Taliban, steunondergoed en prothesebeha´s

Lief was de afgelopen weken weg. Even terug naar zijn thuisland, met name omdat zijn vader naar Mekka ging. En in Mekka is het gevaarlijk. Vinden wij. Vonden wij. Zeker voor iemand met een beperking, veroorzaakt door twee herseninfarcten. Maar de Hadj, de bedevaart voor moslims, was iets wat zijn vader persé wilde doen.

Om redenen die ik zelf niet heb, maar wel begrijp. Zeker als je de dood al eerder in ogen hebt gezien en die reis van belang voor je is voor je band met God.

Kind in de compound

Omdat lief zijn vader anders niet zou zien, werd de reis naar voren geschoven. Ga nu maar zei ik, want we hopen het niet, maar er kan daar altijd iets met hem gebeuren. Dus ging hij, bracht zijn vader naar het vliegveld voor die belangrijke reis en was weer even (oudste) kind in de compound. 
Mijn schoonfamilie is dus religieus. Ik ben dat niet, word dat ook niet, het is me ook nooit gevraagd, maar er wordt wel veel en langdurig voor me gebeden. Wat ik in dankbaarheid aanvaard, maar waarbij ik desgevraagd ook eerlijk aangeef dat ik er niets mee heb. We  respecteren ieders geloof of ongeloof.

Al Qaida is doorgedrongen

En toen kreeg ik opeens een filmpje toegestuurd waar ik enorm om moest lachen. De jongens uit de compound (en dat zijn er nogal een paar) hadden de dames uit het gezin op de kiek gezet. De vrouwelijke leden van het gezin lagen daarbij in vreemde zwarte gewaden die tot hun nek reikten en hun hoofd omvatten op de grond. Slapend, op een mat, omdat het zo warm was. Het commentaar van de mannen was niet van de lucht: We zijn nu in Taliban gebied aangekomen, Al Qaida is in onze compound doorgedrongen en Boko Haram is in opmars. Ze sloegen zichzelf op de knieën van plezier,  pisten bijna in de broek van het lachen. En hadden ook wel een beetje gelijk. De vrouwen zagen er echt  uit alsof ze net uit vijandelijk gebied waren gekomen.


Maar diezelfde vrouwen lachten er daarna net zo hard om, deden hun gewaden weer uit en liepen in een leuk jurkje rond of hielden de gewaden aan.  Gewoon omdat het kan.

Boerkaverbod

Ondertussen was hier het Boerka verbod net ingegaan en  een vrouw daardoor uit een bus gezet. En wilden wij ons steunondergoed en prothese beha´s naar de mannen van UB´40  gooien. Gewoon omdat het kon en wij daar weer de grootste lol om hadden.

Vluchten

Vandaag kreeg ik van een collega een blog onder ogen. Wat we vonden van het vluchtelingenprobleem, wilde ze weten. Kun je daar überhaupt wat van vinden, vroeg ik me af. Want naar mijn bescheiden mening is het veel te complex om daar een pasklaar antwoord op te hebben. Dat sommige mensen dat heel stellig wel  weten, vind ik bijzonder.  De een heeft veel sympathie voor verdronken kinderen (hoe kun je daar geen mededogen mee hebben?), anderen vinden dat volwassenen die in een ruim zijn opgesloten door gewetenloze mensensmokkelaars en een meer dan wrede dood ondergingen hun verdiende loon kregen (hoe kun je zo hard zijn?).  Ik wankel in mijn gedachten.

Extremisme

De massa’s mensen die komen uit landen waar extremisme hoogtij viert, vind ik ronduit beangstigend.  Of die angst legitiem is weet ik niet, maar ik weet wel uit eigen ervaring dat de selectie niet altijd even grondig gebeurt. Of niet grondig genoeg. Veel landgenoten van mijn man nemen ook de boot en gaan naar Italië. Na deze barre tocht vertellen ze dat ze homo zijn of dat ze problemen hebben in eigen land. Niet dat ze eigenlijk een beter leven willen. Of ze komen binnen via een ander land en hun vingerafdrukken zijn blijkbaar verdwenen als ze dan toch hier asiel aanvragen.

Kolonie

Maar die mensen komen dan vaak weer uit landen die wij lange tijd gekoloniseerd hebben. En dat brengt een schuld met zich mee.  Dat een leger van vreemdelingen op weerstand stuit in verband met economische motieven, snap ik ook. Op alles wordt hier bezuinigd en we halen dan wel heel veel monden binnen die ook gevoed moeten worden. Aan de andere kant: wie heeft niet een familielid dat is geëmigreerd naar Australië, Canada of Amerika. Mensen die ook hun geluk zochten. En wie kan zich niet voorstellen dat je uit een situatie wilt van oorlog en dood en verderf? Wrang is dan wel weer dat alleen mensen met geld zich dat kunnen veroorloven. De arme paupers hebben geen andere keuze dan tussen dat geweld te blijven.  Wat zou het fijn zijn om hier helemaal niets van te hoeven vinden. Want dan stond de hele wereld ook niet op z’n kop.