Zo'n lullig bosje bloemen

Deze column zou gaan over een lullig bosje bloemen. Nee, niet een bosje dat mij even terloops in de handen was gedrukt door iemand die dat ergens goedkoop had gescoord om aan te geven dat ik leuk of aardig was. Het ging over al die lullige bosjes die onze Olympische kampioenen kregen uitgereikt in Sochi.

Ik heb er keer op keer verbaasd naar zitten kijken. Al onze helden, al die mensen die zo’n topprestatie hadden geleverd kregen uit handen van vaak een grote kerel een bosje dat naar mijn idee nog geen 5 euro heeft gekost. Onze Vikingen met hun blonde haar, onze Kramers met hun grote lijven, onze Bergsma die zo’n goede rit neerzette, ze kregen een bosje alsof een kind het geplukt had. Kleine bloemetjes, geen winnaarsboeketten. Terwijl er van alles uit de grond is gestampt, er miljoenen in het organiseren van dit evenement is gaan zitten, werden er van die domme minibosjes gegevens.

Hebben ze daar geen bloemen vroeg ik me af? Of zijn er geen bloemisterijen? Is de bloemenmode er daar anders? Ik ben er nog niet achter, maar net op het moment dat ik met deze blog wilde beginnen hoorde ik van een drama binnen onze gemeenschap. Twee dodelijke slachtoffers. Zoveel mensen er om heen die in verdriet en rouw gedompeld zijn. En wat doet een bosje bloemen er dan toe? Als je er nog gewoon bent en je lijf en leden gewoon kunt gebruiken: dan is misschien ook een grasstengel wel gewoon goed. Het maakt alles kortom betrekkelijk.

Vanaf het moment dat de onheilstijding me bereikte praat ik er over met mensen. En dan komen de “Wat als” scenario’s. Wat als een van de beide automobilisten nog even een kopje koffie had genomen. Wat als de benzine op was geweest en er eerst nog getankt had moeten worden. Dan hadden de beide elkaar daar niet getroffen op die weg. Het zijn domme gedachten die geen enkele soelaas bieden.

De harde waarheid is dat er weer heel veel verdriet is binnen een gemeenschap die dat volgens mij ook zo ervaart. En waar die willekeur van het lot dan vandaan komt? Als je daar te lang over nadenkt, kun je wel gek worden en een antwoord krijgen doe je toch niet. Het idee dat ik me een paar dagen geleden nog druk maakte om die bloemetjes voor onze Olympiërs is dan nu ook bijna vervreemdend. Maar dat komt omdat ik nu weet, wat ik daarvoor nog niet wist. Of eigenlijk ook wel, maar wat dus blijkbaar een continue proces is. Dat alles betrekkelijk is en dat je je eigenlijk over heel veel niet zo belangrijke zaken ook helemaal niet druk moet maken. En dat we in deze tijd alleen maar heel dicht bij elkaar kunnen gaan staan.

What's in a name?

What’s in a name? Deze gevleugelde uitdrukking betekent zoiets als “wat maakt de naam nu uit” of “als het beestje maar een naam heeft”. Met andere woorden: wat zou het welke naam het beestje draagt. Nou in het geval van the name van De Friese Meren zit er verdomd veel in deze paar letters. Namelijk harde penningen. Keiharde, harder dan gesteente, harde euro’s.

Het college van burgemeester en wethouders durft het aan om daar 200.000 euro voor uit te trekken. Daarvoor moeten dan kopjes opnieuw beschilderd worden, briefpapier krijgt een andere naam, busjes een andere bestickering en ga zo maar door. Maar lieve mensen: 2 ton. Ik kom net uit Afrika en daar kun je heel veel levens redden met die twee ton. Zakken vol rijst doemen op voor mijn geestesoog. Levensreddende medicijnen. Klambloes om die rotmug die de dodelijke malaria verspreidt weg te houden.

En wij willen 2 ton op kopjes en bekertjes plakken omdat de oude naam niet de meeste stemmen had in een onderzoekje dat er even bij werd gedaan. Want wie van ons zou hebben gestemd voor een Friese naam als hij wist dat zo’n verandering zoveel geld zou gaan kosten? Dat werd er namelijk niet bij gezegd. Je mocht op een briefje invullen (nadat je je favoriete politieke partij had gekozen) welke naam je de beste vond. Bij de optie van de Fryske Marren stond niet met rood gekleurd: als u voor deze optie kiest gaat dat tonnen kosten. Dus pas op, want dat moet u elders weer inleveren. Op zorg, op verhoogde leges, op verhoogde belastingen of op de inrichting van uw dorp of het onderhoud van groen. Dus houd daar rekening mee.

Nee, lieve mensen dat stond er allemaal niet. Het was gewoon een heel simpel papiertje waarop stond welke naam je de mooiste vond. Zonder consequenties, zonder enige voorwaarde vooraf. Bovendien denk ik dat de meesten van ons al met zeer gemengde gevoelens in dat stemhokje stonden. Na dat moment was het namelijk gedaan met veel: met de gemeente Lemsterland, met een eigen gemeentehuis, met een bestuur dat we gewend waren en bij wie we zo aan konden kloppen.

Eigenlijk dus met ons. Dus die naam: ik heb wel wat ingevuld maar om heel eerlijk te zijn weet ik niet eens meer welke naam ik heb gekozen. Als ik ook voor die Fryske heb gekozen dan wil ik dat bij deze direct weer rechtzetten: nu ik weet dat dit zoveel geld gaat kosten zou ik dat nooit gedaan hebben. Ik zeg dan ook, het wordt tijd voor een referendum. Want ik geloof nooit dat onze burgers 2 ton overhebben voor een naamsverandering. Ze zouden wel gek zijn.

Niks aan de hand

Niks aan de hand. Hoe vaak hebben we dat nu de afgelopen jaren al gehoord als het ging om de meest uiteenlopende zaken op het gebied van voedsel en veiligheid? Talloze malen. Aardbevingen die spontaan en heel vaak ontstonden, kwamen echt niet van de gasboringen hoor. Nee, natuurlijk niet. Die ontstaan zomaar spontaan, terwijl er voorheen niets aan de hand was.

Overheid, maar ook bedrijven die er baat bij hebben bleven maar volhouden dat het er echt niet toe deed. En nu dan opeens de ontknoping: ja het doet er wel toe. Maar was die ontknoping ook geopenbaard als half Groningen niet op zijn kop was gaan staan? Ik geloof er geen snars van. Dan waren we gewoon doorgegaan met boren en waren de aardbevingen waarschijnlijk steeds heviger geworden. Overigens gaan we nu ook gewoon door met boren. Het lijkt er alleen op alsof er forse maatregelen zijn genomen. En dat ze veel geld kosten.

Geld verdienen Want in feite gaat het daar natuurlijk om: inkomsten. Hoe meer we boren, hoe meer er in het laadje komt. Je kunt er donder op zeggen dat we nu weer met een lastenverzwaring te maken krijgen die wordt toegedicht aan het minder boren naar gas. Rutte lulde een gat in de ozonlaag voor de tv, maar gaf daar totaal geen uitsluitsel over. Ook weer niks aan de hand. Ik wacht op het moment dat ze eens wel zeggen dat er iets aan de hand is. Want dat is er wel degelijk.

Twee weken geleden beweerde een bakkersketen overigens ook dat er niets aan de hand was met hun ovens. Ovens waar ons brood in werd gebakken en waar allemaal asbest in zat. Niks aan de hand zei de directeur. Er was nooit iets in het brood terechtgekomen en de bakkers waren ook niet ziek geworden. Ik weet nog dat ik in de auto zat en het aanhoorde. En dacht:”Is die man nu helemaal van de pot gerukt?” Hoezo niks aan de hand? Gelukkig hebben we de publieke omroepen nog die onderzoek doen en uitkwamen bij mensen die wel degelijk longvlieskanker hadden dat ontstaat als je met asbest in aanraking komt. En niets aan de hand met dat brood? Asbestdeeltjes zie je niet met het blote oog en hoe weet je als producent dat die delen niet in het brood zitten? Ook dat zie je namelijk niet met het blote oog. Dus misschien hebben we allemaal wel jaren asbestbrood zitten eten en krioelt er iets in ons binnenste dat echt niet goed is. En wie weet wat er allemaal nog meer niet in de haak is, terwijl iedereen maar schreeuwt dat er niks aan de hand is. Te veel aan de hand. Dat kan beter de slogan worden.

Geen prijzen winnen bij de Hema, maar eigenlijk niet bij de Postcodeloterij

Het is volgens mij voor iedereen een droom om iets te winnen. Niet voor niks is er met oud en nieuw een run op staatsloten en niet voor niets zijn krasloten niet aan te slepen. De gedachte dat je na het kopen van zo’n stukje papier nooit meer iets hoeft te doen en alleen maar van je cocktail hoeft te nippen terwijl je in een bananenrokje of kokosshort in je hangmat ligt, is voor velen magisch.

Voor anderen zal het een uitweg betekenen uit een moeilijke situatie. Dus dat dagdromen over een toekomst zonder geldzorgen, volgens mij doen velen het. Dat instanties daar ook graag gebruik van maken, werd me vandaag weer enorm duidelijk. Ik doolde vorige week door dat pak met folders van alle winkeliers die we elke week krijgen toen ik een kaart van Hema onder ogen kreeg. En ja, je kon er iets mee winnen. Ik lees dat soort dingen altijd in bed en aangezien ik nogal een woeler ben, liggen al die papieren ’s ochtends altijd naast me op de vloer. Aan de andere kant wel te verstaan, waar ik ze niet zie als ik opsta.

Toen ik bijna over ze uitgleed, om het raam te openen, herinnerde ik me de actie weer. Leuk dacht ik. Prijzen winnen bij de Hema. Ik zag vanuit een ooghoek nog wel dat er ook iets stond over de Postcodeloterij, maar dat was dus ook echt vanuit mijn ooghoek. Ik nam de stapel mee naar beneden, startte mijn PC op en ging douchen. Toen ik mijn mail ging checken was ik dat formulier al weer vergeten. Maar daar lag het: recht voor mijn neus. Toch maar even doen. Nadat ik mijn nummer had ingegeven dat op de kaart stond (eerst even krassen voor de spanning) moest ik opeens van alles invullen. Naam, adres en telefoonnummer. Dat laatste weigerde ik. Met mijn telefoonnummer hebben ze niets te maken. Mooi niet. Het systeem bleef roepen om het in te vullen, zonder dat kwam ik geen stap verder.

Eigenlijk haakte ik toen al af, maar ik vond mezelf heel slim en ik typte gewoon een fictief nummer in. Haha, daar had het systeem niet van terug. Ik ging door voor de volgende ronde. Nou, dat heb ik geweten. Als je niet heel erg goed oplet, zit je opeens aan die loterij vast. En betaal je iedere maand 12 euro zoveel voor een kans van niks. Ook dat wist ik te omzeilen, maar toen ik dan uiteindelijk de bevestiging kreeg dat ik meedeed met de wedstrijd, stond daar weer in dat ik loten moest kopen. Omdat het voor het goede doel was, maar ook omdat ik een enorme kans maakte op een vrachtwagen met geld. Ik denk dat de enige met zo’n vrachtwagen de directeur is van de Postcodeloterij. Of zou dat ook weer de overheid zijn, die van alles aan banden legt, maar die wel de casino’s in eigendom heeft?

Nummer 56

Nieuwjaarsdag. Ik kom van een vriendin die ver weg woont en ben helemaal kapot. Een ander bed, wat later gaan liggen en dan komt de man met de hamer al snel langs. Het is al avond als ik in Lemmer arriveer en al mijn eten is in bevroren toestand. Dan maar Chinees halen denk ik. Met de juiste keuze ook wel gezond en ik kan daarna gaan liggen. Ik rijd meteen door en ga niet eerst naar huis. Het valt me op dat het parkeerterrein wel erg vol staat, maar ik denk er verder niet zo bij na.

Als ik echter de deur wil openen van het restaurant, lukt dat niet. Ik duw nog even en merk dan dat er gewoon een mens achterstaat. Niet één overigens, maar wel een paar honderd zo lijkt het. Het is er afgeladen. Iedereen eet blijkbaar op nieuwjaarsdag Chinees of heeft geen zin om te koken. Of heeft net als ik alles in de diepvries liggen. Ik zie allemaal bekenden en het is zowaar gezellig. We wensen elkaar gelukkig nieuwjaar, grappen over hoe lang een bami kan zijn (in tijd heel lang) en kijken of het ook uitmaakt welk gerecht je hebt besteld. Dat blijkt het. Bovendien zijn mensen die vantevoren hebben gebeld in het voordeel.

Hun eten staat vrij snel op de counter, terwijl wij allemaal met ons nummertje zitten te wachten. Want ja, je krijgt een nummer voor je bestelling en als je eten klaar is, wordt dat omgeroepen. We grappen dat we misschien het eerstvolgende nummer maar moeten nemen en dan thuis maar zien wat de pot schaft. We wisselen uit wat we besteld hebben. Mijn soepje blijkt behoorlijk wat tijd in beslag te nemen.

Anderen met veel ingewikkelder gerechten zijn al veel eerder dan ik aan de beurt. Omstanders manen mij om te vragen of ze me niet vergeten zijn. Een soepje kan volgens hen nooit zo lang duren. Ondertussen gaat de deur weer verscheidene keren open. Sommige mensen stuiteren terug als ze zien hoeveel mensen er inmiddels staan en zitten. Later hoor ik dat er ook mensen zijn die heel moeilijk doen. En ik: ik kreeg mijn soepje met nummer 56 en vond het eigenlijk wel gewoon heel gezellig.

Een leuke man

Een man vindt mij leuk. Hij heet Hans. Maar ik weet nog niet of ik hem leuk vind. Is dat raar? Nee, dat denk ik niet. Je weet namelijk nooit zomaar of je iemand echt wat vindt, voordat je hem wat beter kent. En deze man ken ik nog helemaal niet.

Hij staat namelijk op mijn Facebook pagina en daar zegt hij dat hij me leuk vindt. Als ik echter op Hans druk, dan kom ik opeens op een datingsite terecht. Dus die Hans vindt me helemaal niet leuk. Want Hans kent me helemaal niet. Weet waarschijnlijk niet eens van mijn bestaan. Waarschijnlijk staat Hans gewoon op ieders Facebook. Zelfs op die van getrouwde vrouwen. En misschien ook wel op die van mannen. En is er van verkering krijgen dus geen enkele sprake. Of zelfs maar van aantrekkingskracht.

Het is net zoals er een man op allerlei sites staat die met een of ander supermiddel enorm is afgevallen. In Nederland heet hij Piet, in Spanje Juan en in Noorwegen waarschijnlijk Wiki. Het is overal dezelfde man, maar hij komt uit elk land. Het is een echte wereldreiziger die man. En hij wordt steeds magerder waarschijnlijk. Het punt is, wat moet je nog geloven van al die onzin die ze je voorspiegelen? Want Hans heet waarschijnlijk ook helemaal niet eens Hans.

Hij is waarschijnlijk ook helemaal niet single, maar gewoon een fotomodel dat betaald krijgt voor het feit dat hij zegt dat hij iedereen leuk vindt. Ik denk niet dat Hans nog gewoon over straat kan. Want alle vrouwen denken dat hij hun grote liefde is. En dat is hij dus niet. Maar misschien, heel misschien, woont Hans ook wel helemaal niet in Nederland. Heet hij eigenlijk Juan en eet hij in Spanje die supervrucht om slank te blijven. En staat daar op de Spaanse Lexa een Nederlandse Piet onder de naam Juan, die zegt iedereen daar leuk te vinden.

Nee, dan Boer zoekt Vrouw. Daar vecht je met nog twee anderen vrouwen tot je met je ellebogen in de stront zit en je de boer van je dromen in je armen mag sluiten. Toen ik zondagavond zag hoe de emoties bij sommige dames hoog opliepen omdat ze werden weggestuurd dacht ik: “Dat met Hans is niks. Maar dit is ook niks. In het echte leven slaan mensen elkaar de tent uit als er een derde persoon in het spel komt. En hier heeft de boer of boerin maar liefst 3 scharrels en dan nog legitiem ook.” Wel laten ze te pas en te onpas weten dat ze zich nog niet helemaal openstellen. Want ja je weet het niet en dat maakt kwetsbaar. En dat is niet leuk als je dan toch een schop krijgt daarna. Nee, dan Hans. Die blijft tenminste op veilige afstand. Hij zegt in ieder geval dat hij me leuk vindt, zonder me weg te sturen.

Serious? Eigen volk eerst?

Ik heb kinderen zien sterven. Niet mijn eigen kinderen want die heb ik niet, maar kinderen van anderen. In landen waar het niet gewoon is dat je ’s ochtends belt voor een afspraak bij je dokter en je vijf minuten later door de ambulance wordt afgevoerd. In landen waar als je geen geld hebt, je dus ook niet aan medicijnen kunt komen.

Ik heb kinderen (maar ook volwassenen) zien sterven aan aandoeningen die nergens op slaan. Malaria, koorts, uitdroging, diarree. En soms stierven hun moeders met hun mee. Daadwerkelijk of vooral in de geest. Want een paar van je kinderen moeten missen door zoiets onnozels gaat ook een Afrikaanse of Aziatische vrouw die het gewend is niet in de koude kleren zitten. Het is hartverscheurend om te zien dat moeders en vaders hun kinderen moeten missen en kinderen hun zusjes of broertjes.

En daar kunnen wij dus nu iets aan doen. Door wat te geven aan Serious Request. Ik heb het nooit zo op van die enorme acties, maar ik ben toch overstag. Want het klopt: door eenvoudige maatregelen kan iets simpels als diarree worden voorkomen. Maar vooral het sterven daaraan. Toen er op Facebook opeens een smartass ging zeggen dat het eigen volk voorging, dacht ik dat ik gek werd. Iemand die nog nooit een stap in een Afrikaans of Aziatisch land heeft gezet en beslist geen idee heeft. Eigen volk eerst? Hoorde ik hier een wederopstanding van Hitler?

Vervolgens werd ik bedolven onder de opmerkingen over mensen die in tentenkampen wonen in Nederland omdat ze in grote armoede leven. Ga ik voorbij aan het feit dat sommige mensen het hier zwaar hebben? Nee, dat ga ik niet. Ik weet dat het voor sommigen heel erg moeilijk is. Maar armoede hier en armoede daar is niet te vergelijken. Kom het eens ruiken, kom het eens bekijken, kom het eens ervaren zou ik willen zeggen. En dat kinderen daar in raggen lopen, in woningen wonen waar wij onze honden nog niet eens in laten overnachten is voor hen nog niet eens zo verschrikkelijk. Dat zijn ze gewend. Dat ze vaak met honger naar bed moeten of een papje van maïsmeel krijgen waar totaal geen voeding in zit, is al veel lastiger (ja dat is armoede).

Maar dat ze zo vreselijk ziek worden van kwalen waar wij 1 pil voor slikken en er dan helemaal niet meer eens over nadenken, is ook voor een Afrikaan of Aziaat niet te verteren. Dus ik help. En al die mensen die vinden dat het geld hier maar lekker moet blijven: zorg daar vooral voor! Als de armoede in Nederland je zo aan het hart gaat, nodig dan die daklozen uit met kerst die nu ergens onder een brug liggen. Of beter nog: neem ze op in je huis totdat ze zelf alles weer op orde hebben. Maar dat zal er wel niet inzitten he?