Ik weet niet meer hoe mijn ouders rookten

Vannacht werd ik wakker uit een boze droom. Wat het was weet ik niet meer, maar het was zo'n moment waarop je even helemaal uit het lood bent geslagen. Waarop je vervolgens aan het malen slaat. De droom had iets met roken te maken. En opeens kon ik me niet meer herinneren hoe mijn vader rookte. Beide rookten ze, mijn vader en mijn moeder. En ik kan het niet meer voor mijn geest halen hoe hij dat deed. Dat maakte me heel verdrietig, want dit betekent dat ze vervagen. Dat hun herinnering nu na een dikke 5 jaar na hun dood al minder wordt. Sommige dingen weet ik nog heel goed. Hoe mijn moeder rook. Die moedergeur van haar. Hoe haar handen voelden. Hoe dun het haar van mijn vader aanvoelde. Hoe zijn kaken zich spanden als hij boos was of opgewonden. Maar ik weet niet meer hoe hij rookte. Terwijl hij dat voortdurend deed. Ik weet nog wel hoe hij shagjes draaide. Dat beeld heb ik gelukkig nog wel. Maar ik krijg het maar niet meer voor me hoe hij de sigaret in zijn mond stak, er een lucifer bij hield en dan inhaleerde. En dat wil ik niet. Ik wil iedere gedachte behouden, elk beeld op mijn netvlies houden tot ik zelf ga. Maar blijkbaar is dat niet de realiteit. En dat maakt me behoorlijk verdrietig.

Druk, druk, druk

Gisteren las ik in de krant dat het merendeel van de mensen het druk heeft. Ik vind dat ik daar ook onder val. Met verschillende opdrachtgevers is het voortdurend schuiven met opdrachten, deadlines en afspraken. Maar momenteel ligt er verder nog een boekhouding op me te wachten, moet ik nog een boekje herschrijven, een artikel over een heel bijzondere vloer voor een business to business glossy fabriceren en moet ik weer voor internet aan de slag. Ook moet ik van mezelf na het volgen van cursussen twitter, google, LinkedIn, Facebook en andere social media verplicht per dag een x-aantal berichten versturen om mezelf goed vindbaar te maken.
Maar er is meer. Een paar wassen die gedraaid moeten worden, de vaatwasser die aan moet, eten dat nog rauw is maar dat om bereiding vraagt. En ik had moeten sporten. Maar dat heb ik maar even gelaten. Geen tijd, terwijl het zo goed voor je is.
Oh ja en rekeningen betalen, bevestigingen versturen van afspraken en een beetje opruimen. Lijstjes maken helpt overigens altijd. Dit is dus al een lijstje. Vanavond maar eens kijken wat er allemaal gebeurd is.
Zou het anders zijn als je op een kokosnoteneiland woonde? Toen ik op vakantie op Bali was kwam ik daar wel eens een winkel of restaurant binnen en vond ik geen personeel. Na even wachten, kwam er dan vervolgens iemand met een slaperig hoofd vanonder een bureau of toonbank vandaan. Soms lijkt me dat wel wat.

De politie transparant?

Vrijdagnacht lag ik in een bed in een vreemd land. Nou ja niet helemaal vreemd, want ik verbleef in het huis van vrienden die een kamer verderop lagen. Nadat de vliegmachine mij honkend en bonkend door grote turbulentie had gejaagd door de windkracht 10 lag ik na vele zweetoksels eindelijk totaal kapot in dat vreemde bed. ’s Ochtends om kwart voor 5 werd ik gewekt door een vreemde piep. Onwennig keek ik om me heen, vroeg me even af waar ik ook alweer was en zag toen mijn mobiele telefoon oplichten. Burgernet las ik. Weer een oproep voor een brand. Vanuit het Zwitserse Luzern was er weinig wat ik kon doen. De volgende dag vertelde ik mijn vrienden het hele verhaal van de brandstichter en zei net voor we naar bed gingen dat ik mijn mobiel die nacht maar uit zou schakelen. Ik kon vanuit daar toch niets doen. Mijn woorden waren amper koud of daar ging het apparaat alweer. Bliep, bliep zei het scherm en weer een oproep om uit te kijken naar iemand die in de Luitje Mulderstraat nu bezig was brand te stichten. En dat hij een fakkel in zijn hand had. Eindelijk eens een duidelijke omschrijving, dacht ik want de voorgaande gaven alleen aan dat er brand was. Naar wie je dan uit moest kijken? Geen idee. Je buurman die ook aan het zoeken was, kon je daar ook voor aanzien. Maar met een fakkel in je hand ben je wel heel herkenbaar. Dus ik bleef nog even op. Samen met mijn vrienden wachtten we af. En ja, niet veel later weer een melding. Er was een aanhouding verricht. Dat was het sein dat wij ons bed ook op konden zoeken.
Na weer een turbulente terugvlucht op de zondagavond kon ik het toch niet laten om op de politiesite te zoeken naar de aanhouding. Niets, nakkes, nada. Geen woord te vinden. Zal er maandag wel op staan dacht ik toen nog. Maar ook weer niets. Politie gebeld. Die wilde geen bericht naar buiten brengen omdat het zo’n grote impact heeft op de burgers. Ik wees de man erop dat honderden mensen met mij wel zo’n bericht hadden gekregen en dat het dus niet meer geheim te noemen was. De man was echter onvermurwbaar. Geen informatie. En dat begrijp ik dus niet. Als er iemand is opgepakt mag dat best genoemd worden, ook als het niet “de” pyromaan is. Zeker als je de halve omgeving al hebt ingeseind. Maar ja, ik zal het wel niet begrijpen.

Reizen, wat houd ik daar toch van

Er woedt vandaag en morgen misschien ook nog een hevige storm. Voor veel mensen erg onplezierig zo’n windkracht 9 tot 10, maar het toeval wil dat ik morgen het vliegtuig in moet. En al eerder zat ik in een enorme storm in een vliegtuig en dat was nu niet bepaald een fijne ervaring.

Reizen in de storm - vanuit Thailand in een noodsituatie terechtkomen
Meer lezen: http://reizen-en-recreatie.infonu.nl/reisverhalen/28277-boeddhisme-en-een-wasbeurt-aan-de-klongs-van-thailand.html.

De zenuwen gieren dus nu al een beetje door mijn keel, maar het plezier van het reizen overheerst toch geloof ik.

Waarom is reizen zo leuk? Voor mij is het denk ik even weg zijn van de gebaande paden. Andere mensen ontmoeten, andere culturen. Niets dat meer is wat het in het dagelijkse leven wel is. Toevallige ontmoetingen, het gevoel dat ik leef. Er is niets meer dat mij het gevoel geeft dat ik leef dan reizen. Gisteren liep ik langs een restaurant in Zwolle waar de inrichting heel erg deed denken aan verschillende restaurants in Maleisië. Ik krijg er kriebels van in mijn buik. Te vergelijken met verliefheidskriebels. Zo groot is mijn passie voor reizen en zo intens kan ik genieten van andere werelden en andere mensen. Na een reis ben ik dan ook altijd hevig ontdaan. Moet ik helemaal weer acclimatiseren en zou ik het liefste terug gaan.

Schiphol tijdens de storm
Ik heb de eerste kriebels altijd al op Schiphol. Wat een dynamiek hangt daar, wat een energie. Heerlijk. Ik kan wel uren ronddolen op die luchthaven. Wat eten, drinken, met mensen praten, om me heen kijken naar wat al die mensen daar doen. Want ook dat is interessant: wat doen al die mensen daar en waar gaan ze heen. Mensen uit alle windstreken die naar allerlei andere windstreken afreizen. Voor werk, relaties, familie, vakantie, bezoek aan vrienden of zomaar een weekendje weg. Nu nog even deze blog posten en dan lekker de tas inpakken. Een grote koffer hoef ik niet mee, want het wordt maar een weekendje. Maar toch altijd weer even nadenken over wat er mee moet. En nu maar hopen op een wind die het morgen wat rustiger aan gaat doen. Duim maar voor me.

Nieuwe sociale media: Twitter en LinkedIn

Sociale media. Het is een modewoord, maar sociale media doen er tegenwoordig toe. In mijn werk zijn sociale media bovendien het middel om geld te verdienen. Want door ze goed in te zetten is bekendheid te genereren en plaatst Google je op een hogere ranking.

Wie niet twittert doet tegenwoordig niet meer mee. Ook LinkedIn is van belang. Maar de meesten van ons doen een dotje op dat gebied en denken het dan wel goed te doen. Ik dacht dat niet en kreeg vandaag samen met 3 anderen een uitgebreide cursus over hoe om te gaan met social media. Er ging een wereld voor me open. Jezelf hoger in de Google ranking krijgen is een kwestie van systematisch te werk gaan, maar ook van op de juiste plaatsen aangeven wat je doet. Door steeds tweets op Twitter te zetten bijvoorbeeld. Maar ook door je profiel goed in te vullen. De kwestie is wel dat je moet kiezen voor een strategie. Jezelf als product inzetten en je eigen naam daarin gebruiken of juist dat wat je doen als product inzetten. In het eerste geval ben jij het die er toe doet, in het tweede geval zijn het in mijn geval de artikelen. En dat weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat ik droom van een leven in vrijheid. Ik wil veel publiceren en doe dat ook met een ijzeren discipline. Omdat het geven van informatie aan mensen van belang is en hen slimmer maakt. Maar ook omdat ik gek op schrijven ben. Over wat ik nu precies wil promoten ben ik nog niet uit. Die strategie ga ik bepalen. Maar nu eerst even nog twitteren. Want dat is zeker 5 keer per dag nodig om meer bekendheid te krijgen.

Oogst

Op mijn tuin groeien de aardbeien, de bomen hangen vol pruimen, appels, peren, de struiken zitten tjokvol druiven, bramen, rode bessen en frambozen. Alleen mijn vijg doet het wat minder. Maar vanavond toen ik alles weer even kwam inspecteren (kleine tomaatjes, de pepertjes in bloei en de kiwi eveneens) kwam hij toch parmantig met z'n kopje omhoog. Mooi hoe de natuur zijn gang weer gaat na zo'n verschrikkelijk koude en niets ontziende winter. Aan sommige zaken merk ik het wel. Sommige groenten doen het echt niet. Anderen schieten nu met dit warme weer omhoog. Geldt overigens ook voor het onkruid, maar dat mag de pret niet drukken. Morgen even lekker schoffelen. En daarna jam maken. Want ook de takken van de kruisbessen hangen zwaar door onder hun gewicht van de oogst.
Zondag zijn we ook van dat domme voetbal af (sorry liefhebbers), maar hier op de buurt word ik werkelijk gek van de mensen met hun vuvuzela's, megafoons en gegil en geschreeuw. Iedereen is voortdurend dronken zo lijkt het en houdt nergens rekening mee. Nee dan die mooie vruchten op de tuin. Die praten tenminste niet.

Mooie benen

Ik heb ze. Mooie benen. Het is misschien arrogant om dat van jezelf te zeggen, maar die poten onder mijn lijf mogen er zijn. Dat dacht ik gisteravond toen ik naar mijn heilige onderdanen zat te kijken tijdens een urendurende raadsvergadering. Ze zijn bruin geworden van een weekje Terschelling, ze staken niet in enige bekleding en ze staken rank en slank naar buiten. Piepten onder een leuk jurkje vandaan. De hoge hakken hielpen, zeker, maar toch. Ik keek wat verliefderig naar mijn eigen benen en dacht:"God wat heb ik mooie benen. Bedankt daarvoor wie daar ook voor gezorgd heeft. " En ik keek naar de benen van anderen en vond dat die van mij in dat hele gebouw toch de mooisten waren. En vandaag dacht ik dat weer. Toen ik op de bank lag en mijn lange onderdanen had uitgestrekt op het uiteinde van de leuning. Ik hoop dat ze houd. Net als Tina Turner, op je 70e nog hooggehakt laten zien wat je hebt. Heerlijk lijkt me dat.