Niks meer aan

Ja, het was een prachtig feestje afgelopen week. Vier dagen lang hossen en dansen op het strand met een glaasje in je hand. Bands van wereldfaam en van wat mindere bekendheid, waarbij ik de wat kleinere jongens (en meisjes) dan persoonlijk weer het leukste vond. De dragqueens in hun prachtige outfits, de magician die zo leuk was. De grote namen doen er toe natuurlijk. Maar als verstokte Oerolganger ga ik toch vooral voor het kleine en onverwachte en het soms wat minder gangbare. Maar het leuke van dit festival is wel dat je niet voor het ene of het andere hoeft te gaan, maar gewoon een paar stappen in het zand zet en je dan gewoon in een heel andere wereld waant.

Zwemmen tegen ALS

Komend weekend een activiteit van een heel ander kaliber. Moedige dames en heren springen in het (niet zo schone?) water en zwemmen daar geld bijeen voor ALS. Rotziekte, zoals zoveel andere rotziekten. Mooi dat die inzet er is; het zijn allemaal Maartens maar dan op een ander vlak. En geld is het enige dat ertoe doet als je onderzoek wilt financieren. Maar hoe is dat nu dacht ik,  als de man met wie je een eeuwigheid lief en leed deelde, is overleden aan die kloteziekte en je verbindt er toch nog je persoon aan. Want ik noem dat dapper. En ik denk dat ik zelf tijdens zo’n gebeurtenis de hele dag onder een dekbed zou gaan liggen met een elektrische deken op tien. Zelfs als het niet vriest. Zelfs als de zon schijnt. Gewoon om er maar even niet mee geconfronteerd te worden en me te wentelen. In warmte en ledigheid.  

Er is niks meer aan

Er is niks aan zei ze. En dan bedoelde ze niet de dag zelf alleen.  De ziekte heeft hem – en dus ook haar – alles afgenomen wat er was. Maar ik ga toch zei ze. Help toch mee. Ze zei het zonder te klagen. Meer als constatering. Vermeldde er bij dat er nog heel veel fijne en lieve mensen om haar heen zijn. Maar toch: er is niks meer aan. En ik begreep het. En vond en vindt haar een held. En hoop wel een ietsjepietsje voor haar dat er op een dag toch weer een heel klein beetje aan is.

Een bak vol ijswater over je hoofd

Doe je het wel of doe je het niet. Het was deze week de vraag van de week bijna Ik heb er lang over nagedacht, maar nee, ik hoefde niet te zien hoe een journalist werd onthoofd. Niet omdat ik voorbij ga aan de waarheid, maar wel omdat ik deze werkelijkheid zo al gruwelijk genoeg vond. Bovendien vond ik het al erg genoeg om te zien hoe de man in een oranje pak en geschoren hoofd zat te wachten op dat moment, dat ze zijn keel gingen doorsnijden.

Te bedenken wat er door zijn gedachten moet zijn gegaan is wat mij betreft beeldend genoeg. Hetzelfde geldt voor de overkill aan walgelijke beelden van jongeren die aan ´kopschoppen´ doen. De term was mij onbekend, maar hij schijnt te bestaan. Malloten die op elkaar inschoppen, terwijl ze blijkbaar geen idee hebben dat je op die manier ook heel gemakkelijk iemand doodschopt. Het gebrek aan empathie, het feit dat mensen dus blijkbaar helemaal niet meer geven om een mensenleven en er maar mee doen wat ze willen, maakt dat die filmpje mijn wereldbeeld niet bepaald rooskleuriger maken.

Daarom kijk ik deze week dan maar naar andere filmpjes. Hun doel is even vreselijk eigenlijk, maar de uitkomst hopelijk een stuk positiever. Want ik heb genoten van al die mensen die een emmer, teil, bak of zelfs koelbox met ijswater boven hun hoofd leegden, vervolgens rare sprongen deden en het stokje vervolgens doorgaven. Ze stonden in zwembadjes, bij de zee, voor een horecagelegenheid, in de tuin, in de badkamer.

Mijn buurman gooide zelfs een bak met ijslolly’s over zich heen, bij gebrek aan ijswater. Natuurlijk is het heel leuk om te zien dat iedereen dat stokje overneemt en dat hele koude water over zich heen gooit. Maar het doel, een geneesmiddel voor die vreselijke ziekte ALS te vinden is waar het eigenlijk om gaat. En ik geloof echt dat iedereen die dat water over zich heen gooit daar van doordrongen is. Zeker in Lemmer, waar iedereen Sjaak van den Berg kende. In zijn nagedachtenis dit doen is mooi. Maar ook wrang. Want een geneesmiddel zal hem niet meer helpen.

Geld geven, wat bij de bak ijs hoort, is nog mooier. En zo lijkt de wereld door al deze ijsbakgooiers deze week toch weer een stukje vriendelijker. En een mooi tegenwicht tegen kopschoppers en gewetenloze moordenaars die denken dat hun doel alles heiligt. Laat ons al die hardheid en dat gebrek aan empathie dan maar bestrijden met zo´n plens water over je heen. Maar wel in het besef waar dat dan voor is.