Niks aan de hand

Niks aan de hand. Hoe vaak hebben we dat nu de afgelopen jaren al gehoord als het ging om de meest uiteenlopende zaken op het gebied van voedsel en veiligheid? Talloze malen. Aardbevingen die spontaan en heel vaak ontstonden, kwamen echt niet van de gasboringen hoor. Nee, natuurlijk niet. Die ontstaan zomaar spontaan, terwijl er voorheen niets aan de hand was.

Overheid, maar ook bedrijven die er baat bij hebben bleven maar volhouden dat het er echt niet toe deed. En nu dan opeens de ontknoping: ja het doet er wel toe. Maar was die ontknoping ook geopenbaard als half Groningen niet op zijn kop was gaan staan? Ik geloof er geen snars van. Dan waren we gewoon doorgegaan met boren en waren de aardbevingen waarschijnlijk steeds heviger geworden. Overigens gaan we nu ook gewoon door met boren. Het lijkt er alleen op alsof er forse maatregelen zijn genomen. En dat ze veel geld kosten.

Geld verdienen Want in feite gaat het daar natuurlijk om: inkomsten. Hoe meer we boren, hoe meer er in het laadje komt. Je kunt er donder op zeggen dat we nu weer met een lastenverzwaring te maken krijgen die wordt toegedicht aan het minder boren naar gas. Rutte lulde een gat in de ozonlaag voor de tv, maar gaf daar totaal geen uitsluitsel over. Ook weer niks aan de hand. Ik wacht op het moment dat ze eens wel zeggen dat er iets aan de hand is. Want dat is er wel degelijk.

Twee weken geleden beweerde een bakkersketen overigens ook dat er niets aan de hand was met hun ovens. Ovens waar ons brood in werd gebakken en waar allemaal asbest in zat. Niks aan de hand zei de directeur. Er was nooit iets in het brood terechtgekomen en de bakkers waren ook niet ziek geworden. Ik weet nog dat ik in de auto zat en het aanhoorde. En dacht:”Is die man nu helemaal van de pot gerukt?” Hoezo niks aan de hand? Gelukkig hebben we de publieke omroepen nog die onderzoek doen en uitkwamen bij mensen die wel degelijk longvlieskanker hadden dat ontstaat als je met asbest in aanraking komt. En niets aan de hand met dat brood? Asbestdeeltjes zie je niet met het blote oog en hoe weet je als producent dat die delen niet in het brood zitten? Ook dat zie je namelijk niet met het blote oog. Dus misschien hebben we allemaal wel jaren asbestbrood zitten eten en krioelt er iets in ons binnenste dat echt niet goed is. En wie weet wat er allemaal nog meer niet in de haak is, terwijl iedereen maar schreeuwt dat er niks aan de hand is. Te veel aan de hand. Dat kan beter de slogan worden.

Geen prijzen winnen bij de Hema, maar eigenlijk niet bij de Postcodeloterij

Het is volgens mij voor iedereen een droom om iets te winnen. Niet voor niks is er met oud en nieuw een run op staatsloten en niet voor niets zijn krasloten niet aan te slepen. De gedachte dat je na het kopen van zo’n stukje papier nooit meer iets hoeft te doen en alleen maar van je cocktail hoeft te nippen terwijl je in een bananenrokje of kokosshort in je hangmat ligt, is voor velen magisch.

Voor anderen zal het een uitweg betekenen uit een moeilijke situatie. Dus dat dagdromen over een toekomst zonder geldzorgen, volgens mij doen velen het. Dat instanties daar ook graag gebruik van maken, werd me vandaag weer enorm duidelijk. Ik doolde vorige week door dat pak met folders van alle winkeliers die we elke week krijgen toen ik een kaart van Hema onder ogen kreeg. En ja, je kon er iets mee winnen. Ik lees dat soort dingen altijd in bed en aangezien ik nogal een woeler ben, liggen al die papieren ’s ochtends altijd naast me op de vloer. Aan de andere kant wel te verstaan, waar ik ze niet zie als ik opsta.

Toen ik bijna over ze uitgleed, om het raam te openen, herinnerde ik me de actie weer. Leuk dacht ik. Prijzen winnen bij de Hema. Ik zag vanuit een ooghoek nog wel dat er ook iets stond over de Postcodeloterij, maar dat was dus ook echt vanuit mijn ooghoek. Ik nam de stapel mee naar beneden, startte mijn PC op en ging douchen. Toen ik mijn mail ging checken was ik dat formulier al weer vergeten. Maar daar lag het: recht voor mijn neus. Toch maar even doen. Nadat ik mijn nummer had ingegeven dat op de kaart stond (eerst even krassen voor de spanning) moest ik opeens van alles invullen. Naam, adres en telefoonnummer. Dat laatste weigerde ik. Met mijn telefoonnummer hebben ze niets te maken. Mooi niet. Het systeem bleef roepen om het in te vullen, zonder dat kwam ik geen stap verder.

Eigenlijk haakte ik toen al af, maar ik vond mezelf heel slim en ik typte gewoon een fictief nummer in. Haha, daar had het systeem niet van terug. Ik ging door voor de volgende ronde. Nou, dat heb ik geweten. Als je niet heel erg goed oplet, zit je opeens aan die loterij vast. En betaal je iedere maand 12 euro zoveel voor een kans van niks. Ook dat wist ik te omzeilen, maar toen ik dan uiteindelijk de bevestiging kreeg dat ik meedeed met de wedstrijd, stond daar weer in dat ik loten moest kopen. Omdat het voor het goede doel was, maar ook omdat ik een enorme kans maakte op een vrachtwagen met geld. Ik denk dat de enige met zo’n vrachtwagen de directeur is van de Postcodeloterij. Of zou dat ook weer de overheid zijn, die van alles aan banden legt, maar die wel de casino’s in eigendom heeft?

Nummer 56

Nieuwjaarsdag. Ik kom van een vriendin die ver weg woont en ben helemaal kapot. Een ander bed, wat later gaan liggen en dan komt de man met de hamer al snel langs. Het is al avond als ik in Lemmer arriveer en al mijn eten is in bevroren toestand. Dan maar Chinees halen denk ik. Met de juiste keuze ook wel gezond en ik kan daarna gaan liggen. Ik rijd meteen door en ga niet eerst naar huis. Het valt me op dat het parkeerterrein wel erg vol staat, maar ik denk er verder niet zo bij na.

Als ik echter de deur wil openen van het restaurant, lukt dat niet. Ik duw nog even en merk dan dat er gewoon een mens achterstaat. Niet één overigens, maar wel een paar honderd zo lijkt het. Het is er afgeladen. Iedereen eet blijkbaar op nieuwjaarsdag Chinees of heeft geen zin om te koken. Of heeft net als ik alles in de diepvries liggen. Ik zie allemaal bekenden en het is zowaar gezellig. We wensen elkaar gelukkig nieuwjaar, grappen over hoe lang een bami kan zijn (in tijd heel lang) en kijken of het ook uitmaakt welk gerecht je hebt besteld. Dat blijkt het. Bovendien zijn mensen die vantevoren hebben gebeld in het voordeel.

Hun eten staat vrij snel op de counter, terwijl wij allemaal met ons nummertje zitten te wachten. Want ja, je krijgt een nummer voor je bestelling en als je eten klaar is, wordt dat omgeroepen. We grappen dat we misschien het eerstvolgende nummer maar moeten nemen en dan thuis maar zien wat de pot schaft. We wisselen uit wat we besteld hebben. Mijn soepje blijkt behoorlijk wat tijd in beslag te nemen.

Anderen met veel ingewikkelder gerechten zijn al veel eerder dan ik aan de beurt. Omstanders manen mij om te vragen of ze me niet vergeten zijn. Een soepje kan volgens hen nooit zo lang duren. Ondertussen gaat de deur weer verscheidene keren open. Sommige mensen stuiteren terug als ze zien hoeveel mensen er inmiddels staan en zitten. Later hoor ik dat er ook mensen zijn die heel moeilijk doen. En ik: ik kreeg mijn soepje met nummer 56 en vond het eigenlijk wel gewoon heel gezellig.

Een leuke man

Een man vindt mij leuk. Hij heet Hans. Maar ik weet nog niet of ik hem leuk vind. Is dat raar? Nee, dat denk ik niet. Je weet namelijk nooit zomaar of je iemand echt wat vindt, voordat je hem wat beter kent. En deze man ken ik nog helemaal niet.

Hij staat namelijk op mijn Facebook pagina en daar zegt hij dat hij me leuk vindt. Als ik echter op Hans druk, dan kom ik opeens op een datingsite terecht. Dus die Hans vindt me helemaal niet leuk. Want Hans kent me helemaal niet. Weet waarschijnlijk niet eens van mijn bestaan. Waarschijnlijk staat Hans gewoon op ieders Facebook. Zelfs op die van getrouwde vrouwen. En misschien ook wel op die van mannen. En is er van verkering krijgen dus geen enkele sprake. Of zelfs maar van aantrekkingskracht.

Het is net zoals er een man op allerlei sites staat die met een of ander supermiddel enorm is afgevallen. In Nederland heet hij Piet, in Spanje Juan en in Noorwegen waarschijnlijk Wiki. Het is overal dezelfde man, maar hij komt uit elk land. Het is een echte wereldreiziger die man. En hij wordt steeds magerder waarschijnlijk. Het punt is, wat moet je nog geloven van al die onzin die ze je voorspiegelen? Want Hans heet waarschijnlijk ook helemaal niet eens Hans.

Hij is waarschijnlijk ook helemaal niet single, maar gewoon een fotomodel dat betaald krijgt voor het feit dat hij zegt dat hij iedereen leuk vindt. Ik denk niet dat Hans nog gewoon over straat kan. Want alle vrouwen denken dat hij hun grote liefde is. En dat is hij dus niet. Maar misschien, heel misschien, woont Hans ook wel helemaal niet in Nederland. Heet hij eigenlijk Juan en eet hij in Spanje die supervrucht om slank te blijven. En staat daar op de Spaanse Lexa een Nederlandse Piet onder de naam Juan, die zegt iedereen daar leuk te vinden.

Nee, dan Boer zoekt Vrouw. Daar vecht je met nog twee anderen vrouwen tot je met je ellebogen in de stront zit en je de boer van je dromen in je armen mag sluiten. Toen ik zondagavond zag hoe de emoties bij sommige dames hoog opliepen omdat ze werden weggestuurd dacht ik: “Dat met Hans is niks. Maar dit is ook niks. In het echte leven slaan mensen elkaar de tent uit als er een derde persoon in het spel komt. En hier heeft de boer of boerin maar liefst 3 scharrels en dan nog legitiem ook.” Wel laten ze te pas en te onpas weten dat ze zich nog niet helemaal openstellen. Want ja je weet het niet en dat maakt kwetsbaar. En dat is niet leuk als je dan toch een schop krijgt daarna. Nee, dan Hans. Die blijft tenminste op veilige afstand. Hij zegt in ieder geval dat hij me leuk vindt, zonder me weg te sturen.

Serious? Eigen volk eerst?

Ik heb kinderen zien sterven. Niet mijn eigen kinderen want die heb ik niet, maar kinderen van anderen. In landen waar het niet gewoon is dat je ’s ochtends belt voor een afspraak bij je dokter en je vijf minuten later door de ambulance wordt afgevoerd. In landen waar als je geen geld hebt, je dus ook niet aan medicijnen kunt komen.

Ik heb kinderen (maar ook volwassenen) zien sterven aan aandoeningen die nergens op slaan. Malaria, koorts, uitdroging, diarree. En soms stierven hun moeders met hun mee. Daadwerkelijk of vooral in de geest. Want een paar van je kinderen moeten missen door zoiets onnozels gaat ook een Afrikaanse of Aziatische vrouw die het gewend is niet in de koude kleren zitten. Het is hartverscheurend om te zien dat moeders en vaders hun kinderen moeten missen en kinderen hun zusjes of broertjes.

En daar kunnen wij dus nu iets aan doen. Door wat te geven aan Serious Request. Ik heb het nooit zo op van die enorme acties, maar ik ben toch overstag. Want het klopt: door eenvoudige maatregelen kan iets simpels als diarree worden voorkomen. Maar vooral het sterven daaraan. Toen er op Facebook opeens een smartass ging zeggen dat het eigen volk voorging, dacht ik dat ik gek werd. Iemand die nog nooit een stap in een Afrikaans of Aziatisch land heeft gezet en beslist geen idee heeft. Eigen volk eerst? Hoorde ik hier een wederopstanding van Hitler?

Vervolgens werd ik bedolven onder de opmerkingen over mensen die in tentenkampen wonen in Nederland omdat ze in grote armoede leven. Ga ik voorbij aan het feit dat sommige mensen het hier zwaar hebben? Nee, dat ga ik niet. Ik weet dat het voor sommigen heel erg moeilijk is. Maar armoede hier en armoede daar is niet te vergelijken. Kom het eens ruiken, kom het eens bekijken, kom het eens ervaren zou ik willen zeggen. En dat kinderen daar in raggen lopen, in woningen wonen waar wij onze honden nog niet eens in laten overnachten is voor hen nog niet eens zo verschrikkelijk. Dat zijn ze gewend. Dat ze vaak met honger naar bed moeten of een papje van maïsmeel krijgen waar totaal geen voeding in zit, is al veel lastiger (ja dat is armoede).

Maar dat ze zo vreselijk ziek worden van kwalen waar wij 1 pil voor slikken en er dan helemaal niet meer eens over nadenken, is ook voor een Afrikaan of Aziaat niet te verteren. Dus ik help. En al die mensen die vinden dat het geld hier maar lekker moet blijven: zorg daar vooral voor! Als de armoede in Nederland je zo aan het hart gaat, nodig dan die daklozen uit met kerst die nu ergens onder een brug liggen. Of beter nog: neem ze op in je huis totdat ze zelf alles weer op orde hebben. Maar dat zal er wel niet inzitten he?

Thuiszorgpaniek

Ik krijg geen Thuiszorg meer, schreeuwt een oudere buurvrouw me in paniek toe als ik mijn auto net geparkeerd heb. Het mens is in alle staten. Hoe moet dat nu, wie moet er nu voor zorgen dat ik niet omkom in de rotzooi?

Ik ga met haar in gesprek en vraag haar wat er nu precies aan de hand is. Het blijkt dat ze een brief heeft gekregen van de gemeente De Friese Meren en dat ze daar helemaal van over de rooie is geraakt. Ook snapt ze eigenlijk niets van het epistel. Volgens haar staat er dat ze wel hulp houdt, maar ook weer niet.

Ik denk dat ze de brief niet goed heeft gelezen en vraag haar hem me later te laten zien. Misschien dat ik uitleg kan geven. Later aanbeland bij mijn eigen brievenbus ligt er net zo’n brief. Want ja, ook ik heb iemand die mij helpt met mijn huishouden. Omdat mijn arm vol vocht zit en stofzuigen en dweilen dat alleen maar erger maakt, omdat er een geopereerde borst in de weg zit en omdat ik zo nu en dan nog steeds het gevoel heb dat er een truck over me heen gereden is. Ook in mijn brief staat van alles. Maar niets wat ik echt begrijp.

Er staat dat ik een indicatie heb gekregen. Maar dat de hulp vanaf 2014 anders wordt geregeld. Er wordt uitgegaan van wat ik nodig heb om mijn huishouden op orde te houden. Daar haak ik al wat af. Is er dan al die tijd niet uitgegaan van wat er nodig was om mij niet te laten veranderen in een clochard die onder een brug leeft?

Ik lees verder dat het gaat om het resultaat in plaats van het aantal uren. Volgens mij hangt resultaat vaak af van het aantal uren en moet er in een huishouden heel vaak hetzelfde gebeuren dat in uren is uit te drukken. Maar blijkbaar is dat niet zo. Komt mijn trouwe Thuiszorgwerkster nu iedere week bekijken wat er moet gebeuren? De ene week een kwartiertje omdat mijn arm was minder lastig deed, de volgende week 10 uur omdat ik inmiddels tegen de muren aanplak? Het lijkt erop, want er staat dat ik niet langer een bepaald aantal uren per week krijg, maar voortaan de hulp die nodig is om het huishouden op orde te houden. Met mijn helpende moet ik afspraken maken over het uit te voeren werk, waardoor mijn huishouden mogelijk in minder uren op orde is. Hoe vaag wil je het hebben?

Bovendien staat in de volgende zin dan weer dat de Thuiszorg voor 2014 samen met mij het aantal uren hulp bepaalt dat nodig is. Maar het ging toch niet om uren, maar om de invulling? Geen wonder dat mijn buurvrouw er niets van snapt. Ik begrijp er ook niets van. Dan maar bellen. Er komt een gesprek en daarin wordt van alles bepaald zegt de mevrouw aan de andere kant van de lijn. Ik vraag haar hoe dat dan zit met die uren. Dat weet ze niet. Of 2014 dan wel wordt gehaald zoals in de brief staat. Dat weet ze wel. Nee, dat wordt niet gehaald. Het verbaast me niets met zoveel vaagheden.

De liefde als wegwerpartikel

Niets mooiers dan de liefde. Het houdt ons op de been, het maakt dat we gelukkig zijn, dat we ons gedragen voelen. Maar liefde is, zo lijkt het, ook onderhavig aan de tijdsgeest. Werd liefde vroeger in mijn beleving nog als een schat opgevat die je koestert, tegenwoordig lijkt het wel een eenhaps snack die je verorbert en vervolgens weer wegsmijt.

Althans dat was mijn idee toen ik in een buitenlands hotel terechtkwam waar het merendeel van de mensen liefde als een soort tijdverdrijf zag. Nu zagen ze daar veel als tijdverdrijf, want ook de drank en de enorme buffetten waren een soort van vertier. Vooral de Russen waren goed in alle drie. Ze zopen tot ze erbij neervielen, ze schepten borden op tot ze niet meer konden (en lieten ze vervolgens na een paar happen gewoon staan. Hoezo honger in Afrika?). En ze hadden iedere nacht een ander liefje, waar wij dan heerlijk van mee konden genieten. En wie denkt dat het liefje van de ochtend ook het liefje van de middag was, heeft het mis.

De Ivanka’s en de Svetlana’s gingen ’s ochtends met Boris op stap en lieten hem alle hoeken van de kamer zien en zaten een paar uur later al weer met iemand anders te vrijen.

Nationaliteit deed er niet toe, uiterlijk deed er niet toe, leeftijd deed er niet toe, zelfs geur deed er niet toe. Zelfs stinkende mannen waren een optie. Geen betere vrouwen voor dat doel dan de Russen zo lieten de heren van het gastland ons ook weten. Ze willen. Altijd en overal. Zonder voorbehoud. En dus moesten wij dat ook willen. Maar dat wilden we niet.

Ik vond het teleurstellend. Wat is er met de romantiek gebeurd? Het gevoel dat je op wolken loopt en een roze bril draagt. Dat je stottert als je HEM ziet, met een rood hoofd even niet weet waar je moet kijken, dat de zenuwen door je lijf gieren als je met HEM hebt afgesproken? En waar zijn toch die mannen gebleven die je veroveren met hun charme. Die dagen achter je aan lopen met bloemen en bonbons, met uitnodigingen voor heerlijke diners, die je hun leven laten zien en op die manier je hart veroveren. Langzaam en weloverwogen, maar vooral met gevoel.

En die je laten voelen dat je er echt toe doet en niet alleen maar een deel van jou dat een soort wegwerpdeel is. Dat de seksuele moraal tegenwoordig anders is dan voorheen is geen slechte ontwikkeling. Dat mensen genieten van hun lijf en van elkaar is denk ik een goede zaak. Maar om nu net te doen alsof het een maaltijd bij een fastfood keten is, is not my cup of tea. Kom op met die baltsen, die paringsdans en alles wat daar bij hoort. Verover elkaar met cadeaus en leuke sms-jes, schijf kaarten tot je erbij neervalt, verras elkaar en zorg voor elkaar. Dat is toch liefde? Zelfs in de vakantie.