel ooit was. En bij ons hotel in Hannover konden ze ons wel vertellen dat de boete die stond op een stickerloze auto enorm was, maar niet waar je dat plakkaat kon krijgen.

Porsche garage

Dus wij op zoek naar zo’n sticker. Het werd een dagtaak. We zwierven van autohandelaar naar onderdelenwinkel. En kwamen uit bij de Porsche garage bij ons op de hoek. Beetje lullig als je daar staat om een sticker te vragen terwijl de tonnen kostende auto’s je meesmuilend staan aan te staren. Bovendien zeiden ze, waren we morgen de eerste. Maar nu was de werkplaatschef al weg. Ja ja, ze zullen wel gedacht hebben. Bij het tankstation een half uur lopen bij ons vandaan, bleek een garage te zitten. En daar konden we eindelijk de sticker bemachtigen. Voor het grandioze bedrag van 5,50 euro.  Quatsch die sticker  zei de werkplaatschef daar. We konden niets anders dan het beamen.