De depressie van het niet-pensioen

Ik ben helemaal depressief verzucht een vriend. Dat had ik niet verwacht, de reden waarom ik heb bel is immers omdat het zijn verjaardag is. Het zou ook een mooie dag moeten zijn: 65 jaar worden en dan weten het hoeft nu niet meer -  dat werken. Er komt nu gewoon elke maand iets binnen, waar je al vanaf 13e voor gewerkt heb.

Stoppen met 65 jaar, vergeet het maar

Maar de weerbarstige waarheid is anders, weten we inmiddels allemaal. Niemand stopt meer met 65 tenzij hij de staatsloterij heeft gewonnen. Daar komt ook nog eens bij vriend een chronische ziekte heeft. Maar ook dat telt niet in dit land.

Met 1 arm en twee vinger kun je nog aan het werk

Ook wie chronisch ziek is, kan aan de slag. De UWV vindt dat als je nog 1 been hebt, je met dat been nog wel kunt autorijden. Heb je één hand met nog 2 vingers, dan kun je makkelijk nog als typiste aan de slag met die twee vingers. Niet dat die typistes nog worden gevraagd, maar toch.  De mooie dag is dus voor hem een sombere dag. Hij moet nog 1 jaar en zoveel maanden. Als dat zo blijft tenminste.

Pensioen alweer opgeschoven

Zelf heb ik maar niet eens gekeken  wanneer voor mij een pensioen in zicht is. Dat was 67 jaar en nog wat, maar is misschien inmiddels ook wel 68. En dat zijn nog flink wat jaren te gaan.
Daarom vind ik de schande die mensen vorige week spraken over jongere (vooral vrouwen) die alleen maar parttime werken ook zo niet terecht. Sterker nog, ik geef ze groot gelijk.

Allemaal parttime werken of liever nog het basisloon

 In fact, misschien zouden we juist allemaal parttime moeten gaan werken. Dan had iedereen werk, maar bleef er ook nog genoeg tijd over voor leuke dingen. Kiezen voor wat kwaliteit van leven is blijkbaar een schande. We moeten leven om te werken en niet andersom. Tuurlijk is het goed dat iedereen voor zichzelf kan zorgen. Maar goed voor jezelf zorgen, betekent ook dat je het leuk hebt. Tijd hebt voor je geliefden en je niet alleen kapot werkt en alleen in het ritme van slapen, werken, eten zit.  Als er bij de komende gemeenteraadsverkiezingen een partij opstaat die ‘doet’ in het bruto nationaal geluk ben ik daar voor. En dan is mijn vriend ook gelukkig met 65 kaarsjes op zijn taart.

Rabobank

Volgens mij willen ze me niet. De jongens en de meisjes (om maar in de taal van gedeputeerde Poepjes te blijven) van de Rabobank. Ze hebben me al een beetje omdat ik er een paar rekeningen heb lopen, maar voor wat ik verder wil is blijkbaar geen enkele interesse. Al enkele weken geleden stuurde ik ze via de internetsite waar je ook kunt bankieren een verzoek om een gesprek met een deskundige.

Heel duidelijk vermeldde ik daarbij dat het om banksparen ging. Want ik heb ooit een lijfrente afgesloten, maar die moet ik betalen tot ik 67 ben. En ik hoop van harte dat ik dat haal, maar als je eenmaal kanker hebt gehad is bijna 20 jaar nogal ver weg. Genieten is dan het devies en daar is geld voor nodig. Geld dat ik niet heb, omdat ik als zelfstandige bijna een jaar geen inkomen had. Bovendien wil ik niet blijven betalen voor iets waar ik mogelijk helemaal niets aan heb.

Ik gun het mijn broer en zijn gezin van harte, maar wil nu ook graag zelf genieten. Maar al die zaken zijn nogal ingewikkeld en ik vroeg me af of je zo’n lijfrente ook kunt omzetten in banksparen, maar dan in een vorm waarbij je eerder over je geld kunt beschikken. En zonder dat je eerst 52 procent aan de belasting afdraagt en dan nog eens 20 procent boete. Want dan valt er nog weinig te genieten. Op het mailtje aan de Rabobank, tenslotte hun eigen systeem, kwam geen enkel bericht.
Bellen
Daarom ben ik gaan bellen. Of ze nog iets met me wilden. Dat wilden ze. Ik zou gebeld worden. Maar dat werd ik niet. Dus toen ik in Sneek was, maar even binnengelopen. Hier in Lemmer hoeft dat namelijk niet, dat heb ik al een keer eerder geprobeerd en toen bleek wel dat hier geen expertise was op dat gebied. In Sneek stond in de computer dat er een afspraak voor me was gepland. Een belafspraak om precies te zijn. En ook die kwam niet. Dus ging ik weer bellen. En toen werd ik wel teruggebeld. Een aardige mevrouw maakte een afspraak met me. Ik legde de situatie uit, ze had geen idee dat het over banksparen ging, maar ze was bereid om de hele zaak met me door te nemen. Oude regimes van lijfrente, nieuwe regimes van lijfrente. Dat soort zaken. Ik had weer hoop. Tot ze 4 dagen voor de afspraak afbelde. Hij kon niet doorgaan. Waarom is me nog steeds een raadsel, maar dat kon niet. En ik zou gebeld worden voor een nieuwe afspraak. We zijn inmiddels weer een dikke week verder en er heeft zich nog steeds niemand gemeld. Ik ga er dus maar van uit dat ze me niet willen daar bij die Rabobank. Ik ga dus maar kijken of er andere partijen zijn die dat wel willen. Tis graag of niet.