Vorige week maandag. Bijna zo uit het vliegtuig rechtstreeks uit Afrika in een vergadering van de nieuwe fusiegemeente De Friese Meren van de gemeente Lemsterland, Skarsterlân en Gaasterlân-Sleat.
Ik beken dat het leven er dan toch echt wat anders uitziet dan normaal gesproken en dat je veel dingen flauwekul vindt. Hoewel ik nog vrij was om te acclimatiseren, leek deze vergadering me wel heel erg belangrijk.
Maar wat ik daar aantrof tartte alles. Een gefrustreerd college dat koste wat het kost er van alles doorheen leek te willen jagen, een college dat nauwelijks antwoord had op toch heel cruciale vragen over een soort tijdelijke regering van de drie gemeenten. En weinig compassie met de ondernemingsraad zo het leek. Uit een briefwisseling bleek wel dat van veel overleg weinig sprake was en dat ook de kritiek van de Ondernemings Raad niet echt werd gewaardeerd. Toen de drie raden van de drie gemeenten besloten dat ze dan ook niet in konden stemmen sloeg de stemming gewoon om en werd niet minder dan gewoon grimmig. Is dat hoe wij met z’n allen de toekomst in moeten, bedacht ik me? En is het zo vreemd dat die mensen die onze gemeenten besturen wel willen weten hoe dat nieuwe bestuur er uit gaat zien? En waar blijven de burgers? Worden wij zo willoze slachtoffers die naar de slachtbank worden geleid, omdat de oppositie niets meer heeft in te brengen? Omdat alleen de collegepartijen de dienst nog uitmaken?
Dualisme
Nu al is het democratisch gehalte zo nu en dan ver te zoeken. Van dualisme is bij bepaalde partijen werkelijk niets terug te vinden, die lopen mak als schapen het college met daarin een afvaardiging van hun partij achterna. Het tegengeluid komt van dan die oppositie, maar als dat zo niet meer mogelijk is dan kan er binnen een jaar flink wat vernield worden. De hele gang van zaken getuigt bovendien niet van veel respect voor de burgers van deze nieuwe gemeente. Zij moeten namelijk werken, eten en betalen in dat nieuwe verband. Maar wie van ons is op de hoogte gesteld van dat jaar dat overbrugd moet worden en hoe dat eruit komt te zien?
Ik heb geen petear gezien over hoe de burgers dat willen of wat dit voor hen betekent. De boodschap leek vorige week dan ook: teken maar snel en dan gaan wij onze gang wel. Wat dat ook moge betekenen. Gelukkig bleken de raden wijzer. Want het lijkt erop dat we met zo’n overbruggingsjaar als vorige week voorgesteld afstevenden op een jaar van totale afbraak van rechten, omdat er geen partijen meer zijn die de burger kunnen vertegenwoordigen.
maandag 30 januari 2012
maandag 23 januari 2012
Een klein zwart jongetje dat niet uit mijn hoofd wil
Er ligt een klein zwart jongetje op mijn buik. Zijn beentjes over die van mij, zijn hoofd in de holte van mijn nek. We kunnen niets anders dan liggen, want het huis van zijn papa heeft maar een enkele kamer en daarin ligt alleen een groot matras. Papa deelt dat appartement of eigenlijk de kamer van twee bij twee met een vriend, terwijl zijn zoontje en zijn zusje in een wat luxer huisje (een kamer met een slaapkamer die ook worden gedeeld met een andere familie) op een compound verderop wonen. Samen wonen kost te veel, daarom is gekozen voor deze oplossing.
De 4-jarige kleuter noemt zijn zusje van 16 jaar Mummie, omdat hij niet beter weet. Zijn echte moeder stierf in het kraambed, nadat ze jarenlang in een vluchtelingenkamp had doorgebracht en daar de vader van haar kind tegenkwam. Het was echte liefde zegt hij, maar door het ontbreken van goede medische hulp stierf ze aan bloedverlies na de bevalling. En toen stond hij er alleen voor en doet hij wat hij moet doen. Werken, werken en proberen de touwtjes aan elkaar te knopen om het kind en zijn zuster een redelijk bestaan te geven.
Hun eigen vader werd door de rebellen in Sierra Leone voor hun ogen vermoord, waar hun moeder is weten ze niet. Ze zoeken haar nog steeds, maar alle pogingen hebben tot nu toe niets opgeleverd. Het nu 16-jarige tienermeisje zorgt al vanaf de geboorte voor haar neefje, dat niet beter weet dan dat ze zijn moeder is. Het kind heeft een droevige blik in haar ogen. Geen wonder: ze werd op haar 6e verkracht door rebellen of soldaten en komt sindsdien nog amper buiten. Hoewel trouwen in dit West-Afrikaanse land zo normaal is als brood eten voor ons, komt het in haar woordenboek niet voor. Haar huis is haar beschermlaag, de ruimte waar niemand haar iets kan doen.
Twee dagen later zit ik weer in mijn eigen huis, waar mijn allerliefste vrienden en mijn broer mijn halve huis hebben verbouwd en gerestyled. Naar westerse maatstaven doe ik nu ook weer mee en ik ben ontzettend blij met die upgrading van mijn woonvertrekken. Als ik hoor hoe moeilijk het gegaan is om douche en keuken tot een paradijselijk geheel te maken, ben ik dankbaarder dan ooit. Maar het contrast met die ene kamer waar zoveel ellende samenkwam is zo groot, dat het moeilijk is om er van te genieten.
Op 6,5 uur vliegen zitten in een gewild Afrikaans vakantieland dat jongetje, zijn papa en zijn zuster/moeder en ik krijg ze maar niet uit mijn hoofd.
De 4-jarige kleuter noemt zijn zusje van 16 jaar Mummie, omdat hij niet beter weet. Zijn echte moeder stierf in het kraambed, nadat ze jarenlang in een vluchtelingenkamp had doorgebracht en daar de vader van haar kind tegenkwam. Het was echte liefde zegt hij, maar door het ontbreken van goede medische hulp stierf ze aan bloedverlies na de bevalling. En toen stond hij er alleen voor en doet hij wat hij moet doen. Werken, werken en proberen de touwtjes aan elkaar te knopen om het kind en zijn zuster een redelijk bestaan te geven.
Hun eigen vader werd door de rebellen in Sierra Leone voor hun ogen vermoord, waar hun moeder is weten ze niet. Ze zoeken haar nog steeds, maar alle pogingen hebben tot nu toe niets opgeleverd. Het nu 16-jarige tienermeisje zorgt al vanaf de geboorte voor haar neefje, dat niet beter weet dan dat ze zijn moeder is. Het kind heeft een droevige blik in haar ogen. Geen wonder: ze werd op haar 6e verkracht door rebellen of soldaten en komt sindsdien nog amper buiten. Hoewel trouwen in dit West-Afrikaanse land zo normaal is als brood eten voor ons, komt het in haar woordenboek niet voor. Haar huis is haar beschermlaag, de ruimte waar niemand haar iets kan doen.
Twee dagen later zit ik weer in mijn eigen huis, waar mijn allerliefste vrienden en mijn broer mijn halve huis hebben verbouwd en gerestyled. Naar westerse maatstaven doe ik nu ook weer mee en ik ben ontzettend blij met die upgrading van mijn woonvertrekken. Als ik hoor hoe moeilijk het gegaan is om douche en keuken tot een paradijselijk geheel te maken, ben ik dankbaarder dan ooit. Maar het contrast met die ene kamer waar zoveel ellende samenkwam is zo groot, dat het moeilijk is om er van te genieten.
Op 6,5 uur vliegen zitten in een gewild Afrikaans vakantieland dat jongetje, zijn papa en zijn zuster/moeder en ik krijg ze maar niet uit mijn hoofd.
donderdag 5 januari 2012
Je eigen vlees keuren
Toen ik hoorde dat Achmea de wat ze noemen onafhankelijke vergelijkingssite Independer had overgenomen of althans een meerderheidsaandeel in bezit had gekregen door aandelen te kopen was ik verbaasd. Een aanbieder van verzekeringen neemt een vergelijkingssite over van verzekeringen. En zegt dan ook nog dat hij onafhankelijk blijft.
Ik ben me er eens in gaan verdiepen en kwam kreten tegen als dat de verzekeraars die bij Independer zijn aangesloten een “vergoeding” betalen voor het feit dat ze op de site staan. Dat sommige bijzondere aanbiedingen doen op die site en daar ongetwijfeld meer voor wordt betaald, werd er niet bij geschreven. Nu had ik altijd al niet zo’n hoge pet op van die site, maar dat werd alleen maar erger toen ik merkte dat Independer mij een soort van ging stalken nadat ik op een website waarop ik ook schrijf artikelen had gezet over het onderwerp.
Het ene bericht na het andere kreeg ik om de oren geslagen op mijn Twitter account. Of ik het wel wilde veranderen want het was allemaal niet zo zoals ik dat zag en dat er op de site waar ik ook op schrijf ook advertenties staan. En dat laatste klopt. Alleen heb ik geen afspraken met de aanbieder s daarvan, daarvoor is Google verantwoordelijk.
En iedereen kan op die site staan met advertenties. Als ik over verzekeringen schrijf, staan er ook vaak advertenties bij over heel andere onderwerpen. Bovendien staat ook de adds van Independer zelf ertussen, hoe negatief ik ook schrijf over het onderwerp. Maar dat was de heren en dames van Independer niet aan het verstand te brengen. Ik moest ze uiteindelijk gaan blocken om de stroom van opmerkingen en tegenwerpingen te stoppen.
Maar ik blijf erbij, je kunt niet onafhankelijk zijn als je zelf de producten aanbiedt op die site. Dan ga je toch als eerste je eigen verzekeringen promoten?
Daar hoef je toch geen professor voor te zijn? De site stelt dan ook nog dat ze juist haar aanbod wil verbeteren. Door te kijken wat mensen willen, gaat Achmea (ja Achmea) haar aanbod veranderen. Dus ze gebruikt de site en de informatie van andere verzekeraars om die vervolgens producten afhandig te maken. Noem dat maar onafhankelijk!
Het zou hetzelfde zijn als onze plaatselijke keurslager zijn eigen worsten zou keuren en dan zou zeggen dat die van hem het lekkerst zijn. Of dat de plaatselijke bakkers hun eigen brood en gebakjes zouden proeven en er dan een stempel op zouden drukken dat het de beste van heel Friesland zijn. Ook dat klopt niet. Dus nee, ik geloof niet in de onafhankelijkheid van Independer. Maar daar zal ik nu ook wel weer berichten over krijgen.
Ik ben me er eens in gaan verdiepen en kwam kreten tegen als dat de verzekeraars die bij Independer zijn aangesloten een “vergoeding” betalen voor het feit dat ze op de site staan. Dat sommige bijzondere aanbiedingen doen op die site en daar ongetwijfeld meer voor wordt betaald, werd er niet bij geschreven. Nu had ik altijd al niet zo’n hoge pet op van die site, maar dat werd alleen maar erger toen ik merkte dat Independer mij een soort van ging stalken nadat ik op een website waarop ik ook schrijf artikelen had gezet over het onderwerp.
Het ene bericht na het andere kreeg ik om de oren geslagen op mijn Twitter account. Of ik het wel wilde veranderen want het was allemaal niet zo zoals ik dat zag en dat er op de site waar ik ook op schrijf ook advertenties staan. En dat laatste klopt. Alleen heb ik geen afspraken met de aanbieder s daarvan, daarvoor is Google verantwoordelijk.
En iedereen kan op die site staan met advertenties. Als ik over verzekeringen schrijf, staan er ook vaak advertenties bij over heel andere onderwerpen. Bovendien staat ook de adds van Independer zelf ertussen, hoe negatief ik ook schrijf over het onderwerp. Maar dat was de heren en dames van Independer niet aan het verstand te brengen. Ik moest ze uiteindelijk gaan blocken om de stroom van opmerkingen en tegenwerpingen te stoppen.
Maar ik blijf erbij, je kunt niet onafhankelijk zijn als je zelf de producten aanbiedt op die site. Dan ga je toch als eerste je eigen verzekeringen promoten?
Daar hoef je toch geen professor voor te zijn? De site stelt dan ook nog dat ze juist haar aanbod wil verbeteren. Door te kijken wat mensen willen, gaat Achmea (ja Achmea) haar aanbod veranderen. Dus ze gebruikt de site en de informatie van andere verzekeraars om die vervolgens producten afhandig te maken. Noem dat maar onafhankelijk!
Het zou hetzelfde zijn als onze plaatselijke keurslager zijn eigen worsten zou keuren en dan zou zeggen dat die van hem het lekkerst zijn. Of dat de plaatselijke bakkers hun eigen brood en gebakjes zouden proeven en er dan een stempel op zouden drukken dat het de beste van heel Friesland zijn. Ook dat klopt niet. Dus nee, ik geloof niet in de onafhankelijkheid van Independer. Maar daar zal ik nu ook wel weer berichten over krijgen.
zaterdag 24 december 2011
Mensen die veel ruimte innemen
Ik zwem. Ik zwem veel. Ik zwem veel en vaak. Niet in het bad in Lemmer, maar dat in Joure. Omdat het daar lekker warm is en de voorzieningen goed. Dat vind ik in Lemmer niet. Dus rijd ik twee of drie keer in de week naar Joure, naar dat subtropische bad. Overigens vind ik niet alles leuk aan dat bad. Want het is een golfslagbad. Dat betekent dat er steeds golven zijn, als ik gewoon probeer om mijn baantjes te trekken. En dat er dan allemaal kinderen op je springen. Maar dat hoort nu eenmaal bij dat bad, want dat bieden ze daar ook aan.
Wat ik ook minder vind is dat sommige mensen zich geen zak aantrekken van wat andere mensen in dat bad doen. Ik kom om baantjes te trekken, maar ik weet dat anderen dat ook doen. Dus proberen we in ieder geval om elkaar niet te schoppen (door gewoon te zwemmen dus) en als je op je rug zwemt door wel in de gaten te houden wie er tegen je aan botst. Nou ik kan je vertellen dat niet iedereen dat doet. Donderdag lag ik ook weer heerlijk te spartelen en toen was er zo’n man die de hele tijd de borstcrawl deed. Een hele foute borstcrawl overigens, want het spatte veel te veel en dat hoort niet bij die slag. Ook hield hij zijn hoofd niet goed. Maar dat maakt ook verder niet uit, het maakte hem waarschijnlijk gelukkig. Alleen zwom hij als een gek door al die andere mensen heen zonder op te letten. De ene keer had ik een been in mijn zij, de andere keer een arm op mijn hoofd. En wat oudere mensen die aan trimzwemmen doen, werden gestoord van die vent. Hij maaide hen gewoon aan de kant. En dat is erg onprettig.
Het zet me ook altijd aan het denken over hoeveel ruimte mensen soms letterlijk innemen. Probeer je nog wat rekening met de ander te houden of moet jij altijd voorgaan boven al die anderen? Bij de borstcralwman was het absoluut het eerste. De volgende keer zal ik hem er eens op aanspreken waarom hij dat doet. Want ook dat mag, vind ik. Dat je anderen aanspreekt op de veel te grote ruimte die ze ook van jou innemen.
Wat ik ook minder vind is dat sommige mensen zich geen zak aantrekken van wat andere mensen in dat bad doen. Ik kom om baantjes te trekken, maar ik weet dat anderen dat ook doen. Dus proberen we in ieder geval om elkaar niet te schoppen (door gewoon te zwemmen dus) en als je op je rug zwemt door wel in de gaten te houden wie er tegen je aan botst. Nou ik kan je vertellen dat niet iedereen dat doet. Donderdag lag ik ook weer heerlijk te spartelen en toen was er zo’n man die de hele tijd de borstcrawl deed. Een hele foute borstcrawl overigens, want het spatte veel te veel en dat hoort niet bij die slag. Ook hield hij zijn hoofd niet goed. Maar dat maakt ook verder niet uit, het maakte hem waarschijnlijk gelukkig. Alleen zwom hij als een gek door al die andere mensen heen zonder op te letten. De ene keer had ik een been in mijn zij, de andere keer een arm op mijn hoofd. En wat oudere mensen die aan trimzwemmen doen, werden gestoord van die vent. Hij maaide hen gewoon aan de kant. En dat is erg onprettig.
Het zet me ook altijd aan het denken over hoeveel ruimte mensen soms letterlijk innemen. Probeer je nog wat rekening met de ander te houden of moet jij altijd voorgaan boven al die anderen? Bij de borstcralwman was het absoluut het eerste. De volgende keer zal ik hem er eens op aanspreken waarom hij dat doet. Want ook dat mag, vind ik. Dat je anderen aanspreekt op de veel te grote ruimte die ze ook van jou innemen.
dinsdag 20 december 2011
Serious Duniya
Het is goede doelen tijd. In Leiden hebben 3 mannen zich opgesloten in het Glazen Huis die niet eten en drinken, maar wel veel geld ophalen. Overal wordt actie gevoerd voor de 3FM Serious Request actie. Dit jaar voor moeders in oorlogssituaties. Ook Lemmer doet mee. Daar wordt een Faute party met Dries Roelvink georganiseerd.
Hartstikke goed, maar ik wil hier ook een warm pleit houden voor wat minder grootschalige acties. En wij hebben in onze gemeente een organisatie die dan misschien niet op de landkaart van hoge populariteit staat op dat gebied, maar minstens (zo niet beter) werk doet.
In ons lieflijke Bantega zetelen twee mensen die samen met vele anderen in Azië zorgen voor kinderen die geen onderwijs krijgen, geen eten hebben, op straat leven of die met een handicap moeten leven. Het is kleinschalig (wat je noemt, ze zetten soms operatieacties op, waarbij honderden mensen worden geopereerd) maar dat is in deze wereld blijkbaar kleinschalig. Maar wat ze doen betekent het verschil tussen leven en dood, tussen menswaardig en een hondenleven.
Soms vragen ze gewoon om wat geld voor dekens voor mensen in het koude India (ja daar kan het ook koud zijn) en dan zorg je met 4,30 euro voor wat warmte in een mensenleven. Je neemt hier twee glazen wijn minder et voila.
Doorzichtige actie
Het mooie van deze stichting vind ik ook dat het te controleren is. Dat 3FM veel geld binnenhaalt, begrijp ik. Maar waar blijft het? Ik heb er geen zicht op. In Bantega nemen ze je mee op een fotoreis door alle vorderingen van de kinderen, worden kiekjes getoond van voor en na operaties en worden de successen aangetoond. En ze gaan zelf niet uit eten van het geld dat anderen hen sturen, ze betalen hun kosten zelf als ze weer eens op reis gaan en moeten er vaak veel voor laten. Zo las ik verslagen van etentjes met gezagsdragers die overal toestemming voor moeten geven, waar je maag van omdraait.
Maar ze doen het toch maar mooi, die gemeentegenoten van ons daar in Bantega. Nee, ze organiseren er geen feestjes voor, maar ook dat vind ik wel mooi. Want eerlijk gezegd vind ik het wel een beetje in schril contrast staan: feestvieren om moeders die hun kinderen zijn kwijtgeraakt in de oorlog te helpen. Ik vind het op de een of andere manier niet zo passend.
Maar dat ben ik. Dus geef, maar denk ook aan Duniya. Ze zijn te vinden op: www.duniya.org en bijdragen kan op Bankrekening 44.16.24.383.
Hartstikke goed, maar ik wil hier ook een warm pleit houden voor wat minder grootschalige acties. En wij hebben in onze gemeente een organisatie die dan misschien niet op de landkaart van hoge populariteit staat op dat gebied, maar minstens (zo niet beter) werk doet.
In ons lieflijke Bantega zetelen twee mensen die samen met vele anderen in Azië zorgen voor kinderen die geen onderwijs krijgen, geen eten hebben, op straat leven of die met een handicap moeten leven. Het is kleinschalig (wat je noemt, ze zetten soms operatieacties op, waarbij honderden mensen worden geopereerd) maar dat is in deze wereld blijkbaar kleinschalig. Maar wat ze doen betekent het verschil tussen leven en dood, tussen menswaardig en een hondenleven.
Soms vragen ze gewoon om wat geld voor dekens voor mensen in het koude India (ja daar kan het ook koud zijn) en dan zorg je met 4,30 euro voor wat warmte in een mensenleven. Je neemt hier twee glazen wijn minder et voila.
Doorzichtige actie
Het mooie van deze stichting vind ik ook dat het te controleren is. Dat 3FM veel geld binnenhaalt, begrijp ik. Maar waar blijft het? Ik heb er geen zicht op. In Bantega nemen ze je mee op een fotoreis door alle vorderingen van de kinderen, worden kiekjes getoond van voor en na operaties en worden de successen aangetoond. En ze gaan zelf niet uit eten van het geld dat anderen hen sturen, ze betalen hun kosten zelf als ze weer eens op reis gaan en moeten er vaak veel voor laten. Zo las ik verslagen van etentjes met gezagsdragers die overal toestemming voor moeten geven, waar je maag van omdraait.
Maar ze doen het toch maar mooi, die gemeentegenoten van ons daar in Bantega. Nee, ze organiseren er geen feestjes voor, maar ook dat vind ik wel mooi. Want eerlijk gezegd vind ik het wel een beetje in schril contrast staan: feestvieren om moeders die hun kinderen zijn kwijtgeraakt in de oorlog te helpen. Ik vind het op de een of andere manier niet zo passend.
Maar dat ben ik. Dus geef, maar denk ook aan Duniya. Ze zijn te vinden op: www.duniya.org en bijdragen kan op Bankrekening 44.16.24.383.
zondag 18 december 2011
Niet zo welkom bij ArkeFly
Ik ga binnenkort naar een Afrikaans land. Of twee Afrikaanse landen eigenlijk. Maar ze liggen dicht bij elkaar. Ik ga daar door de bush bush trekken met nog een aantal andere fanaten.
De reis is geboekt en betaald en je zou zeggen dat je daarmee dan gewoon in kunt stappen. Ja, er moeten nog wat persoonlijke dingen gekocht worden als een geïmpregneerde klamboe en wat toiletdingen, maar verder is alles klaar.
Tot ik van de reisorganisatie en mail kreeg. Of ik al van te voren wilde inchecken en mijn stoelnummer wilde bepalen. Dat kon bij ArkeFly. Mooi dacht ik dat is handig. Voorin voel je de turbulentie namelijk minder dan achterin, dus ik probeer ergens voorin een plaatsje te krijgen.
Ik ga op het plaatje door het vliegtuig, neem de eerste plaats voorin die vrij is (nog steeds op rij 18, maar toe maar) en boek. Tot mijn grote verbijstering moest ik vervolgens mijn creditkaart trekken.
Want om even vast te leggen dat ik op die plaats wilde zitten moest ik 6 euro extra betalen. En dat is dan alleen voor de heenreis. Tot mijn nog grotere verbazing kwam er daarna een mail dat die plaats niet gegarandeerd kon worden. Dus als ik hem dan toch niet krijg, dan had ik die 6 euro ook wel in een sloot kunnen gooien. En dat geldt ook voor stoelen waarvoor je 22 euro extra moet betalen, omdat je dan bij de nooduitgang zit.
Weg geld. Maar dat was nog niet alles. Na dit bericht volgde nog een bericht. Of ik ook wat wilde eten in het vliegtuig. Op een vlucht van een dikke 6 uur krijg je wel een keertje honger denk ik, dus ja. Maar dat betekende weer aftikken. Om precies te zijn krijg je dus niets, nakkes nada in dat vliegtuig. Een reis van zo’n duizend euro en er kan nog niet eens een kopje thee af.
Ik moet alles wat ik daar in dat vliegtuig nuttig dus nog zelf betalen. Frisdrankje, kopje thee, broodje. Boter bij de vis. En wil ik een beetje filmpje kijken of iets dergelijk dan moet ik daar ook voor betalen. Dacht ik.
Want ArkeFly vindt eigenlijk dat je je gedurende die dikke zes uur maar zelf moet vermaken. Op deze reizen geen vertier, neem je eigen troep maar mee.
Het geeft je nu niet bepaald het gevoel dat je als gast erg welkom bent, daar bij ArkeFly.
De reis is geboekt en betaald en je zou zeggen dat je daarmee dan gewoon in kunt stappen. Ja, er moeten nog wat persoonlijke dingen gekocht worden als een geïmpregneerde klamboe en wat toiletdingen, maar verder is alles klaar.
Tot ik van de reisorganisatie en mail kreeg. Of ik al van te voren wilde inchecken en mijn stoelnummer wilde bepalen. Dat kon bij ArkeFly. Mooi dacht ik dat is handig. Voorin voel je de turbulentie namelijk minder dan achterin, dus ik probeer ergens voorin een plaatsje te krijgen.
Ik ga op het plaatje door het vliegtuig, neem de eerste plaats voorin die vrij is (nog steeds op rij 18, maar toe maar) en boek. Tot mijn grote verbijstering moest ik vervolgens mijn creditkaart trekken.
Want om even vast te leggen dat ik op die plaats wilde zitten moest ik 6 euro extra betalen. En dat is dan alleen voor de heenreis. Tot mijn nog grotere verbazing kwam er daarna een mail dat die plaats niet gegarandeerd kon worden. Dus als ik hem dan toch niet krijg, dan had ik die 6 euro ook wel in een sloot kunnen gooien. En dat geldt ook voor stoelen waarvoor je 22 euro extra moet betalen, omdat je dan bij de nooduitgang zit.
Weg geld. Maar dat was nog niet alles. Na dit bericht volgde nog een bericht. Of ik ook wat wilde eten in het vliegtuig. Op een vlucht van een dikke 6 uur krijg je wel een keertje honger denk ik, dus ja. Maar dat betekende weer aftikken. Om precies te zijn krijg je dus niets, nakkes nada in dat vliegtuig. Een reis van zo’n duizend euro en er kan nog niet eens een kopje thee af.
Ik moet alles wat ik daar in dat vliegtuig nuttig dus nog zelf betalen. Frisdrankje, kopje thee, broodje. Boter bij de vis. En wil ik een beetje filmpje kijken of iets dergelijk dan moet ik daar ook voor betalen. Dacht ik.
Want ArkeFly vindt eigenlijk dat je je gedurende die dikke zes uur maar zelf moet vermaken. Op deze reizen geen vertier, neem je eigen troep maar mee.
Het geeft je nu niet bepaald het gevoel dat je als gast erg welkom bent, daar bij ArkeFly.
woensdag 14 december 2011
Banken, je moet het er niet van hebben
Soms ben ik erg blond. Errug blond. Vandaag maar even een betaaldagje en rekeningmaak dagje.
Maar ik heb verschillende bankrekeningen. Een zakelijke en een privé bijvoorbeeld. En het is altijd even oppassen met het betalen. Enfin, er lag een leuke dikke blauwe enveloppe te wachten.
Die hoefde pas begin januari betaald te worden, maar dan ben ik op vakantie. Bovendien mag je van de fiscus maar zoveel geld op je rekening hebben staan anders betaal je vermogensbelasting. Vorige week nog een lijfrente afgesloten, maar daarvoor moet je ook heel veel papieren tekenen en doornemen.
En daar moet geld op die rekening komen te staan anders is het ook weer niet aftrekbaar. En dat duurt op het einde van het jaar altijd even. Enfin, er moest van een andere spaarrekening dus weer geld naar die lijfrente. Alleen dat is weer zo’n spaarrekening waarbij je alleen terug kunt storten naar een gewone betaalrekening. Ik wilde slim zijn en dat geld overboeken. Maar ik was niet bepaald slim.
Want ik heb mijn belastingaangifte dus nu van mijn privé rekening betaald. Dat lukte overigens niet, want er stond te weinig saldo op. Dat was mooi, want het moest van die andere zakelijke rekening. (Snapt u het nog).
Maar even gebeld met de bank of ze dan die opdracht even wilden terugtrekken. Zodat ik de belasting van de zakelijke rekening kon betalen. Maar dat kan dus niet. Waarom niet vroeg ik? Het gaat automatisch zeiden ze daar. En daar is dan de kous mee af. Er is geen saldo, dus het kan nu niet overgeschreven worden. Maar zometeen komt er wel geld binnen van mijn spaarrekening en dan is er dus wel saldo. En dan heb ik de belasting dubbel betaald.
Dus de snelste oplossing was om gewoon die opdracht die nu toch niet doorgaat, gewoon terug te trekken. Maar nee, dat kan niet. Volgens mij zou het toch zo moeten zijn dat je die opdracht gewoon cancelt. Maar nee, daar is het automatiseringssysteem niet op ingesteld.
Dat vind ik nu niet bepaald flexibel van die banken. Dus ga ik nu maar even kijken of ik het spaargeld dan terug kan trekken. Misschien brengt dat soelaas. Want echt, na 3 werkdagen dan wordt de rekening toch echt wel betaald.
Wat een logica!
Inmiddels is de belasting twee keer betaald en zijn mijn rekeningen dus geplunderd. Maar de meneer van de belastingen verzekerde mij, nadat hij tienduizend keer iets na moest vragen dat het dubbel betaalde terug komt. Nou ja enkel dan. Dat is een hele geruststelling.
Geloof ik.
Maar ik heb verschillende bankrekeningen. Een zakelijke en een privé bijvoorbeeld. En het is altijd even oppassen met het betalen. Enfin, er lag een leuke dikke blauwe enveloppe te wachten.
Die hoefde pas begin januari betaald te worden, maar dan ben ik op vakantie. Bovendien mag je van de fiscus maar zoveel geld op je rekening hebben staan anders betaal je vermogensbelasting. Vorige week nog een lijfrente afgesloten, maar daarvoor moet je ook heel veel papieren tekenen en doornemen.
En daar moet geld op die rekening komen te staan anders is het ook weer niet aftrekbaar. En dat duurt op het einde van het jaar altijd even. Enfin, er moest van een andere spaarrekening dus weer geld naar die lijfrente. Alleen dat is weer zo’n spaarrekening waarbij je alleen terug kunt storten naar een gewone betaalrekening. Ik wilde slim zijn en dat geld overboeken. Maar ik was niet bepaald slim.
Want ik heb mijn belastingaangifte dus nu van mijn privé rekening betaald. Dat lukte overigens niet, want er stond te weinig saldo op. Dat was mooi, want het moest van die andere zakelijke rekening. (Snapt u het nog).
Maar even gebeld met de bank of ze dan die opdracht even wilden terugtrekken. Zodat ik de belasting van de zakelijke rekening kon betalen. Maar dat kan dus niet. Waarom niet vroeg ik? Het gaat automatisch zeiden ze daar. En daar is dan de kous mee af. Er is geen saldo, dus het kan nu niet overgeschreven worden. Maar zometeen komt er wel geld binnen van mijn spaarrekening en dan is er dus wel saldo. En dan heb ik de belasting dubbel betaald.
Dus de snelste oplossing was om gewoon die opdracht die nu toch niet doorgaat, gewoon terug te trekken. Maar nee, dat kan niet. Volgens mij zou het toch zo moeten zijn dat je die opdracht gewoon cancelt. Maar nee, daar is het automatiseringssysteem niet op ingesteld.
Dat vind ik nu niet bepaald flexibel van die banken. Dus ga ik nu maar even kijken of ik het spaargeld dan terug kan trekken. Misschien brengt dat soelaas. Want echt, na 3 werkdagen dan wordt de rekening toch echt wel betaald.
Wat een logica!
Inmiddels is de belasting twee keer betaald en zijn mijn rekeningen dus geplunderd. Maar de meneer van de belastingen verzekerde mij, nadat hij tienduizend keer iets na moest vragen dat het dubbel betaalde terug komt. Nou ja enkel dan. Dat is een hele geruststelling.
Geloof ik.
Abonneren op:
Posts (Atom)