Roel, de bijzondere bode

Het was toeval dat hij dezelfde naam had als mijn broer. Het was niet toeval dat ik hem vanaf het eerste moment geen seconde meer vergat. Die eerste ontmoeting had namelijk iets grappigs in zich. De nieuwe bode van toen nog de gemeente Lemsterland jongleerde namelijk bijna met koffiekannen tijdens die eerste raadsvergadering. Daarbij was hij niet te missen met zijn vurige haardos, rappe slanke gestalte en manier van praten.

Geen belangrijkdoenerij

Zijn gedrag was naast grappig vooral gespeend van belangrijkdoenerij. En dat was een verademing. We waren altijd gewend dat bodes (het heeft vast een andere naam in vaktaal) heel serieus en ingetogen hun werk deden. Waarschijnlijk instructies van hogerhand, maar bij Roel ging het allemaal net even iets anders. Anders, maar niet minder goed trouwens. Alleen met een bijzondere kwinkslag.

Grappig

Hij had gewoon iets grappigs over zich. Zijn speciale lachje, maakte altijd dat ik al plezier had als ik het kantoor binnenwandelde. En hij had altijd wel een gezellig praatje. In de kantine van het nu afgebroken gemeentekantoor kwam hij dan even vragen of ik nog wat wilde drinken. Om de hitte te verdrijven. Of de kou, afhankelijk van het seizoen. En of er nu een hotemetoot langskwam of Jan met de Pet op, het maakte hem niet uit. Hij werd er ogenschijnlijk niet warm of koud van. Iedereen kreeg dezelfde behandeling. Respectvol, maar hij boog niet als een knipmes.

Vast baken

 Door de jaren heen werd hij een vast baken in zaken die met de gemeente te maken hadden. Als ik stukken door kwam nemen, als hij de koffie of thee voor me inschonk, als hij me begeleidde naar een afspraak en bij bijzondere gebeurtenissen. De fusie van de gemeente veranderde dat alles.
Aangezien we in hetzelfde dorp woonden, kwamen we elkaar natuurlijk nog wel regelmatig tegen. Vol trots was hij altijd over zijn kinderen en vooral zijn kleinkinderen. En over ´zijn´ Annie natuurlijk.

Ziek

En toen liep ik een aantal weken geleden over de markt en schrok. Flamboyante Roel was ziek, dat zag ik duidelijk. Aan de rolstoel waarin hij werd geduwd. Maar ook aan de afname van zijn gewicht. Maar ze hebben me er zomaar niet onder, zei hij strijdlustig. Hij ging er alles aan doen om zo lang mogelijk bij diegenen te blijven die hij liefhad. Goede instelling Roel zei ik, terwijl ik even zijn hand vasthield en hij zijn kleinkind een patatje voerde. Hij keek ontroerd naar zijn familieleden, zei dat het fijn was even buiten te kunnen zijn. Bijzonder tot het einde dacht ik vandaag. Maar wel een einde dat veel te vroeg kwam. 

Weegt een pakket aan moeilijkheden overal even zwaar?

De gemeente is er trots op dat ze zoveel fraudegevallen onderschept. Op zich een goede zaak, want als je je het schompes werkt en anderen profiteren daar van zonder dat ze daar recht op hebben, ben ik daar niet blij mee. De vraag is alleen wat fraude is.

Wat is fraude? 

Is dat een verkeerd ingevuld getal? Is dat een steen die je niet op kunt eten? Ik weet het niet. Maar ik ben tegen fraude, laat ik dat voorop stellen. En als ik zie dat iemand wel gewoon kan werken en dat niet doet, terwijl ik met mijn half beroerde lijf me wel elke dag uit bed sleep, ook dan kan ik daar pisnijdig van worden.

Op hoog niveau kan veel bekonkeld worden

Toch staan zaken die op hoog niveau worden bekonkeld soms wat haaks op de ‘fraudegevallen’ van iemand die mogelijk geen keuze heeft of geen andere mogelijkheden heeft. Van mijn vader leerde ik dat je je op hoog niveau heel veel kunt permitteren en er altijd wel iets te ritselen valt. Gewoon omdat de regels daar naar gemaakt zijn.

Geld krijgen, werk niet uitvoeren

 Toch wringt het als ik zie dat iemand die ieder jaar 3 ton subsidie krijgt voor een zwembad en strandpaviljoen dan voor 18.000 euro per jaar aan werkzaamheden niet uitvoert. Waarvan de gemeente zelf ook zegt dat het werk niet is uitgevoerd, maar waarvan ze vindt dat ze dat geld niet hoeft terug te vorderen.

Speciale omstandigheden

Omdat er speciale omstandigheden zijn. Een faillissement van het zwembad bijvoorbeeld. Maar een faillissement van een gewone burger die toch al niets te makken heeft, is in mijn ogen net zo’n speciale omstandigheid. Waarschijnlijk een nog veel grotere omstandigheid, omdat juist mensen in zo’n situatie al totaal geen reserves hebben. Voor veel mensen is 18.000 euro een jaarsalaris. En over een periode van 6 jaar opgeteld is er meer dan een ton van ons uitgegeven, maar is daar geen werk voor geleverd.

3 ton subsidie per jaar voor een zwembad

En nee, ik kan niet in de beurs van de desbetreffende ondernemer kijken om te zien of hij met de bouw van dit zwembad annex strandpaviljoen nat is gegaan. Het zwembad wordt volgens mij verhuurd, het paviljoen ook. Dus daar zijn inkomsten van. Tel daarbij op de 3 ton gedurende 20 jaar en je komt op een behoorlijk bedrag. En ik weet niet of iemand het ‘daarvan’ kan doen. Wat ik wel weet is dat gemaakte afspraken nagekomen dienen te worden. En dat de gemeente zich hier niet van af kan maken door te stellen dat ze het geld niet terugvordert, omdat er een ‘pakket’ van maatregelen lag. Een gewone burger kan zich ten slotte ook niet beroepen op het feit dat hij met een pakket aan moeilijkheden te maken heeft.

Noflik?

Het verhaal van de Fryske Marren lees ik in een krant die we allemaal hebben gekregen. Kleurryk, aktyf, noflik en mei-inoar staat er. Een gemeente van mogelijkheden, waar je alle ruimte hebt lees ik verder. Om te ondernemen, te wonen en je te vermaken. In een kleurrijk landschap met een grote verscheidenheid. Het klinkt als een klok. Maar dat is natuurlijk ook heel gemakkelijk gedaan op papier. De praktijk vind ik toch een stuk weerbarstiger.

De ambities die er zijn worden al direct afgezwakt op de eerste pagina. Omdat vooral de kosten in het sociaal domein hoger uitvallen dan tot nu toe begroot, staat er letterlijk. Er staat niet dat de gemeente de 3 miljoen die er te kort was, maar ze wel had gekregen van het rijk,  in asfalt heeft gestopt. Dat B&W kostte wat het kost de zandwinning voor de kust van Gaasterland door wil laten gaan. Toch stelt de verantwoordelijk wethouder in ‘zijn’ interview dat hij nooit kostte wat het kost aan zijn eigen standpunten zal vasthouden. Hij vindt het belangrijk zijn visie aan anderen te toetsen en weegt alle argumenten mee. Dat staat volgens mij haaks op wat hij in vergaderingen laat horen.

Jongeren dorpen uit gejaagd

De plannen van de andere wethouders klinken ook allemaal als een klok. Ondernemers de kans geven, woningen voor starters in zowel de sociale huursector als de koopsector. Maar ik hoor constant andere geluiden: Dat het helemaal niet zo gemakkelijk is om te ondernemen. Vooral de kleinere dorpen hebben een gebrek aan bedrijventerreinen, terwijl ze die nu net nodig hebben om mensen perspectief te bieden. Maar die kleinere dorpen hebben ook gebrek aan bouwgrond. Plaatselijk belangen luiden zelfs de noodklok: onze jongeren worden de dorpen uitgejaagd laten ze weten.

Een welzijnsorganisatie die de zak krijgt. Wordt niet genoemd.

Damage control

Damage controle noem ik de werkwijze vaak. Op vragen geen antwoorden krijgen, of een vraag stellen en dan een half uur later een persbericht krijgen met een wenselijk antwoord (ongeschreven regel is dat de pers die een vraag stelt, zelf eerst dat antwoord krijgt). Helemaal geen antwoord krijgen op vrij dringende vragen als pers. Maar ook: telefoontjes krijgen van mensen die via een soort van mol hebben gehoord dat we op onderzoek uit waren. Wat niet kan, wat niet hoort. Noflik? Nou nee niet bepaald.

Vaag vlees: de omgevingsvisie

Ik had altijd een collega die de woorden; 'vaag vlees' veelvuldig bezigde. Geweldig mens en als ze die woorden uitsprak was het duidelijk. Dan werd iets met mooie woorden omkleed, maar je snapte er geen snars van of het ging eigenlijk nergens over.

Omgevingsvisie De Fryske Marren

Een tijdje terug worstelde ik me door de omgevingsvisie van de gemeente DFM. Er stonden heel veel woorden in, ik haalde er opvallende zaken uit en kreeg vervolgens na publicatie daarvan van de afdeling voorlichting te horen dat wat er in die visie niets meer was dan woorden. Of ik dat allemaal wel weer even terug wilde trekken. Dat het veel te prematuur was wat ik had gepubliceerd.

Niet duidelijk

Jammer, vond ik. En ook niet duidelijk. Want dat betekende dus dat wat er dus in die plannen stond,  niets meer was dan gebakken lucht. En naast een opsomming van wat er al is en wat we al weten, stond er eigenlijk verrekte weinig nieuws in. Algemeenheden. Dat er initiatieven moeten komen op het gebied van woningbouw, internet en omgevingsgezondheid. De GGD ging zich bemoeien met wonen en scholen als daar plannen voor liggen bijvoorbeeld.  Dat er grote behoefte is aan meer woningen. Voor starters, voor mensen met een smalle beurs, tiny houses of misschien zelfs tijdelijke woningen. Dat het met de snelheid van ons internet belabberd gesteld staat en dat dit anders moet. Dat natuurwaarden van groot belang zijn (dat zou je niet zeggen als je dat megalomane plan van de zandwinning ziet) en dat die vooral behouden moeten blijven.

Loze kreten

Kreten. Waar mensen dan weer op konden reageren. Maar wat moet je met kreten als er geen gefundeerd plan achter zit? Ik kan ook wel roepen dat ik de mensheid wil redden, maar heb ik daar dan ook een plan voor? Of geld? Burgers en instellingen moesten zelf reageren op de plannen. Want de omgevingsvisie geeft kansen om plannen te realiseren als ze waarden in een bepaald gebied versterken, zo staat te lezen. En er zijn 50 actiepunten waar de gemeente samen met haar burgers de komende jaren mee aan de slag moet staat er ook nog. Ik zal best dom zijn, maar ik begrijp die hele omgevingsvisie niet. Want er staat wel heel vaak in :’we willen dit en we willen dat’ maar hoe dat dan tot stand moet komen staat er niet in.

Dorpsbelang Wijckel

Blijkbaar ben ik niet de enige. Dorpsbelang Wijckel heeft al aangegeven dat ze het nauwelijks een visie vindt, omdat het meer lijkt op een inventarisatie van huidige waarden en acties die reeds lopen. Het lange termijn perspectief ontbreekt, met daaraan gekoppeld een strategie hoe dit te bereiken zeggen zij. Precies, dat dus. 

Boompje achterop de fiets

Ja, u leest het goed. De boom achterop de fiets. Of moet ik zeggen de boomonderdelen? Een groot deel van de tuin? De takken en de stammen. Want die kunnen binnen onze woonplaats namelijk bijna nergens meer in de groenbak. De gemeente doet voorkomen dat mensen daar van alles ingooien. Wat kan overigens. Ik heb er ook wel eens iets naartoe gebracht en heb er nog nooit een fiets in aangetroffen, maar ik neem aan dat ze daar niet over liegt.

Groenbakken Lemmer worden weggehaald

In ieder geval zegt ze dat de groenbakken om ons heen worden weggehaald omdat er ‘illegaal’ wordt gestort. En dat kunnen we natuurlijk niet hebben. Daarom zegt ze dat de bakken verdwijnen. Maar de werkelijkheid is dat alle bakken in 2018 verdwijnen.

Paranormale gemeente

En dat die twee resterende dan ook verdwijnen, kan dan niks met illegaal vuil te maken hebben. Nou ja het kan wel, maar dan moet ze over enorm paranormale gaven beschikken en nu al zien dat er ook in die 2 resterende bakken fietsen worden gegooid. Of puin. Of dingen die niet op een boom of tak, gras of ander groen lijken.

Met de scootmobiel het groenafval wegbrengen?

Het weghalen van de containers maakt overigens wel dat mensen nu niet meer even om de hoek hun groenafval weg kunnen brengen. Ze moeten daarvoor naar de Lemsterhoek als daar de milieustraat klaar is. Maar ik zal u vertellen dat dit best ver weg is, zo met een boom achterop je fietsje. Zeker in de zomer als je dan ook nog een paar bruggen tegen hebt. En als je 80 bent, lijkt het me echt een behoorlijke opgave. Misschien kan die boom dan achterop je scootmobiel, maar logisch lijkt me dat niet. Als je als jongere inwoner geen auto hebt, wordt het trouwens ook best moeilijk lijkt me. Ik ben zelf erg tegen het illegaal dumpen van wat dan ook maar; zelfs een kauwgumpapiertje gaat mij te ver. Asociaal gedrag vind ik dat. Maar mensen die dergelijke regels niet overtreden, worden nu juist gestraft en moeten maar zien hoe ze daar komen, die bult over.

Container met een beveiliger

De gemeente meldt overigens nog wel een meevallertje: gemeentebreed kunnen er toch nog 10 containers staan. Daar mag – of moet waarschijnlijk - plaatselijk belang op passen. Die zet er dan waarschijnlijk de hele dag een beveiliger bij of zo.
Foto Pixabay

Mantelzorgwaardering

Tegenwoordig ligt er een mantel van zorgers om mij heen. Heb ik die mensen niet, dan is de keuze eenvoudig; dan kan ik niet meer werken en dus ook mijn eigen geld niet meer verdienen. De gemeente weet dat ook, mensen met een chronische ziekte hebben ondersteuning nodig. En als die ondersteuning wordt gegeven door vrijwilligers kost dat niets, terwijl ondersteuning door professionals geld kost. Daarom heeft ze de mantelzorgwaardering uitgevonden.

Mantelzorgwaardering in de Fryske Marren

Mooi initiatief, waarbij degene die mantelzorg geeft jaarlijks 150 euro krijgt. Kat in het bakkie zou je zeggen. Helaas.  Onlangs vroeg ook ik voor mijn mantelzorgers zo´n waardering aan. Op grond van een persbericht dat de gemeente zelf verspreidde en dat ik ook via mijn werk weer verder heb verspreid voor mensen die dan misschien ook iemand blij kunnen maken. Maar er was iets raars mee aan de hand. Op de pagina wat informatie en een link waarmee je het aanvraagformulier kon downloaden, maar geen adres waar het naartoe moest. Ik dacht een goede daad te doen door dat te melden en door aan te geven dat anderen daar ook vast tegenaan liepen. De telefoniste was niet onder de indruk. Dat bleek ook wel: twee weken later stond er nog steeds geen adres.

Twee internetversies op de site van de Fryske Marren

Toen maar een mailtje gestuurd. Een aardige mevrouw die zei dat het bij haar wel op de site stond. Wat vreemd is, want een site is een site zou je zeggen. Dat bleek dus niet het geval, er stonden gewoon twee berichten op. Zij vond ze en beloofde beterschap. Er stond later inderdaad een adres op. Ik dacht dat ook wel doorgedrongen was dat je misschien van twee berichten dan één kan maken, maar dat was dan weer niet het geval bleek later.

Criteria

Want mijn lieve zorgers kregen een bericht. Er werd niet aan de criteria voldaan. Ik had niet andere criteria gelezen dan het aantal uren per week dat ze voor me in het speer moesten zijn, het werk dat ze moesten doen en wat persoonlijke info. Niets over een tijdsbestek wanneer je iets kon indienen. Dus maar weer de telefoon ter hand genomen. Volgens de gemeentemevrouw aan de andere kant stond alles op de site. Mevrouw, ik heb de site hier voor me, ik kan u alles voorlezen en het staat er niet,´ zei ik. Dat wilde ze niet, van dat voorlezen.

Geen screenshot, geen link

Of ik dan een screenshot moest maken of haar de link moest doormailen. Ook dat wilde ze niet. Toen werd ik toch wat link. Ik vertelde dat ik niet dom ben, gewoon kan lezen en het er dus niet staat. Dat ik tijdens een vorig bezoek aan de site ook al te horen kreeg dat er blijkbaar twee versies bestaan. Ik voegde eraan toe dat de communicatie bij hen dus niet deugt. Ze zei dat dat mijn mening was. Ik zei dat dat geen mening was, maar dat het gewoon een feit was. En dat het niet zozeer om mijn zorgers ging, maar om al die mensen die liefdevolle personen om zich heen hebben die van alles voor ze doen, maar bij verkeerde informatie uitkomen. Dat waardering zich ook uit in goede informatie verstrekken vooraf zodat je mantelzorger zich niet verlekkert op iets leuks en het dan niet krijgt. Het leek tegen dovemansoren gezegd. En dat bleek ook wel. Het staat er nog steeds zo op. Op die ene dan, op die andere site (of een ander deel van de site) waarschijnlijk heel anders.

Van de bloemen en de bijen

De Fryske Marren heeft de bijen hoog in het vaandel staan. Er moeten allerlei predicaten voor behaald worden en de gemeente klopt zich daarmee op de borst om aan te geven hoe goed ze het doet. Er zijn zelfs  officiële ‘bijendorpen’ om te benadrukken dat De Fryske Marren die lieflijke diertjes,  die goed voor mens en milieu zijn koestert en beschermt. 

Diezelfde gemeente kapt echter op dit moment zo’n beetje alles waar bijen in leven. Een rondgang door Lemmer leert je dat op veel plekjes waar nog heel veel mooie natuur stond, nu een soort dode woestijn is achtergebleven.  Hele plantsoenen zijn met de grond gelijk gemaakt. Prachtige vlinderstruiken, waar niet alleen vlinders maar ook bijen op afkomen door de versnipperaar gehaald. De mooiste plekken waar natuur zijn gang kon gaan, afgeslacht. Een mooier woord heb ik er niet voor, alle leven gewoon compleet doodgemaakt. In een tijd dat diezelfde natuur nog volop in bloei staat. 

Rebelse werknemers bij de gemeente?

Bij navraag laat de gemeente weten dat het inderdaad allemaal wat sneller is gekapt dan aanvankelijk de bedoeling was. Hoezo denk ik dan? Heeft een leger met rebelse werknemers opeens zelf bedacht dat ze dan maar alles gaan kappen wat er aan natuur was? Hebben ze de order van hun superieuren naast zich neergelegd en zijn ze gewoon hun gang gegaan? En hebben ze daarbij ook de buurten die zelf al hadden aangegeven de natuur te willen gaan onderhouden dan gewoon van hun lijst geschrapt? Burgers snappen best dat er bij bezuinigingen beslissingen worden genomen die wat minder populair zijn.  En weerstand tegen veranderingen zal er ook altijd zijn. Maar dit heeft met beide niets te maken. Het is gewoon een totale vernietiging van natuur en leefomgeving. En dat maakt me boos. En mij niet alleen, gezien dit artikel: Reactie bewoners Castor

Dure containers

Ik kijk met een scheel oog naar mijn container. De vuilniszak in mijn hand kan er volgens mij nog maar amper bij. De container lijkt wel redelijk groot, maar dat komt meer door de zaken die er allemaal aanhangen aan de buitenkant volgens mij. En natuurlijk heeft de gemeente ons er wel op gewezen dat we voor een grote en voor een klein exemplaar konden kiezen. Ik vroeg toen nog wat het verschil was, maar een heel duidelijk antwoord heb ik nooit gekregen. Enfin,  daar sta ik dan met een volle plastic zak. Ik prop hem er maar in, maar heel gemakkelijk gaat het niet. 

In welke bak moet nu wat?

Als ik het exemplaar aan de weg zet, zie ik de zwarte bakken (ook heel onlogisch om de kleur te veranderen. Elke keer sta ik weer te kijken welke ik nu moet hebben) half openstaan. Die mensen kunnen hun spullen er dus blijkbaar ook niet in kwijt. Een dag later spreek ik met iemand die met een gezin echt niet genoeg heeft aan de ruimte in de bak. Ja,  kunt je troep dan natuurlijk in de bosjes deponeren (nee, dat beveel ik niet aan), maar gelukkig belde zij gewoon fatsoenlijk de gemeente.

Even aftikken

 Dat de bak toch te klein was, dat ze zich dat niet gerealiseerd had aan de hand van een brief alleen en dat ze graag toch weer de grotere bak wilde. Nou dat kon. Of ze maar even 40 euro extra wilde aftikken. Dan kwamen ze hem wel een keertje brengen. Ik zat even snel te rekenen. Als 100 mensen die bak willen verwisselen (en dat zijn er vast meer) brengt dat mooi 4000 euro in het laadje. Persoonlijk lijkt met dat wat een al te hoog bedrag. Ik houd hem dus nog maar even, die te kleine bak. Ik prop wel wat harder.>

Een fictieve rekening van 7000 euro en geen bouwplan

In deze tijd van nog steeds niet zulke grote welvarendheid, problemen met Griekenland, bijna failliete banken en aanverwanten zou je denken dat ondernemerschap in deze gemeente met open armen ontvangen wordt. Wat ik begrijp van diezelfde ondernemers is dat dit niet bepaald altijd het geval is. Sterker nog, soms is het bijna te omschrijven als ontmoedigingsbeleid. Zo zou een vergunning voor het bouwen van een bedrijfspand opeens schrikbarend duur zijn. Duizenden euro’s duurder dan voorheen zelfs.

Geen handige website van gemeente De Fryske Marren

Voordat ik iets beweer dat helemaal niet waar is, heb ik de feiten eerst maar eens even gecheckt. Maar daar werd ik eigenlijk nog minder blij van. Op de site van de gemeente kom je met de zoekterm ‘wat kost een omgevingsvergunning?’ niet echt uit. Geen termen gevonden. Na veel omzwervingen dan uiteindelijk toch ergens aangekomen. Moest ik een check doen van wat ik (fictief) wilde gaan bouwen. Oké, dat is ook nog te begrijpen. Toen de uitkomst bleek dat ik een fictieve omgevingsvergunning moest aanvragen, leek het mij dat er dan wel ergens een prijs te vinden was. Niets was minder waar. Ik moest toen weer naar de volgende vragenlijst, maar dat kon alleen maar met allerlei moeilijke constructies en een DigiD.

Niet in te schatten wat je kwijt ben

Voordat ik zo aan een rekening van 7000 euro hang en ik bovendien niets te bouwen heb, leek me dat geen goed plan. Of de rekeningen voor zo’n vergunning dus inderdaad zo hoog zijn, kan ik niet met zekerheid zeggen. Wel heeft dit bewezen dat even van tevoren inschatten wat je daar aan kwijt bent, totaal niet te zien is. En dat lijkt me als ondernemer toch van groot belang. Bovendien kun je (als het inderdaad 7000 euro kost) flink wat stenen kopen voor zo’n bedrag. Dat zou toch wel wat minder kunnen.

What's in a name?

What’s in a name? Deze gevleugelde uitdrukking betekent zoiets als “wat maakt de naam nu uit” of “als het beestje maar een naam heeft”. Met andere woorden: wat zou het welke naam het beestje draagt. Nou in het geval van the name van De Friese Meren zit er verdomd veel in deze paar letters. Namelijk harde penningen. Keiharde, harder dan gesteente, harde euro’s.

Het college van burgemeester en wethouders durft het aan om daar 200.000 euro voor uit te trekken. Daarvoor moeten dan kopjes opnieuw beschilderd worden, briefpapier krijgt een andere naam, busjes een andere bestickering en ga zo maar door. Maar lieve mensen: 2 ton. Ik kom net uit Afrika en daar kun je heel veel levens redden met die twee ton. Zakken vol rijst doemen op voor mijn geestesoog. Levensreddende medicijnen. Klambloes om die rotmug die de dodelijke malaria verspreidt weg te houden.

En wij willen 2 ton op kopjes en bekertjes plakken omdat de oude naam niet de meeste stemmen had in een onderzoekje dat er even bij werd gedaan. Want wie van ons zou hebben gestemd voor een Friese naam als hij wist dat zo’n verandering zoveel geld zou gaan kosten? Dat werd er namelijk niet bij gezegd. Je mocht op een briefje invullen (nadat je je favoriete politieke partij had gekozen) welke naam je de beste vond. Bij de optie van de Fryske Marren stond niet met rood gekleurd: als u voor deze optie kiest gaat dat tonnen kosten. Dus pas op, want dat moet u elders weer inleveren. Op zorg, op verhoogde leges, op verhoogde belastingen of op de inrichting van uw dorp of het onderhoud van groen. Dus houd daar rekening mee.

Nee, lieve mensen dat stond er allemaal niet. Het was gewoon een heel simpel papiertje waarop stond welke naam je de mooiste vond. Zonder consequenties, zonder enige voorwaarde vooraf. Bovendien denk ik dat de meesten van ons al met zeer gemengde gevoelens in dat stemhokje stonden. Na dat moment was het namelijk gedaan met veel: met de gemeente Lemsterland, met een eigen gemeentehuis, met een bestuur dat we gewend waren en bij wie we zo aan konden kloppen.

Eigenlijk dus met ons. Dus die naam: ik heb wel wat ingevuld maar om heel eerlijk te zijn weet ik niet eens meer welke naam ik heb gekozen. Als ik ook voor die Fryske heb gekozen dan wil ik dat bij deze direct weer rechtzetten: nu ik weet dat dit zoveel geld gaat kosten zou ik dat nooit gedaan hebben. Ik zeg dan ook, het wordt tijd voor een referendum. Want ik geloof nooit dat onze burgers 2 ton overhebben voor een naamsverandering. Ze zouden wel gek zijn.