Modou in de tuin

Hello Goodbye spot ons; Ik krijg het gevoel dat ik lelijk en oud ben

Helaas moesten lief en ik afgelopen vrijdag alweer afscheid van elkaar nemen. Na 3 maanden bijna 24 uur per dag samen zijn, ging zijn reis weer naar zijn thuisland. Niet dat we dat wilden, maar daarin heb je geen keuze. Je moet.  We waren er al weken misselijk van, maar vrijdag deden we maar net alsof het elk moment nog kon veranderen. Ik zinspeelde op een overboekt vliegtuig, hij zei steeds alleen maar: ´Niet huilen, niet huilen.´ 

Cameraploeg voor onze neus

En toen kwam daar toch dat definitieve moment waar we zo tegenop hadden gezien. We zoenden, hielden elkaar krampachtig vast alsof we elkaar daardoor niet hoefden los te laten en we vertelden elkaar keer op keer dat we van elkaar hielden. En toen werden we aangesproken. Een tv mevrouw van Hello Goodbye. Wie er weggaat. Hoe we elkaar hebben ontmoet. Hoe het nu verder moet. We vertelden dat. En toen kwamen de camera´s. En hoe we nu verder gaan.  Want ons verhaal is speciaal blijkbaar. Voor anderen denken wij.  Een speciaal verhaal voor anderen misschien, maar onze waarheid. 

Leeftijdsverschil

Maar we zien in de ogen van anderen ook dat ze zich afvragen hoe het met ons zit. Dus zijn we mensen vaak voor; ja er is een groot leeftijdsverschil. Maar dat is voor ons geen probleem. Joris Linssen keek ons echter aan en zei toen:´Had je ooit gedacht dat je na je ziekte (want die komt altijd ter sprake) nog zo´n mooie en jonge man zou hebben?´ Hij vroeg niet wat ons bindt, hij vroeg niet of we leuk kunnen praten, of we dezelfde waarden en normen hebben, of we veel lachen. Nee. Hij vroeg alleen naar dat geweldig mooie uiterlijk en de leeftijd van wat inmiddels door een religieuze verbintenis mijn man is. En daarmee gaat meneer Linssen voorbij aan heel veel dingen en blijkt maar weer dat hij het niet helemaal begrijpt. En wat hij daarmee ook zei was eigenlijk dat ik een lelijke, oude trol ben.

Hello Goodbye

Bedankt meneer Linssen (die er overigens zonder make-up ook niet heel patent uitziet). Toen ik het echter aan Modou  vertelde  zei hij:´Voor mij ben je de allermooiste.´ En daar gaat het om en niet om de kijkcijfers, meneer Linssen. Tenminste niet in ons leven en niet na wat wij allemaal hebben meegemaakt.  

Een nieuwe container

Er ligt een brief van de gemeente op de mat. We krijgen nieuwe afvalcontainers. Alweer. Want ik kan me nog goed herinneren dat we deze kregen. Of dat ze werden verbouwd. Maar nu moeten er dus weer nieuwe komen. Waarom dat is, is me totaal onduidelijk.

Formaat afvalcontainer

Wel staat in de brief dat het formaat van de afvalbak gaat veranderen. Nu zijn er blijkbaar van 140 en 240 liter. Ik heb geen idee welke ik nu heb, dat staat dan weer niet in de brief. Erg onduidelijk. Wel dat ik moet gaan kiezen. De restafvalcontainer kan 180 of 240 liter zijn. Ik mag kiezen. Maar hoe kan ik kiezen als ik niet eens weet hoe groot dit ding is? En hoe groot eentje van 180 liter is?

Prijs

Daar komt nog bij dat het een keuze is zonder dat je de nodige consequenties kent. Je mag kiezen uit twee, maar je weet niet wat je er voor moet betalen. Er wordt vanuit gegaan dat een container van 180 liter voldoende is. Maar wie een grotere wil, moet dat aangeven. Kom je er later achter dat die grote jongen toch nodig is, dan moet je daar ook weer extra voor betalen. En wat de prijs wordt voor die 240 liter kliko? Dat weet niemand. De raad moet daar nog over beslissen en de ‘verwachting’ is dat dat tarief voor die grote bak 50 euro hoger is dan de kleine afvalbak. Maar een verwachting valt in onze gemeente ook nog wel eens veel hoger uit. Misschien moet de gemeente maar even een plaatje bijvoegen of een toonzaal inrichten met de bakken.

Een groene sticker

Terwijl onze zuiderburen naar ons land afreisden wilden wij hen wel eens met een bezoekje verrassen. Ik was eerder in Berlijn en was overdonderd door de pracht en praal van de stad. Maar ook door de vriendelijkheid van de mensen. Maar Berlijn met de auto is ook ver. Heel erg ver. Uren en uren ver. Dus boekten we een hotel halverwege. Hannover bleek ook erg Duits. En erg milieubewust. Ietsjes te milieubewust voor ons.

Groene sticker nodig in Duitsland

Want in veel steden in Duitsland moet je dus blijkbaar over een sticker op je voorruit beschikken. Een sticker die je hier bij de ANWB kunt bestellen of online. Maar dat duurt dan iets van 5 dagen. En als je op de dag dat je vertrekt bedenkt dat je die sticker nodig hebt, heb je dus een probleem. Wij hadden dus een probleem. Maar dat beseften we pas toen ze ons met glazige ogen aan zaten te kijken bij een tankstation.

Waar vind je plakkaat milieu in Duitsland?

 Men had ons namelijk verteld dat we ook bij de grotere Duitse tankstations wel zo’n groene sticker konden krijgen. Maar we merkten al heel snel dat dit de grootste fabel ooit was. En bij ons hotel in Hannover konden ze ons wel vertellen dat de boete die stond op een stickerloze auto enorm was, maar niet waar je dat plakkaat kon krijgen.

Porsche garage

Dus wij op zoek naar zo’n sticker. Het werd een dagtaak. We zwierven van autohandelaar naar onderdelenwinkel. En kwamen uit bij de Porsche garage bij ons op de hoek. Beetje lullig als je daar staat om een sticker te vragen terwijl de tonnen kostende auto’s je meesmuilend staan aan te staren. Bovendien zeiden ze, waren we morgen de eerste. Maar nu was de werkplaatschef al weg. Ja ja, ze zullen wel gedacht hebben. Bij het tankstation een half uur lopen bij ons vandaan, bleek een garage te zitten. En daar konden we eindelijk de sticker bemachtigen. Voor het grandioze bedrag van 5,50 euro.  Quatsch die sticker  zei de werkplaatschef daar. We konden niets anders dan het beamen.

Marcel

Ik zat me net te ergeren aan alle verkiezingsretoriek, waarmee ik per mail werd overspoeld. Partijen die voor de Provinciale Staten verkiezingen de grootste beloften deden. Geen gaswinning meer. Gratis identiteitskaarten. Meer werk, geen armoede. Allemaal van die onzin. Onzin? Ja, onzin. 

Want meer dan de helft van al die beloften zal  nooit waar worden gemaakt. Partijen schreeuwen die leuzen om zieltjes te winnen en als puntje dan bij paaltje komt, gaat alles gewoon door. Zo ongeveer zat ik wat voor me uit te mopperen toen ik werd getroffen door een opmerking. 

Weer een jonge man overleden

Er is een jonge man overleden, zei mijn thuiszorgmevrouw. Niet weer dacht ik nog. Onlangs een veel te jonge vrouw, nu weer een jonge man. Mijn eerste gedachte was dat ik het niet meer wilde weten. Maar toen volgde een naam. En ik kreeg een steek door mijn hart. Niet hij dacht ik. Niet niemand, maar zeker niet hij.

RIP

 Ik ging zoeken. Op Facebook is tegenwoordig van alles te vinden en toen ik zijn mooie krullenbol voorbij zag komen en vervolgens in een vlaag RIP zag staan wist ik voldoende. Ik vloekte voor me uit. Mijn oude buurjongen, waar mijn broertje altijd mee speelde. Kop met krullen, lief gezicht. Altijd als ik hem tegenkwam en we elkaar groetten, bedacht ik me dat de partner die hem zou krijgen, een geluksvogel zou zijn. Gewoon om zijn lieve karakter, zijn scherpe geest en ook zijn humor. Bij hem geen onzinpraatjes. Wat je zag, was wat je kreeg. Gewoon een heel aardig mens. Een mens dat veel en veel langer had moeten leven.  

Getrouwd

Ja we zijn getrouwd. Omdat ik opeens haast had in het leven. Omdat het voor hem niet zo normaal is om samen te zijn met een vrouw zonder dat "briefje".  Want er is helemaal geen briefje. Wij waren hier tijdens de hele plechtigheid, op de familiecompound van zijn ouders kwamen meer dan 100 mensen bijeen om het huwelijk te vieren en het officieel te maken. Door samen te bidden, door de aanwezigheid van een imam. En door feest te vieren natuurlijk. En wij: wij zaten gewoon thuis. We gingen naar de markt om vis te kopen, we deden de afwas (de vaatwasser was net kapot gegaan) en toen begon het lange wachten. En toen belde Dad (Modou's vader) om te zeggen dat we getrouwd waren. Zo simpel kan het soms gaan.

Vergiftigde praatjes over Johannes de Vries

Al een paar weken gaat het gerucht dat Johannes de Vries, ons alom gewaardeerde raadslid niet een natuurlijke dood zou zijn gestorven. Er wordt zelfs gezegd dat zijn lichaam weer zou zijn opgegraven. En dat praatje gaat niet alleen hier, het is zelfs doorgedrongen tot provinciale kranten. 

Verdriet

Toen ik zijn begrafenis bezocht, leek het in de verste verte niet op dat er iets raars was gebeurd. Het was gewoon een normale begrafenis . Met een lach en een traan. Met mensen die om hem gaven. Met mensen die lang voor hem gezorgd hadden, met familie en vrienden en andere raadsleden. En met mooie herinneringen en woorden aan hem. 

Nagedachtenis bezoedeld

Nu lijkt zijn nagedachtenis te worden bezoedeld. Want wie bedenkt er nu dat iemand wordt opgegraven als dat helemaal niet het geval is?  En ja, ik heb daar onderzoek naar gedaan. De politie weet helemaal van niets. De gemeente, die toestemming moet geven voor zo’n opgraving weet ook helemaal van niets. 

Respectvolle nagedachtenis

En zomaar met je schop naar het kerkhof stappen, om iemands lichaam daar te verwijderen, nee dat kan dus niet. Rare praatjes over vergiftigingen doen opeens de ronde. Vergiftigde praatjes die er niet zouden moeten zijn.  Johannes was gewoon een man op leeftijd wiens gezondheid achteruit ging. De laatste paar keren groette hij me niet meer, waarschijnlijk gewoon omdat hij me niet meer zag. Of omdat hij zoveel moeite had met zijn dagelijkse bezigheden. Hij was moe. Hij was oud. Dus laat hem en zijn naasten rusten. In vrede. En in respectvolle nagedachtenis.