First Dates

Als manlief het bed is ingedoken al vroeg in de avond, wordt bij mij de theepot volgeschonken, nestel ik me op de bank met een kleedje en kijk ik in opperste gelukzaligheid naar First Dates. Daarin mensen die elkaar nog nooit eerder hebben gezien, graag een relatie willen en onder een diner uitvinden of het er in zit.

Geluksmoment van de dag

Stoorzenders wil ik dan niet, het is mijn geluksmoment van de dag. Soms schreeuw ik tegen de vrouw dat zij stom is dat ze zo’n goede vent laat lopen. Soms zie ik wat sociaal onbeholpen mensen, die totaal niet weten hoe ze met het andere geslacht om moeten gaan. Pijnlijke stiltes, waarop ik dan altijd reageer met:’ toe dan, zeg dan wat.’ Maar die zo lief  zijn dat je ze direct wilt adopteren en wilt schrijven dat het echt wel goed komt. En soms zie ik klootzakken die ze uit het programma zouden moeten bannen.  Het programma duurt altijd te kort, geeft me net genoeg vitamine positiviteit om het tot de volgende dag uit te houden en  zet alles in een ander licht.

Jaren met dezelfde man

Het licht van je eigen dates zeg maar. Of eigenlijk je niet-dates. Als je al een aantal jaren met dezelfde man bent, zitten dates er niet meer in. Je bent niet meer zenuwachtig om elkaar te ontmoeten, de haren op je benen groeien soms toch net iets te lang door en hij gooit steevast zijn sokken naar me waaraan ik moet snuffelen om aan te geven of ze nog een dag kunnen. En ja dat is niet echt romantisch of dateachtig.

Samen naar de supermarkt

Volgens hem is het moment dat ik in de ochtend naar de wc ben geweest en hij nietsvermoedend de plee instapt dat ook niet bepaald. Ook vindt hij het samen naar de supermarkt gaan om de dagelijkse boodschappen te halen enigszins een crime. Hij vraagt dan verveeld of ik nog eens opschiet, terwijl ik elk vak en elke aanbieding nog een keer van dichtbij wil bekijken.

Geen roze wolk meer

Zo gaan die dingen als je al langer bij elkaar bent en de roze wolk is overgegaan in gewoon een normale, maar wel comfortabele wolk. Daarbij komt dat we beide een ander beeld bij romantisch hebben. De bossen bloemen, de mooie kaarten of de weekendjes weg, het is niet zo zijn ding. Soms komt hij thuis met een flesje sap dat hij half leeggedronken heeft. Cadeautje zegt hij dan en vindt dat heel romantisch. En als ik een verjaardagskaart krijg, staat daar geen tekst in. Op de voorkant staat toch gefeliciteerd zegt hij dan. Wat waar is.

Grappig en goedlachs

Grappig is hij wel. En goedlachs. En hij kookt, zet thee voor me, stofzuigt, ruimte heel goed op, doet de was, maakt de auto schoon, masseert mijn nek en danst regelmatig voor me.

Lieve jongen ben ik zegt hij steevast als hij met een kopje thee aan komt zetten terwijl ik zit te werken. Ja, hoor zeg ik dan. Waarna ik aan zijn sokken ruik. Die heel vaak niet meer een dag aan kunnen. Terwijl hij vindt van wel.

De liefde als wegwerpartikel

Niets mooiers dan de liefde. Het houdt ons op de been, het maakt dat we gelukkig zijn, dat we ons gedragen voelen. Maar liefde is, zo lijkt het, ook onderhavig aan de tijdsgeest. Werd liefde vroeger in mijn beleving nog als een schat opgevat die je koestert, tegenwoordig lijkt het wel een eenhaps snack die je verorbert en vervolgens weer wegsmijt.

Althans dat was mijn idee toen ik in een buitenlands hotel terechtkwam waar het merendeel van de mensen liefde als een soort tijdverdrijf zag. Nu zagen ze daar veel als tijdverdrijf, want ook de drank en de enorme buffetten waren een soort van vertier. Vooral de Russen waren goed in alle drie. Ze zopen tot ze erbij neervielen, ze schepten borden op tot ze niet meer konden (en lieten ze vervolgens na een paar happen gewoon staan. Hoezo honger in Afrika?). En ze hadden iedere nacht een ander liefje, waar wij dan heerlijk van mee konden genieten. En wie denkt dat het liefje van de ochtend ook het liefje van de middag was, heeft het mis.

De Ivanka’s en de Svetlana’s gingen ’s ochtends met Boris op stap en lieten hem alle hoeken van de kamer zien en zaten een paar uur later al weer met iemand anders te vrijen.

Nationaliteit deed er niet toe, uiterlijk deed er niet toe, leeftijd deed er niet toe, zelfs geur deed er niet toe. Zelfs stinkende mannen waren een optie. Geen betere vrouwen voor dat doel dan de Russen zo lieten de heren van het gastland ons ook weten. Ze willen. Altijd en overal. Zonder voorbehoud. En dus moesten wij dat ook willen. Maar dat wilden we niet.

Ik vond het teleurstellend. Wat is er met de romantiek gebeurd? Het gevoel dat je op wolken loopt en een roze bril draagt. Dat je stottert als je HEM ziet, met een rood hoofd even niet weet waar je moet kijken, dat de zenuwen door je lijf gieren als je met HEM hebt afgesproken? En waar zijn toch die mannen gebleven die je veroveren met hun charme. Die dagen achter je aan lopen met bloemen en bonbons, met uitnodigingen voor heerlijke diners, die je hun leven laten zien en op die manier je hart veroveren. Langzaam en weloverwogen, maar vooral met gevoel.

En die je laten voelen dat je er echt toe doet en niet alleen maar een deel van jou dat een soort wegwerpdeel is. Dat de seksuele moraal tegenwoordig anders is dan voorheen is geen slechte ontwikkeling. Dat mensen genieten van hun lijf en van elkaar is denk ik een goede zaak. Maar om nu net te doen alsof het een maaltijd bij een fastfood keten is, is not my cup of tea. Kom op met die baltsen, die paringsdans en alles wat daar bij hoort. Verover elkaar met cadeaus en leuke sms-jes, schijf kaarten tot je erbij neervalt, verras elkaar en zorg voor elkaar. Dat is toch liefde? Zelfs in de vakantie.