Wicki de Viking, alias Anders Breivik

Hij keek vol trots naar buiten vanuit de politiewagen. Met een bijna glimlach om zijn mond. En zonder enige vorm van schuldbesef, zo het leek. Later bleek uit zijn betoog ook wel dat dit schuldbesef er ook niet is. Eigenlijk, zo stelde hij, had hij een goede daad verricht. Zo’n 80 jonge levens neergeknald of opgeblazen. En voor wat? Een ideologie waarbij vreemdelingen alweer niet welkom zijn. De jonge Anders Breivik schreef een manifest dat ik urenlang heb doorgeworsteld op zoek naar een werkelijk antwoord op zijn daden. En ik begrijp het nog steeds niet. Het enige dat ik wel begrijp is dat hij een daad wilde stellen om er voor te zorgen dat de maatschappij terug verandert. In wat? In een tijd van Wicki de Viking waarin de Noren plunderend en vrouwen verkrachtend langs andere landen trokken? De Noorse koning Sigurd Jorsalfare was de eerste Europese koning die op kruistocht ging. Hij vertrok in 1107 uit Noorwegen en vocht tegen de moslims in Spanje, Lissabon, de Balearen en Palestina. Aldus de geschiedenis.
Ik ben momenteel bezig met een opleiding interculturele communicatie. Daarin wordt geleerd waarom communicatie tussen mensen van verschillende afkomsten soms zo moeilijk verloopt. Om te weten hoe dat komt moet je de geschiedenis kennen. Die wordt dus ook behandeld in die opleiding. En de geschiedenis van de meeste landen is niet zo fraai. Slavernij, overheersing, uitbuiting, verkrachting. Daar begon het bijna allemaal mee. En de constatering dat wij een beter ras zijn dan andere rassen, want anders neem je niet zomaar een land over en lijf je dat in. Dat is wat wij zijn. En er zijn groeperingen die daar tegen in opstand zijn gekomen. Zo gekke lang is het echter nog niet geleden dat de slavernij werd afgeschaft. Anderhalve eeuw nog maar. Ik neem aan dat die schietende gek daar wel weer naar terug zou willen.
Op verschillende fora wordt nu waardering uitgesproken voor de daad van deze idioot, die ze wat mij betreft gewoon mogen doodschieten. Maar er ontstaat ook een wij/zij verhouding. Moslims die het inmiddels meer dan spuugzat zijn dat ze als een soort tweederangs volk worden behandeld. Want de vinger werd eerst naar hen gewezen, nog voordat er ook nog maar iets bekend was van een dader. Bij Pim Fortuyn was dat niet anders. Als er iets gebeurt, wordt direct gekeken naar welke moslimorganisatie dat gedaan zou kunnen hebben. En eigenlijk hebben de moslims het nu toch ook weer gedaan ondanks dat zij de trekker niet overhaalden? Ze bestaan namelijk, dat is hun eigen schuld en daar moet je je tegen verweren. En ja, de PVV versterkt dit soort gedachten, ik kan er niets anders van maken.

De laatste schooldag

In de krant waar ik voor werk zag ik de laatste weken allerlei leuke activiteiten voorbij komen van kinderen die bijna hun laatste schooldag hebben. In onze tijd waren die leuke dingen er volgens mij niet. Ik kan me tenminste niets herinneren van eindfeesten al een week van tevoren, droog fierljeppen of andere zaken. Het gevoel van die laatste schooldag kan ik me echter nog wel voor de geest halen. En hoe opgewonden we dan waren. Er lagen 6 hele weken vol ongekend plezier en vooral vrijheid voor ons. Zes weken die wel een jaar leken te duren. Want als je jong bent, duurt de tijd blijkbaar langer dan als je ouder bent. In ieder geval die laatste schooldag dus. Eigenlijk wilde je dan al niet meer gaan, stond de focus al helemaal op vrij-zijn. Maar je ging nog, terwijl die laatste lessen niet zoveel meer voorstelden. IN die tijd hadden wij nog poortwachters (heb je die tegenwoordig ook nog?) want op onze school heerste een Spartaans regime. Je mocht niet in de tuintjes komen, je mocht niet dravend het gebouw binnen en met gymnastiek moesten we bijna doodstil de tocht naar het lokaal elders maken. Maar ik geloof dat we die laatste dag lak aan al die regels hadden. Of de hoofdmeester dat ook had, betwijfel ik. Hij was altijd van orde en tucht en zal ook best op die laatste dag nog wel straf hebben uitgedeeld. En daar waren we bang voor. Ik weet nog dat ik een keer een briefje met rekensommen mee had gekregen. Die zat ik nog te maken toen het eten op tafel kwam. De gehaktbal die mijn moeder met een ferme plons op mijn bord deed belanden, nam ook wat jus mee. En die jus kwam op dat papiertje terecht. En dat mocht echt niet. Dus ik beefde al. Ik dat altijd brave meisje dat altijd heel goed haar best deed en goede cijfers haalde, had jus op haar rekensommenblaadje. Waarom dat trouwens zo erg was, heb ik nooit helemaal begrepen. Ook van een blaadje met jus erop kun je nog heel goed rekenen. Maar ik wist wat er komen ging en probeerde het wat weg te moffelen. Het is me duur komen te staan dat blaadje met jus. Een reprimande van jewelste en in het vervolg behandelde ik alles wat ik mee naar huis nam met nog veel meer voorzichtigheid. Maar niet op de laatste schooldag. Dan verheugde ik me op wat er komen ging. Heel bijzonder was dat overigens niet, want op vakantie gingen we doordat we niet zo vermogend waren in die tijd niet. Maar we gingen elke dag wel naar het strand met vriendinnen. Lauwwarme limonade mee, broodjes van huis. We lagen er om 9 uur in de ochtend en gingen pas weg als we weer moesten eten. We zwommen en hadden plezier. En soms zat er een reisje naar familieleden in en gingen we de Afsluitdijk over. Dat was dubbel feest.

Kopje koffie, glazenzetter?

De uitdrukking “kopje koffie, glazenzetter, of eigenlijk glazenwasser in de oorspronkelijke variant” impliceert iets anders dan dat de persoon in kwestie koffie krijgt aangeboden. De indruk zou dan ook kunnen ontstaan dat ik op slinkse wijze mannen mijn huis binnensleur om er vervolgens de meest vreemde zaken mee uit te halen. Niets is minder waar. De afgelopen weken heb ik het huis vol gehad met glazenzetters en schilders. Ze plaatsten dubbele ramen, verfden kozijnen, haalden rot hout uit kozijnen en zetten er een soort nephout voor terug. Of echt hout, daar wil ik eigenlijk van af zijn. In weer en wind beklommen de heren mijn woning die toch al snel 6 meter hoog is (of is het meer?), stonden in zo’n wiebelig bakje waar ik het Spaans benauwd van kreeg en stonden in die enorme hitte van vorige week glazen te huffen van 4 bij 5 meter die heel zwaar waren. Zelf ben ik veel op pad dus qua gezelligheid hadden ze niet veel aan me. Maar tot hun grote verbazing bood ik hen wel de koelkast en het koffiezetapparaat aan. Een sleutel hadden ze al om de nodige werkzaamheden te kunnen verrichten in mijn afwezigheid, dus zo moeilijk was dat niet. Op een gegeven moment kon ik mijn prettige gezelschap wel aanbieden en zaten we gezamenlijk koffie te drinken. En tot mijn grote verbazing was mijn huis het eerste waar ze iets vochtigs kregen. Bij al die andere woningen moesten ze het zonder doen. Niet dat zij zich erover beklaagden, maar het verbaasde mij wel. Waar zijn de tijden gebleven dat je iedereen die iets voor je deed in ieder geval een kopje koffie aanbood? Vroeger was dat in Lemmer volgens mij toch heel gewoon. Iedereen kon overal aanschuiven en kreeg in ieder geval iets aangeboden. Wat heeft dat nu veranderd, zodanig dat we hardwerkende mannen tijdens temperaturen van boven de 30 graden in hun busje laten zitten smelten? Is dit nu de individualisering waar de goegemeente het altijd over heeft?
Wat mensen bovendien vergeten is dat zo’n bakkie leut ook nog eens veel goodwill kweekt. Ik hoefde mijn zware bank niet te versjouwen die op het balkon stond, dat deden de mannen voor me. De bedden die op de slaapafdeling staan, ook niet. En als tegenprestatie kreeg ik ook nog een lekkerbekje aangeboden van de mannen en lagen er elke dag leuke briefjes op tafel. Over hoeveel koffie er was gedronken en hoeveel fris en dat de dank groot was. De mannen zijn inmiddels vele huizen verderop aan het werk dus onze koffierelatie is even verbroken. Maar ik hoop wel dat ze elders zo nu en dan een “ bekje drinken” krijgen zoals mijn moeder altijd plachtte te zeggen.

Twee doden voor de prijs van één

De overheid vindt dat ze niet langer het stoppen met roken hoeft te ondersteunen met geld. De reden: dan leven mensen langer en dat kost te veel geld. Onze bewindsvoerders durven ons dat - de burgers van dit land - gewoon recht in ons porem te vertellen. We zitten dus opgezadeld met een regering die zegt dat ze liever haar burgers ziet sterven aan longkanker, astma en COPD dan dat ze ons gezond ziet rondhuppelen. Nu heeft ze dat altijd al wel bewezen, want de vele miljarden accijns van al die pakjes sigaretten en shag gaan voornamelijk op aan wegen, lantarenpalen, gevechtsapparaten en andere zaken die ook doden. Want denk nu niet dat die hoge belasting is bedoeld om onderzoek naar de ziekten te doen of om de gezondheidszorg te spekken. Nee, het is gewoon bedoeld om de kas te vullen. Net zoals het kwartje van Kok dat onze benzineprijzen nog altijd torenhoog maakt. Is dat crimineel? Dat is crimineel als het om de gezondheid van je ingezetenen gaat. De overheid als magere Hein die met zijn zeis in het rond zwaait. Je mag bijna hopen dat die hoogwaardigheidsbekleders zelf worden getroffen door dodelijke longkanker in langzame vorm. Overigens doe ik dat niet, ik heb te veel ervaring met de ziekte om iemand dat toe te wensen. Het verklaart echter wel waarom de Postbus 51 Spotjes over roken zo slecht zijn gemaakt en zo weinig informatie geven over de risico’s van roken. En waarom het rookverbod zo slecht wordt gecontroleerd. Onze regering wil blijkbaar dat we allemaal sterven door tabaksrook. Is het niet door het zelf in te ademen, dan wel door in iemand anders' rook te zitten.
Afgezien van het feit dat het misdadig is dat je je burgers zo behandelt, is het ook nog eens dom. Mijn moeder had longkanker. Schrijnende helse pijn veroorzakende longkanker uitgezaaid in de botten die daardoor braken als luciferstokjes. Voordat de ziekte zich echter had verspreid werd de zieke long verwijderd. Kosten: een bedrag met vele nullen. Door verkeerd medicijngebruik liepen haar longen vol met vocht en lag ze 3 maanden op de IC. Kosten: veel, heel veel euro’s. Ze werd volgepompt met medicijnen om vervolgens de ziekenhuisbacterie te bestrijden die haar vervolgens bijna de das omdeed (wat nu een zalig idee lijkt). Kosten: ook erg veel. Door het verblijf op de IC kwam ze van de ene psychose in de andere terecht en werd ze platgespoten met haldol. Nadat ze het toch had gered bleek ze helemaal ondervoed en uitgedroogd. Ze lag maanden in een verpleeghuis om daar weer wat bovenop te komen. En reden wij iedere dag naar Leeuwarden op kosten van de Belastingdienst, want dat is dan wel weer aftrekbaar. Kosten: reken zelf maar uit. Vervolgens kwam ze thuis, genoot denk ik twee maanden van iets van een normaal leven en kreeg toen enorme pijn. De röntgenfoto liet zien dat de kanker de botten in haar benen had doorgevreten. Weer opname, weer operaties. Daarna in feite wachten op de dood. In een hoog-laagbed dat zoemt om doorliggen te voorkomen. Omringd door thuiszorg, een aantal keren per dag en gedurende de hele nacht. Kosten: een hele hoge rekening. Elke dag de dokter op bezoek, paar keer in de week de fysiotherapeut. Mijn broer en ik op een gegeven moment uit het werkproces, omdat bij pa inmiddels ook nierkanker was geconstateerd. Nierkanker die vele malen vaker voorkomt bij rokers dan bij niet-rokers. Kosten van ziektewet en arbeidsverlof van ons beide: ook vele duizenden euro’s. En dan had de regering aan ons nog een koopje. Onze ouders stierven beide binnen drie weken, dus voor de prijs van één, had de regering twee doden. Daar is ze vast heel blij om geweest.

Tijd in al zijn facetten

De winkeliers in Lemsterland willen vaker een koopzondag. Hartstikke leuk, voor zowel de recreant als de inwoner van de gemeente, maar ik vroeg me wel af bij het lezen daarvan of alle winkels dan wel open zijn. Ik loop op een vrijdagavond wel eens gezellig door het centrum, maar dan is gezellig toch echt wel tussen aanhalingstekens. Want ik heb het gevoel dat er dan meer winkels niet dan wel open zijn. Ook heb ik na een lange werkdag wel eens besloten om nog even wat lekkers te halen bij een visboer of een groenteboer. Beide deuren op slot en daar stond ik met een gigantische honger. Gelukkig waren er dan wel anderen, maar wie een totaalproduct naar buiten wil brengen heeft er volgens mij weinig aan dat er om de tien meter een winkel open is en alles daartussen gewoon gesloten. Dat trekt geen kip. Overigens heb ik alle begrip voor zondagsrust en personeel dat ook wel eens een dagje vrij wil zijn. Maar ik heb dan ook die extra koopzondagen niet bedacht.
De gemeenteraad heeft ondertussen beslist dat het proces rond de fusie wat opener moet worden gevoerd. Burgers moeten beter weten waar ze aan toe zijn als die nieuwe grote gemeente in de maak is. Dat werd tijd lijkt me. Want wat weten de burgers nu: dat we samen met Skarsterlân en Gaasterlân-Sleat samen gaan, maar dat is het dan ook wel. Betrek burgers erbij, maar vraag hen ook vooral wat zij willen, lijkt me een betere insteek.
In al haar wijsheid heeft de raad verder besloten dat ze door blijft vergaderen op de manier zoals ze dat nu doet. Gehaast, snel en alles afrafelend zo is mijn idee. In Skarsterlân volg ik ook commissie en raad en dat is verdeeld over 4 avonden in de week. In alle rust worden daar de zaken besproken en later beslist. En zo hoort het ook. Een besluit dat voor de toekomst van de gemeente en haar burgers van belang is, hoort niet omwille van de tijd minder goed beredeneerd te worden. Daar komt nog bij dat het onmenselijk is om zo lang achter elkaar te zitten. Maandagavond was dit van half 8 tot half 1. En toen werden er ook nog punten doorgeschoven. En de persoon die op een punt zit te wachten op die lijst, kan soms wachten tot hij een ons weegt.

Zwemmen bij de Wildeman

De gemeente Lemsterland wil een onderzoek gaan doen naar de situatie van hotel/restaurant de Wildeman. Al zeker een half jaar is dat pand gesloten, de uitbaters met de noorderzon vertrokken en alles vergrendeld. Hoe het met de eigendomssituatie zit weet de gemeente niet. Dat is wat raar want ik weet het wel. Maar ik weet vooral dat de nieuwe eigenaren nog in een proces verwikkeld zijn met de ouden. Omdat de keuken die in het pand zat eruit gesloopt is en zij dus nog geen ei kunnen bakken in het pand. Omdat er nog schulden zijn van tonnen van de oude eigenaren en verplichtingen niet nagekomen. Ook weet ik wat er aan de hand is met die fijne kelder achter het etablissement. Daar zouden geweldige huizen verrijzen. Zouden ja, maar er zou daar zoveel. Ook daar heeft een curator de touwtjes in handen en wordt gezocht naar een nieuwe partij die de plannen wel door wil zetten. Volgens de curator zijn dergelijke gegadigden er best, maar weegt de erfenis van de voorgangers toch vooral erg zwaar. Want er ligt een bouwput, er liggen plannen, maar er ligt ook een beslag. En de FIOD is bezig met diepgravend onderzoek. Het is het verhaal in een notendop, maar geeft wel ongeveer het verloop van de ravage aan die is achtergebleven. En de gemeente had beter onderzoek kunnen doen voordat ze überhaupt toestemming gaf voor het bouwen van dat appartementencomplex. De buren moesten zelfs een juridisch gevecht aangaan met diezelfde gemeente om hun gelijk te halen. Het lukte hen niet en nu kijken ze al jaren aan tegen een roestige kelder die zo nu en dan volloopt met water. Eén voordeel hebben ze wel: van de gevreesde schaduwwerking hebben ze tot nu toe geen last gehad.
Misschien zou het een optie zijn om de vluchtelingen in Lemmer te laten zwemmen in die put bij De Wildeman. Nee, dit is niet naar bedoeld, in tegendeel. Maar Lemsterland beweert dat vluchtelingenwerk op twee plaatsen wil gaan zwemmen en wijst dat af. Het zou teveel kosten. Nu betaalt de gemeente per vluchteling 100 euro bijdrage in de kosten. Een doodskist is duurder zou je zeggen, want veel van hen kunnen niet zwemmen en verdrinken dus als ze ooit in het niet zo zilte nat terecht komen. Bovendien zijn er nog maar 6 mensen a raison van 600 euro die gebruik van de mogelijkheid hebben gemaakt. Bovendien ligt het verhaal heel anders. De privacy waar over gesproken werd, heeft te maken met de zwemlerares en niet met de grote ramen. Er is alleen overleg geweest over de mogelijkheid tot zwemmen in het bad van Lemmer. En dan staat er hoog en droog op de besluitenlijst dat het een feit is. En vluchtelingenwerk? Die weet van niets.

Van tekening naar mail

Ik heb het leukste neefje en nichtje van de wereld. Nu zal iedereen dat wel zeggen, maar bij mij is dat echt het geval. Natuurlijk komt dat ook door hun ouders die hun kinderen op een mooie manier grootbrengen, vind ik, maar het karakter doet natuurlijk ook wel wat. Met mijn neefje en nichtje communiceer ik al vanaf vrij jong heel intens. De basis daarvoor is gelegd bij mijn ouders die de oudste spruit altijd een dag in de week te logeren hadden. En dan schoof ik tussen de middag ook aan en gingen we daarna leuke dingen doen. Helaas lukte dat met de jongste niet meer omdat mijn ouders toen al ziek waren en overleden. Maar het contact is daarna intens gebleven. Met elkaar eten, dagen met elkaar doorbrengen, logeerpartijen van dat soort zaken. En vanaf heel jonge leeftijd krijg ik al de prachtigste kunstwerken van ze als dank voor een weekendje weg, een etentje, omdat ik verdrietig of blij was of om mee te nemen op vakantie. Zodat ik ze niet vergeet als ik ergens in de bush bush zit. Al die tekeningen heb ik bewaard, de wc hangt er vol mee en mijn bureauladen zijn ermee afgeladen. Het leuke is ook dat je hun ontwikkeling daarin heel goed zit. De eerste tekeningen waren van lange halen snel thuis. Veel gekras met verschillende kleuren. Echte picasso’s. Daarna kwam er echt lijn in. Kwamen er contouren op te staan, werden er huizen getekend. En hartjes natuurlijk, want wat kan nu beter een gevoel uitdrukken dan een hartje. Prachtige merktekens die ik zal bewaren tot ze groter zijn en ik ze kan tonen hoe belangrijk ze voor me zijn.
Afgelopen week kwam daar iets anders bij dat ik ook voor ze zal bewaren. Ik kreeg namelijk de vraag van beide of ik hun “ contactpersoon” wilde zijn. Nu wist ik niet wat een contactpersoon is, maar dat blijkt gewoon via een bepaalde mailsoort het contact te betekenen. En vanaf dat wij “familie” op het internet zijn vliegen de mails over en weer. Er wordt druk gecorrespondeerd over eventuele logeerpartijen, naar welke film we gaan en hoe laat en wanneer daar over gebeld gaat worden. En steevast worden die mails afgesloten met nou doeiiiiiiiiiiii. En met heel veel verschillende emoticons (van die gezichtjes op het internet) waarvan ik niet weet hoe ik ze in zo’n mail krijg. Ze hebben nu een speciale map in mijn outlook map die twee kanjers zodat ik die op kan slaan en ze later kan laten zien wat ze me allemaal schreven toen ze kleiner waren. En ik kan ze ondertussen vol vertedering steeds opnieuw doorlezen.