Een beetje murw

Het begon met een bult onder mijn arm. Zomaar zo’n zes weken geleden. Ik zat met mijn hand onder mijn arm en dacht: wat zit daar? Even gevoeld en er zat een bult. Een flinke bult. Je kon hem heen en weer schuiven.

Niets aan de hand dacht ik nog, want ik heb wel vaker een ontstoken zweetklier gehad die vanzelf verdween. Maar dit ding verdween niet. Sterker nog, ik begon er last van te krijgen. Toch nog weer een weekje wachten, tot ik voor de Pasen vond dat ik nu toch echt maar naar de dokter moest gaan. Eenduidigheid was er niet over.

Wel een lymfeklier zei die, maar of het iets ernstigs was? Doorsturen naar de chirurg dus. En daar zat ik dan gisteren. Met bezweette oksels die werden betast door de handen van de chirurg. Kuipers stond er op zijn naamkaartje. Hij voelde niet alleen die kant, ook de andere. En mijn armen. En keek naar de status van mijn laatste borstonderzoek. En verordonneerde toen een groot aantal onderzoeken.

Een punctie, een echo en een mammografie. De cellen op kweek, kijken wat er in de borst zelf speelt (die ook niet bultvrij zijn, maar dat zijn ze al jaren niet) en kijken naar de bult met een echoapparaat. Vervolgens kwam hij met drie opties: Twee daarvan waren kanker. De derde een ontsteking. Onderzoek moet uitmaken wat het nu werkelijk is.

En het maakt me eerlijk gezegd toch wel wat bang. Ik heb drie keer naast iemand gezeten die zijn doodsvonnis kreeg te horen en alle drie keren is het alsof de grond onder je voeten verdwijnt.

Van “Het kan niet waar zijn” tot “Wat valt er nog aan te doen.” Ik was degene die het niet zelf betrof, maar mijn hart brak. Elke keer opnieuw vroeg ik me af hoe iemand zo’n vonnis toch gewoon kan aanhoren en wat hij of zij dan denkt. Natuurlijk spraken we daar over, maar wat er werkelijk in iemand omgaat is natuurlijk toch altijd de vraag. Zo ben je gezond, zo is het gebeurd met je.

En bij mij hoeft dit natuurlijk helemaal niet ernstig te zijn. Kwam nog een kennis tegen die voor hetzelfde was gekomen en waarbij een cyste was weggehaald. Zo kan het dus ook lopen. Maar de k-ziekte is wel dichterbij gekomen, terwijl ik er altijd van overtuigd bent geweest dat ik daar nooit door getroffen zou kunnen worden. En nu ben ik dus wat murw, hang maar wat rond en kom tot niets. Hadden zij dat ook zou ik willen vragen. Maar zij zijn er dus allemaal al niet meer.

Haastklus zet burgers buitenspel

Het lijkt erop dat het college dat zich bezighoudt met de fusie van de gemeenten Lemsterland, Skarsterlân en Gaasterlân-Sleat van plan zijn om alles er zo snel mogelijk door heen te jagen. Dat was al zo toen de ambtelijke fusie op het programma stond, nu is dat weer het geval met de bezuinigingen.

Alle burgers samen in deze drie gemeenten staan voor een bezuinigingsoperatie van maar liefst 6,6 miljoen euro. Dat is enorm veel geld. Pas tijdens Pasen (wat een onchristelijk tijdstip om een uitnodiging te versturen) werden partijen die de dupe worden van die bezuinigingen op de hoogte gesteld van de mogelijkheid tot inspraak.

Voor velen was die termijn veel te kort en zij lieten dan ook niets van zich horen. Anderen die dat wel deden, mochten zegge en schrijve 5 minuten iets vertellen over wat die bezuinigingen voor hen dan inhouden en waarom ze niet doorgevoerd zouden moeten worden. Daarna is het aan de gemeenteraden om te beoordelen of die partijen inderdaad gekort kunnen worden of niet.

Huren van sportvelden gaan met 100 procent omhoog, mensen die hulp nodig hebben kunnen dat voor een groot deel op hun buik schrijven, jongeren die ondersteuning zouden moeten krijgen, krijgen dat ook niet meer. Op de lange duur wordt dat naar mijn mening een veel duurder verhaal. Want waar je wat dat betreft nu op bezuinigt, krijg je in een later stadium gepresenteerd in rekeningvorm die zijn weerga niet kent.

Dat er overigens bezuinigd moet worden, is niet iets dat de drie gemeenten zelf hebben bedacht. Vooral de landelijke overheid dwingt daartoe, omdat ze steeds minder geld geeft voor steeds meer taken. Dat is dan ook het punt niet. Vraag is wel of je je burgers op deze manier zo'n bezuinigingsronde door de strot moet duwen. Er is met niemand gesproken, mensen krijgen een uitnodiging op een moment dat velen er helemaal niet zijn en wie belangstelling heeft wordt geacht zelf stappen te ondernemen. Dat is nu niet bepaald mijn idee van het bestuur dicht bij de burger.

Dat in juni alles bovendien al besloten moet zijn, maakt het bijna onmogelijk voor instellingen en clubs om alternatieven aan te dragen of te kijken naar de mogelijkheid om bepaalde bezuinigingen toch te kunnen dragen. De nieuwe gemeente moet er eentje zijn waarin iedereen zich herkent, zo staat in alle officiële documenten. Maar nog voordat er een nieuwe gemeente is, is er van herkenning, laat staan van erkenning enige sprake. De enige hoop die burgers nu nog kunnen hebben is dat de raden zich verstandig uitlaten over deze bezuinigingen.

Maakbaarheid: mijn neus

In mijn twittertimeline (ja zo heet dat nu eenmaal) verschijnt een bericht. Over waar mensen die aan het sterven zijn spijt over hebben.

Klaarblijkelijk is daar onderzoek naar gedaan en allerlei zaken komen er in naar voren. Te weinig over hun emoties gepraat, te weinig tijd besteed aan hun dierbaren, te veel gewerkt. Er wordt een opmerking bij gemaakt dat dit allemaal te verhelpen is als je je maar laat coachen voordat je gaat hemelen. Dan ga je dus blijkbaar lekker dood.

Ik geloof niet zo in lekker doodgaan
Ik geloof niet zo in lekker doodgaan. Wel in dat de dood een verlossing kan zijn, als het leven of ziekte te veel worden. Maar verder is doodgaan mooi klote, als je het mij vraagt. Het is een eenzaam proces, want je moet die weg alleen gaan. Je weet niet wat je te wachten staat en hoe naar je je gaat voelen in de laatste minuten. En je laat allemaal verdrietige dierbaren achter. En ook dat gaat de meeste mensen niet bepaald in de koude kleren zitten, dus zeg me nu niet dat doodgaan het leukste is wat er is.

Dat het proces dan ook nog eens maakbaar wordt gemaakt, snap ik helemaal niet. Het is wel de trend tegenwoordig, alles is maakbaar. Je bepaalt je eigen geluk, je bepaalt je eigen leven, je bepaalt alles. De grootste kul die er maar is vind ik.

Op de meeste belangrijke zaken heb je totaal geen invloed en het is een kwestie van domme pech of vet geluk als het leven je wel toelacht. Ik heb een dikke bult onder mijn arm zitten op dit moment. De chirurg zal die waarschijnlijk weg gaan halen en als ik geluk heb is het gewoon een ontstoken iets. Heb ik pech dan is het heel iets anders en dan moet ik misschien binnenkort wel op die cursus mooi doodgaan. Dat hoort niet op mijn leeftijd. Maar dat hoorde ook niet toen mijn beste vriendin op haar 45-ste doodging aan die k-ziekte.

De maakbaarheidmythe is naar mijn idee ook volledig doorgeschoten. Als je je maar voldoende inzet en genoeg cursussen en ontwikkelingsopleidingen volgt, dan kom je er wel. Afgezien van het feit dat voor die cursussen veel geld nodig is dat heel veel mensen niet hebben, is het ook niet iedereen geestelijk gegeven dat te kunnen doen. De één wordt nu eenmaal met een gouden lepel in de mond geboren, de ander zou al lang blij zijn als er überhaupt iets zou liggen op die lepel. En als je lichaam het af laat weten, dan kun je het helemaal wel shaken. Het beste maken van wat er is, dat is dan je enige optie. Maar dat is naar mijn idee het hele leven. Maakbaarheid; mijn neus.

Ontwikkelingshulp

De roep om de ontwikkelingshulp fors te verlagen weerklinkt steeds luider. Er moet in ons land bezuinigd worden en dat betekent volgens velen dat mensen in veel slechtere omstandigheden maar niets meer moeten krijgen.

Nu ben ik het er mee eens dat in landen waarvan niet duidelijk is waar het geld naartoe gaat, of waarvan we weten dat het in de zakken van corrupte overheidslieden terechtkomt andere hulp nodig is. Hulp die direct naar de mensen gaat die het wel nodig hebben. Het lijkt me toch dat dit te organiseren valt.

Maar in andere gevallen, ben ik er pertinent tegen om die hulp te verminderen. Niet alleen omdat wij het hier helemaal zo slecht nog steeds niet hebben als je kijkt dat we allemaal een dak boven ons hoofd hebben en drie keer per dag kunnen eten.

Maar vooral omdat wij als rijk westen menen iedereen in ontwikkelingslanden te moeten uitbuiten. Wie van ons loopt er niet in een truitje dat in Bangladesh, Sri Lanka, China of een ander land is gemaakt? We willen niet meer dan 10 euro betalen voor een kledingstuk dat van de andere kant van de wereld komt. Terwijl we weten dat mensen aan die andere kant van de planeet die in veel mindere omstandigheden zijn geboren, misschien nog geen 25 eurocent voor krijgen terwijl ze zich uit de naad werken.

We halen IPhones uit China die worden gemaakt in fabrieken waar mensen onmogelijke uren maken voor een belachelijk laag loon. We kopen cadeautjes voor een paar euro en beseffen niet of willen niet beseffen dat daarvoor kinderhanden worden ingezet. Ontwikkelingshulp stopzetten is prima, maar dan betekent het ook dat we hier onze verantwoordelijkheid nemen. Dat we mensen fatsoenlijk betalen voor wat ze doen, dat we hier normale prijzen betalen voor producten die daar gemaakt worden en dat we er ook op toezien dat er meer geld naar de arbeiders gaat. En dat ze onder betere omstandigheden kunnen werken.

Bovendien vergeten we gemakshalve ook maar dat wij al die mensen aan de andere kant letterlijk het brood uit hun mond stoten. Door ons consumptiepatroon waarbij elke dag vlees (en nog veel meer, want wat kunnen we hier eigenlijk niet krijgen) op het menu staat, betekent dat er voor hen veel minder graan is. Want voor elke kilo vlees is wel 6 kilo graan nodig. En van 6 kilo graan kunnen flink wat monden gevoed worden. Hier zien we niet op een onsje meer of minder, maar als je bij elke hap denkt aan een mond elders waar bijna niets ingaat, zou het niet misstaan om anderen ook een menswaardig bestaan te gunnen.

Geweten, fijn dat je het hebt

Het fijne van het hebben van een geweten is, dat je er door geremd wordt om dingen te doen die niet kunnen of die andere mensen schade aanbrengen. Nu is schade aanbrengen een breed begrip. Maar van Robert M., de verdachte in een grootschalige misbruikzaak van zeer kleine kinderen, kunnen we toch wel zeggen dat die innmiddels flink wat schade heeft aangericht bij kinderen die soms net geboren waren, aldus de gruwelijke details.

Met mij hebben veel mensen vorige week waarschijnlijk moeten aanschouwen dat zo’n vent dan ook nog eens hondsbrutaal is en blijkbaar totaal geen geweten heeft. Eerst vond hij dat ouders niet uit de doeken mochten doen wat ze vonden van het misbruik. Toen de rechters toch oordeelden dat dit mocht, wraakte hij hen of probeerde dat althans. Zij zouden bevooroordeeld zijn.

Overigens lijkt het me vrij moeilijk om niet bevooroordeeld te zijn. Niet alleen heeft hij al bekend, dus je weet dat het waar is. Maar dit soort zaken doet de wereld op zijn grondvesten trillen. De veiligheid van je kind is het hoogste goed wat er is en als degene die die veiligheid zou moeten bieden dat volledig misbruikt, waar blijf je dan nog?

Vervolgens kregen we een enorme litanie over hoe zielig hij was en dat zijn aandoening een vloek is. En dat zal het ook beslist wel zijn. Persoonlijk kan ik me niet voorstellen dat je opgewonden wordt van een kind, maar als dat in je systeem zit zal dat best ingewikkeld zijn. Alleen daarvoor hebben we normaal gesproken dat geweten.

Opgewonden van geld
Zo word ik best opgewonden van veel geld hebben. Als ik veel pecunia zou hebben zou ik namelijk voortdurend op reis zijn. Maar ik heb niet veel geld. Dus ben ik niet voortdurend op reis. Veel geld kun je natuurlijk wel krijgen. Niet door eerzaam werken vaak, want de meeste mensen worden daarvan niet zo heel rijk. Of je moet al net een bijzondere slag slaan. Maar meestal word je loaded door mensen op te lichten, een bank te overvallen of gewoon door ordinair van anderen te stelen. En hoe graag ik ook zou willen reizen, dat voorkomt mijn geweten dan eenvoudig.

Robert M. beweerde dat hij jarenlang gevochten heeft tegen zijn “aandoening”. Yes right dacht ik. Dan ga je ook in de kinderopvang werken. Over de kat op het spek binden gesproken. En dan maak je al die ellende ook nog te gelde door van je walgelijke acties ook nog kinderporno te maken. Is zeker een heel kortdurend gevecht geweest dan. Van een minuut of zo. Typische psychopaat. Dus castreren die man. Direct en zonder voorbehoud.

Ambtenaren als proppers

Proppers zijn meisjes en jongens die in levendige toeristencentra klanten werven voor discotheken, restaurants en kroegen. Ondernemers in Lemsterland willen van haar ambtenaren proppers maken.

De gemeente Lemsterland wil een onderzoek doen naar het winkelbestand in Lemmer. Hoe dat eruit gaat zien, weet ik niet. Misschien gaan ze met een lijst langs de winkels en inventariseren ze wat waar zit. Lijkt me niet zo moeilijk, maar misschien zit daar een diepere gedachte achter en wordt gevraagd wat de ondernemers meer nodig hebben van de lagere overheid.

Wat me bevreemdde was dat de ondernemers van Lemsterland momenteel ook actie willen van diezelfde gemeente op dat gebied. Want het is dramatisch gesteld met de winkelstand, dat kan iedereen zien. Om het pand staat er wel wat leeg, echt gezellig winkelen is er in sommige gedeelten beslist niet meer bij. En dat is ook voor het toerisme niet bepaald een goede zaak.

Mes op de keel?
Ik zie alleen niet in, hoe de gemeente dat moet veranderen. Er is momenteel een fikse crisis aan de gang en die is al geruime tijd bezig. Winkelen is niet meer het winkelen wat het vroeger was; we shoppen steeds meer online. Dat betekent dat fysieke winkels nu eenmaal verdwijnen. Daar kun je van vinden wat je wilt, maar het is een feit. Maar wat moet de gemeente daar dan aan doen? Ambtenaren inzetten om lopende mensen winkels in te trekken en hen daar vervolgens een mes op de keel zetten als ze niets kopen? Panden aanbieden met enorm lage huren?

Mensen opleiden tot ondernemers? Mensen met een uitkering geld geven zodat ze een nering kunnen leiden? Het lijkt allemaal niet zo voor de hand liggend. En op het gebied van panden lijkt me dat ook niet bepaald logisch, aangezien de gemeente zelf volgens mij weinig meer panden bezit dan gemeentekantoor en gemeentehuis, Pasveer, de Steke en wat andere objecten waar mensen volgens mij niet snel gaan winkelen. Even een leuk cadeautje van De Steke halen? Ik weet het niet, maar ik geloof niet dat ik de eerste zou zijn om daar voor te opteren.

De inrichting van het dorp is natuurlijk wel van belang voor de leefbaarheid van elke gemeenschap, maar het blijft een feit dat mensen de hand op de knip houden en velen bang zijn voor verlies van baan en inkomen. Aan die zaken kan niemand iets doen, net zoals de ondernemers die inmiddels hebben moeten vertrekken dat niet konden. Ze kunnen hooguit vastgoedeigenaren die nog steeds de hoofdprijs vragen (en die liever leegstand lijken te willen dan dat ze nog iets opstrijken per maand) kunnen wijzen op hun verantwoordelijkheid. Maar of dat helpt? Ik vind dat een gemeente veel zaken zou moeten regelen voor haar inwoners, maar klanten naar winkels trekken lijkt me niet bepaald haar taak.

Het nieuwe eten: een raar roze goedje

Iemand in mijn omgeving loopt de hele dag met een beker te sjouwen. Daar gaat iets in, daar wordt dan water bij gegooid. Er wordt flink mee geschud en het resultaat is niet om aan te zien. Een soort roze heel vies uitziend goedje.

Ik dacht eerst nog dat ze er behang mee ging plakken, maar ze bleek er heel iets anders mee te doen. Het goedje werd namelijk nog een keertje geschud, werd daarna in een plastic bekertje gegoten en vervolgens kwam het in haar keel terecht. Toch wel enigszins geïnteresseerd vroeg ik wat ze daar toch in hemelsnaam aan het drinken was. En vooral waarom.

Want ik zie haar nooit met een stuk brood, een appel of iets dat onder de noemer vast voedsel kan worden geschaard. Het bleek een shake, bedoeld om mee af te vallen. Alles zit blijkbaar in dat fluorescerende spul, het smaakt ook nog ergens naar en je valt er van als af als een gek. Ze was al 11 kilo kwijt. Goed van dat afvallen, maar ik vroeg haar of ze dan 's avonds gewoon mocht eten. Nee, dat zat er voorlopig nog niet in. Pas over een tijdje werd er " afgebouwd".

Alsof je aan de drugs bent, dacht ik, maar ik hield mijn mond maar. In de afbouwfase mocht ze dan weer eens iets vastigs eten. Op mijn vraag of je daarna dan niet direct weer tien kilo op je kont hebt zitten als je weer gewoon gaat eten, kwam een hele venijnige blik. Hoe durfde ik het te vragen!

Toen ik zei dat ik niet geloof in dat soort van onzinnige eetpatronen was de boot natuurlijk aan. Want ik ben slank en ik heb daar dus geen verstand van. Toen ik zei dat ik inderdaad slank ben, maar dat dit komt omdat ik op mijn eten en drinken pas en 3 tot 4 keer in de week sport, wilde ze me inmiddels wel naar de maan schieten. Denk ik. Want dat iemand overgewicht heeft, ligt blijkbaar nooit aan iemands eetpatroon. Overigens zit ik er helemaal niet mee dat iemand een pondje meer heeft. Maar er zijn nu eenmaal gezondheidsrisico's en wie die niet wil lopen zal moeten afvallen.

Maar of dat nu op die manier moet? De drie kinderen in dat gezin leren dat eten een rozig goedje is dat je met water aanmaakt. Of als de shakeperiode over is dat eten uit heel veel verschillende smaken chips bestaat, met louter calorieën en geen enkele voedingsstof. Of een blikje cola met daarin 12 suikerklontjes. En ja dat vind ik vreemd.

Net zoals ik het aanbod in supermarkten exorbitant vind. Die zouden wat mij betreft mogen bestaan uit een groente en fruitafdeling, een vlees- en visafdeling, een schap met brood, rijst en pasta en zuivel. De rest is allemaal onzin, bevat meer troep dan goede zaken en kan wel weg. Dan hoeft ook niemand meer aan die rare drankjes.