Ambtenaren als proppers

Proppers zijn meisjes en jongens die in levendige toeristencentra klanten werven voor discotheken, restaurants en kroegen. Ondernemers in Lemsterland willen van haar ambtenaren proppers maken.

De gemeente Lemsterland wil een onderzoek doen naar het winkelbestand in Lemmer. Hoe dat eruit gaat zien, weet ik niet. Misschien gaan ze met een lijst langs de winkels en inventariseren ze wat waar zit. Lijkt me niet zo moeilijk, maar misschien zit daar een diepere gedachte achter en wordt gevraagd wat de ondernemers meer nodig hebben van de lagere overheid.

Wat me bevreemdde was dat de ondernemers van Lemsterland momenteel ook actie willen van diezelfde gemeente op dat gebied. Want het is dramatisch gesteld met de winkelstand, dat kan iedereen zien. Om het pand staat er wel wat leeg, echt gezellig winkelen is er in sommige gedeelten beslist niet meer bij. En dat is ook voor het toerisme niet bepaald een goede zaak.

Mes op de keel?
Ik zie alleen niet in, hoe de gemeente dat moet veranderen. Er is momenteel een fikse crisis aan de gang en die is al geruime tijd bezig. Winkelen is niet meer het winkelen wat het vroeger was; we shoppen steeds meer online. Dat betekent dat fysieke winkels nu eenmaal verdwijnen. Daar kun je van vinden wat je wilt, maar het is een feit. Maar wat moet de gemeente daar dan aan doen? Ambtenaren inzetten om lopende mensen winkels in te trekken en hen daar vervolgens een mes op de keel zetten als ze niets kopen? Panden aanbieden met enorm lage huren?

Mensen opleiden tot ondernemers? Mensen met een uitkering geld geven zodat ze een nering kunnen leiden? Het lijkt allemaal niet zo voor de hand liggend. En op het gebied van panden lijkt me dat ook niet bepaald logisch, aangezien de gemeente zelf volgens mij weinig meer panden bezit dan gemeentekantoor en gemeentehuis, Pasveer, de Steke en wat andere objecten waar mensen volgens mij niet snel gaan winkelen. Even een leuk cadeautje van De Steke halen? Ik weet het niet, maar ik geloof niet dat ik de eerste zou zijn om daar voor te opteren.

De inrichting van het dorp is natuurlijk wel van belang voor de leefbaarheid van elke gemeenschap, maar het blijft een feit dat mensen de hand op de knip houden en velen bang zijn voor verlies van baan en inkomen. Aan die zaken kan niemand iets doen, net zoals de ondernemers die inmiddels hebben moeten vertrekken dat niet konden. Ze kunnen hooguit vastgoedeigenaren die nog steeds de hoofdprijs vragen (en die liever leegstand lijken te willen dan dat ze nog iets opstrijken per maand) kunnen wijzen op hun verantwoordelijkheid. Maar of dat helpt? Ik vind dat een gemeente veel zaken zou moeten regelen voor haar inwoners, maar klanten naar winkels trekken lijkt me niet bepaald haar taak.

Een stille aanbidder?

Eens in het jaar ben je toch echt jarig. Dus ook ik. Nu ben ik op een wat vreemde dag jarig. Al 48 jaar vier ik mijn geboortedag op de dag na Sinterklaas. Ik ben in goed gezelschap, want ook mijn schoonzusje is dan jarig.

En mijn jeugdvriendinnetje. Wij kwamen beide 48 jaar geleden in dezelfde straat, op bijna hetzelfde moment en dus ook in hetzelfde jaar ter wereld. En trakteerden dus altijd samen en sturen elkaar nu elk jaar op die dag een berichtje.

De afgelopen 6 jaar vond ik eigenlijk niet zo veel aan mijn verjaardag. Ik sloeg hem liever over. Het overlijden van mijn ouders, het overlijden van mijn beste vriendin en toen het overlijden van de vader van mijn beste vriendin, van mij mochten ze hem hebben die dag. Maar dit jaar dacht ik, ik kan zo toch ook niet doorgaan. Met niet te leven! Dus nu vier ik deze hele week mijn verjaardag. Mijn schoonzusje hield het een dag later dus kon ik het op de dag zelf mooi vieren.

Niets mooier vind ik dan om te eten en te drinken op je verjaardag. Dus gingen we eten en drinken bij een Indonesisch restaurant in Sneek. Heerlijk, allemaal verschillende gerechten op tafel. Iedereen drentelde wat rond die bakjes en schepte hier en daar wat op. We dronken er een pro secco bij of een ander drankje voor de BOBS. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een prachtige dag was. En vanmiddag ga ik met een andere vriendin heerlijk naar Elburg en gaan we ons daar laten verwennen door de plaatselijke Italiaan. Maar eerst even shoppen natuurlijk. En over twee weken, dan ga ik het met een oud-collega nog even stilletjes over doen. Ik ben dus echt jarig!

Maar toen ik terug kwam van onze schranspartij vond ik op de deurmat een bos bloemen. Ik had mijn handen vol aan allerlei cadeaus en moest later terug om de bloemen op te halen. Ze lagen er zomaar. Eenmaal binnen graaide ik naar een kaartje. Maar er zat geen kaartje aan. Ik heb het hele bloemstuk opengehaald, maar nu weet ik nog steeds niet van wie die bloemen zijn. Mijn tante opperde dat ik misschien wel een aanbidder heb. Het is dan wel een hele stille, want zo schiet het in ieder geval niet op met die liefde.