Mensen kijken

Mensen observeren. Ik vind het zo ongeveer het leukste wat er is. Op een terrasje. Op straat. In de sportschool. Hoe ze op elkaar reageren. Hoe ze doen als er iets bijzonders gebeurt. Maar ook heel gewoon tijdens hun dagelijkse dingen. Nog leuker is eigenlijk om te kijken hoe ze dan met elkaar omgaan. En hoe ik zelf met anderen omga.



Zo zag ik deze week iemand die me dierbaar is, maar die ik vaak zie tijdens bijvoorbeeld het boodschappen doen. Het gevoel is goed, dat zie je op afstand. Dan loop je naar elkaar toe. En dan is er heel even die lichte aarzeling. Een omhelzing of een kus? Of toch maar gewoon alleen wat zeggen? In die laatste seconde wordt dan toch blijkbaar iets beslist. En het is dan fijn als beide mensen hetzelfde beslissen. Het werd die omhelzing. Maar soms gaat dat ook mis en hangt je hand ergens los in de lucht. Of erger: je zoen komt nergens terecht. Of er is afwijzing. Omdat sommige mensen niet zo van dat geknuffel zijn of het eigenlijk maar idioot vinden.



Ontroerd was ik deze week door twee jonge mensen in de sportschool. Zij was blijkbaar net begonnen met sporten en zat erg met een bepaald apparaat te worstelen. Dan kun je de hulp van de sportschoolhouder inroepen. Aan haar gedrag zag je dat ze dat echter niet wilde. Of zich er zelfs voor schaamde. Degene waar ze mee was (was het haar vriendje?) deed vervolgens iets ongelofelijk liefs. Hij schoof niet alleen de stang waarmee ze een gewicht wilde liften omhoog op haar hoogte: hij legde ook nog een handdoek om die stang. Zodat haar haren er niet tussen zouden komen. Van al dat soort dingen word ik week. Net zoals ik week word van twee oudere mensen die nog hand in hand lopen. Of van een afscheid. Al is dat soms maar voor twee dagen.

Maar mensen observeren doen we allemaal ook via de tv. En daar word ik dan weer op een andere manier week van. Ik keek bijvoorbeeld naar divorce hotel. Een of andere soort fysiotherapeut en zijn bijna ex vrouw werden daar tentoongesteld. Tentoongesteld, want de meneer in kwestie hield van SM zo bleek. En zij niet. Dus werd het niks. Ze had het geprobeerd, maar nee al dat gezweep was niet haar ding. Inmiddels had hij ergens een strenge meesteres opgeduikeld. De scheiding werd er goed doorheen gejast, want dat is de bedoeling van het programma. Maar nu weten alle klanten van meneer de fysio wel dat hij van tepelklemmen, kaarsvet, zwepen en handboeien houdt. En daar lig je dan met je hernia of nieuwe heup en je kunt alleen maar bedenken wat hij met die strenge meesteres gaat uitvreten. Of met jou. Als je niet hard genoeg oefent. Dat er dan misschien wel een zweep tevoorschijn komt.

Bifi worstje en Tuc koekjes

Wat wilt u drinken? En wilt u er ook een snackje bij? De dame kijkt er serieus bij. Wie denkt dat dit een scene uit een kroeg heeft, heeft het mis. Het gaat ook niet om een bezoekje aan een terras. Nee, de mensen aan wie dit gevraagd wordt liggen in het ziekenhuis. Op de hartafdeling wel te verstaan.

Of op andere afdelingen ook Bifi worstjes, zoete Tuc koekjes, rollen chocoladekoekjes en blokken kaas worden verstrekt weet ik niet. Maar in dit ziekenhuis krijgen mensen die meuk te vreten. Ja vreten, want er zit werkelijk niets goeds in wat de patiënten wordt voorgeschoteld. Jawel, zegt een papier. Er zitten koolhydraten in . Of vetten. Of beide. En veel van beide.

Op het papier staat tevens dat de aangeboden snacks weinig tot geen vitaminen bevatten. Daar moet de patiënt dan maar een pil voor nemen. Die wordt verstrekt. Maar dat blijkt niet het geval. Elke avond tijdens het bezoekuur komt dit tafereel weer voorbij en ik wil de vrouw met de kar die troep wel uit haar handen trekken. Wat is dat voor een beleid om patiënten de meest vette en ongezonde troep voor te schotelen die je zo ongeveer in een winkel kunt aantreffen?

De reden, zo zegt het papier eveneens is dat patiënten niet mogen afvallen. Ook daar kijk ik me hele andere ogen naar. Het merendeel van de mensen op deze hartafdeling is veel te dik. En je maakt mij niet wijs dat dit goed is voor een verstopte kransslagader of meerdere van dat soort exemplaren. Stop je er dan ook nog allemaal vette troep in, dat bovendien is bewerkt in een fabriek dan gaat het lichaam daar volgens mij helemaal van stuiteren. Thuis moet een regime worden gevolgd van gezond eten en genoeg bewegen; hier worden volgens mij zelf hartpatiënten gekweekt.

Een Bifi worstje telt namelijk wel iets van 140 calorieën. Iemand die in zijn bed ligt heeft er tien van nodig en dan hoeft hij of zij helemaal geen eten meer. Dat is namelijk zo’n ongeveer dan je hele behoefte voor de dag. Bovendien worden die snackjes verstrekt van het geld dat wij met z’n allen betalen aan de zorgverzekeraar. Geen idee wat zo’n worstje, zo’n rol koekjes of een stuk kaas kost, maar opgeteld zal dat aardig in de papieren lopen.

Werd er nu nog een schaal fruit aangeboden, een gezond vruchtensapje of om mijn part een bord havermoutpap met allemaal goede stoffen, dan zou ik het te verklaren vinden. Maar dit: ik vind het klinkklare waanzin om hartpatiënten vol te stoppen met stoffen die voor een gezond mens al slecht zijn, maar voor een ziek iemand nog veel meer.

Vierduizend euro onkostenvergoeding per maand: in de fik die stempas

Er ligt een stempas op mijn bureau. Hij kijkt me beschuldigend aan. Want ik weet voor het eerst van mijn leven niet of ik wel wil stemmen deze keer. Niet alleen heb ik het idee dat dit Europa ons nog veel meer in de afgrond heeft gedonderd, een krantenartikel naast die stempas wekt mijn woede op. Elke keer opnieuw als ik het lees, denk ik dat het niet waar kan zijn.

De leden van het Europarlement mogen namelijk per maand maar liefst 4300 euro uitgeven zonder dat ze daarover verantwoording hoeven af te leggen. Een dikke vierduizend euro. Ik laat het woord wel tien keer op een dag de revue passeren. Ik ken heel veel mensen die met een vierde van dat bedrag rond moeten komen. Die er van wonen, hun eten van moeten kopen, hun kleding er van moeten betalen. Die er kindermonden van moeten voeden.


En onze Europarlementariërs, die krijgen dat er zo gewoon bij. Het is niet hun loon. Dat bedraagt namelijk ook nog eens bijna 8000 euro bruto. Nee, niet per jaar. Per maand. Waarover ze tussen de 20 en 30 procent belasting betalen. Oh, ja en dat vergeet ik nog even: ze krijgen ook nog 4243 euro aan reiskosten per jaar. Onbelast. En dan mogen ze eerste klas zitten in de trein en businessclass vliegen.

Dagje vergaderen: nog eens extra 304 euro
En per dag dat ze aanwezig zijn op een vergadering krijgen ze daar bovenop ook nog eens 304 euro. Een bedrag waar de meesten van ons alleen maar van kunnen dromen. Dus die dikke 4000 euro per maand gebruiken ze gewoon voor de simpelste dingen. Ze geven het uit aan lunches. Aan de kinderopvang. Aan zelfs het opknappen van huizen omdat ze nu eenmaal comfortabel willen wonen en dat nodig is voor hun werk. Of aan dure koffiebonen, uitgescheten door een kat.

Een deel van hen legt verantwoording af voor dat bedrag, een ander deel helemaal niet. Die bestuurders vinden dat wij, de burgers er niets mee te maken hebben wat zij uitgeven. Die vinden niet dat het geld dat wij aan hen betalen in de vorm van belastingen verantwoord hoeft te worden. Onze ouderen komen inmiddels niet meer in een verzorgingshuis, krijgen steeds minder mantelzorg en ook algemene zorg komt steeds meer in de knel (voor hen worden de medische kosten ook nog eens grotendeels betaald).

Dikke 3 miljoen aan onkostenvergoeding

Maar er is wel 750 keer 4300 euro aan onkostenvergoeding, samen een slordige 3,2 euro voor de heren en dames die vaak ook nog eens niet schijnen op te komen dagen. En dan moet de politiek dichter bij de burger. Dit waterhoofd kan echt niet in een tijd als deze waar bedrijven als luciferhoutjes omvallen en mensen massaal op straat worden gezet. Als de parlementariërs dat beseffen, dan steek ik heel misschien die stempas niet in de fik. Want dat idee dat je niets meer te zeggen hebt als je niet stemt, ik heb er nog maar één woord voor: Bullshit.

Foute tent

Afgelopen vrijdag zat ik in een foute tent. Een heel foute tent. In Amsterdam. De aanleiding was overigens helemaal niet fout: een vriendin van me werd 50. Haar mannen- echtgenoot en kind - hadden haar onder valse voorwendselen meegetroond naar Nederland. Want ze houden residentie in Zwitserland.

Wij moesten ondertussen allemaal ons uiterste best doen om dit geheim ook echt onder ons te houden. Zo moest ik voorwenden dat ik niet wist dat ze in Nederland was toen ze voor de deur stond. “Ach, hee. Wat doe jij hier nu?’ zeggen en dan ondertussen je tong afbijten omdat je wat wilt zeggen over het aanstaande feest. Maar het lukte en vrijdagavond stonden we opeens allemaal voor de deur bij de mensen waar ze logeerden. Zij hing in haar joggingbroek in een stoel, haar haar op half 9 en zonder een spoortje make-up. En met een bak chips onder handbereik.

Niet klaar voor een night out into town. Haar mond viel open toen de één na de ander binnen kwam druppelen. Ze werd onder de douche gestuurd, moest haar mooiste jurk aantrekken en toen gingen we. In een busje van haar vriendin. Wat al helemaal uit de toon viel, want haar vriendin werkt bij een tuincentrum. Het was dus een vies en gebruikt busje. Ongeveer zoals mijn auto er altijd uitziet. Maar bij het restaurant gekomen waren daar verder helemaal geen vieze busjes te vinden. Wel Jaguars. En Porsches. En nog een merk, maar dat herkende ik niet eens.

Toen we binnenschreden zag ik het al: mannen wiens haar nog hoog blonder is dan het mijne. En waarvan de tanden dan nog weer een schakering witter zijn. Met oranje koppen alsof ze net een bos wortelen hebben opgegeten. En vooral erg populair. In strakke pakken en te brede schouders.

Achter me zat de Russische maffia. Die lieten oesters aanrukken alsof ze niets kosten. En dat was dus beslist niet het geval. Want de oesters waren duur. Heel erg duur. Ondertussen lieten ze ook de wodka ruimschoots doorkomen. En opeens verscheen er een vis in een zoutkorst op hun tafel. Die had ik nergens op het menu zien staan, dus ik woof een ober (ja die vraag je niet in zo’n gelegenheid). Ik zei hem dat ik dat gerecht niet op de kaart had zien staan. Zijn antwoord was bijzonder: “Dat is ook heel duur.” Alsof we er allemaal uitzagen als arme sloebers. Maar misschien was dat ook wel zo. De vriendin van het busje had namelijk een Indiajurk aan en ze liep op slippers. Maar dat had niets met geld te maken. Ze werd - net als ik - gewoon geplaagd door opvliegers. Maar die hebben vrouwen in dat soort tenten waarschijnlijk niet.

Voor niets 245 euro lichter en toch blij

Donderdag moest ik met een collega naar een NNP dag. Dit is de Nederlandse Nieuwsblad Pers. We hadden een aantal verhalen ingezonden voor een landelijke wedstrijd en we worden dan bijgepraat over van alles en nog wat. Ik dacht eerst dat het helemaal niet door zou gaan, want die lieve collega had een week eerder haar moeder verloren. Maar ze wilde er toch wel even uit, dus gingen we.

Ik herinner me nog de tijd dat ik mijn eigen ouders had verloren (ook bij haar overleden haar beide ouders binnen 3 maanden) en de staat waarin ik was dus ik bood aan om te rijden. Dat vond ze wel een goed idee. We keuvelden, bespraken haar moeder, het verdriet, alles wat er om heen gebeurt. Maar we lachten ook. Want bij rouw hoort ook keihard en soms morbide lachen.

De dag werd gehouden in Burger Zoo dus we mochten eerst even aapjes en olifanten kijken. Daarna was de bijeenkomst en helaas moesten we daar concluderen dat we niet in de prijzen waren gevallen. We kwamen twee collega’s tegen en genoten met hen de uitgebreide Afrikaanse maaltijd. (Die deze keer ook heel veel gezonde zaken bevatten). Toen zijn we stiekem toch die dierentuin nog maar weer even ingepiept. We wilden namelijk nog veel zien. Maar er liet zich geen dier zien, afgezien van wat mussen dan. Dus toen maar huiswaarts gekeerd. Ik had het toen ook wel gehad, Margé ook wel. Doodmoe allebei.

We reden nog geen 20 kilometer toen er opeens een lichtje op het dashboard begon te knipperen. Heb je de gordel niet om vroeg ik mijn collega. Ja, dat had ze wel. Mijn woorden waren nog niet koud of toen begon er een lichtje te knipperen van het stuur. Oh nee zei ik tegen haar. Dit gaat niet goed. Er was net een tankstation in de buurt dus wij er daar af. Ik voelde al aan het stuur dat er iets helemaal niet goed zat. Blond als ik was zette ik de auto neer en hoopte dat hij net als een computer wel weer gereset kon worden. Maar toen hij eenmaal uit was, was het ook volledig gedaan met de pret. Geen leven meer in te krijgen.

We togen naar het tankstation waar ze de ANWB voor ons belden. Gaat een duur grapje worden verzekerde de aardige jongen achter de toonbank (die ons vervolgens koffie gaf) als je nog lid moet worden van de ANWB. Want dat was ik jarenlang niet geweest. En inderdaad. De mevrouw aan de andere kant van de lijn noemde even op hoe het zat. Of ik in totaal wel even 245 euro wilde aftikken voor dit geintje. Margé vond dat heel veel en wilde haar man al bellen. Maar ja, wat dan met die auto die daar zonder kloppend hart stond. Dus ja doet u toch maar. Vervolgens zei ze dat bij zo’n noodprocedure dan weer niet vervoer naar huis hoort.

Dus mocht de meneer van de ANWB het ding niet aan de praat krijgen dan schoof ik 245 euro voor niets. Lekker dan dacht ik, laaie lichters. Maar goed wat moet je. Toen kwam de mededeling dat de man er binnen een uur zou zijn. Een uur! Daar hingen we dan aan de counter van het tankstation. Moe, verdwaasd. Zullen we maar weer in de auto gaan zitten vroeg ik? Dat deden we. Met de nek op de romp gedraaid steeds maar kijkend of de gele bus er al aan kwam.

En daar was hij, de held van de dag. Of ik even wilde uitleggen wat er aan de hand was. Verteld van de lampjes en het stuur. Hij draait een kap van de accu en zegt direct:” Oh ik zie het al. Er is een zekering doorgebrand.” Hij begint te schuren en te breken en zette toen van die oplaadgevallen op de accu. Niet meer zoals ik ze me herinner, maar apparaten waarbij zijn auto niet meer aan hoefde. En toen mocht ik starten. Met de vingers gekruist hoopte ik dat het ding aan zou slaan. En dat deed hij. In één keer raak. Ik kon de man wel zoenen. Hij reed daarna best lang achter on aan om te kijken of het allemaal bleef werken. En wij waren blij. Ondanks de 245 euro.

De Wildeman en de helden die hem weer openen

De Wildeman is weer terug in ons midden. Kun je beter nieuws krijgen dan dat? Ik vind van niet. Jaap en Oppie Riedstra en Jaap en Pietie de Jonghebben het aangedurfd om deze grote stap te nemen en ons deze geweldige gelegenheid weer terug te geven. Voor mij zijn het helden.
>br> Want na zoveel ellende met een horeca etablissement dat voor iedereen emotionele waarde heeft en waar bijna iedereen zijn eerste Lemsterweek heeft gevierd kan het weer: naar de Wildeman gaan. Er andere Lemsters ontmoeten, een drankje drinken en een hapje eten.

Ik mocht gisteren even naar binnen en er wordt al hard gewerkt. Het nu overigens volledig lege pand zal weer een mooie sfeer krijgen en wordt zo ingericht dat het veel logischer is dan in de oude situatie.

Dat vier mensen in een tijd waarin de horeca het zwaar heeft deze stap durven te zetten vind ik een medaille waard. En nu maar hopen dat al die mensen die voortdurend klaagden dat de Wildeman terug moet er ook veelvuldig een hapje en een drankje gaan nuttigen. Aan hen zal het niet liggen, hun enthousiasme is groot en als doorgewinterde horecamensen en mensenmensen moet het toch neem ik aan een succes worden. Ik proost in ieder geval al even op de nieuwe uitbaters.

Heeft u dat nu ook?

Soms zou ik dat wel eens willen vragen. Zomaar aan iedere willekeurige voorbijganger. Heeft u dat nu ook? Donderdag had ik zo’n moment. Ik moest voor een interview naar een juwelier in mijn nieuwe werkomgeving. Aangezien ik daar niemand ken is het toch altijd anders dan hier.

Hier weten ze wel wat voor vlees ze in de kuip hebben. Want ze kenden mijn heit en mem, mijn pake en mijn beppe en al mijn ooms en tantes. Hier weet je al snel hoe het zit (ook als je dat eigenlijk niet zo goed weet, want er wordt ook wel een hoop onzin verkondigd). Maar daar? Nee. Bij een interview weet je überhaupt nooit waar je terecht komt dus dat is altijd gissen. Ik had gebeld, dat was leuk en gezellig maar in de werkelijkheid is het toch vaak anders.

Ik maak me dan een voorstelling en dan komt er opeens een heel ander type de zaak inlopen. Denk je dat iemand 25 is, blijkt hij 65 te zijn. Of hij of zij lijkt aardig en is dat dan weer niet. En omgekeerd natuurlijk. Van dat soort werk. Maar nu moest ik dus naar een juwelier. En toen ik net mijn auto geparkeerd had en een bonnetje uit de automaat had getrokken besefte ik me: Ik draag eigenlijk bijna geen sieraden. Het was bijna net alsof ik als vegetariër naar een slager ging en hem van alles moest vragen waar ik geen verstand van had. Nu is dat natuurlijk wel een beetje onzin, want ook zonder zelf iets te doen kun je wel de juiste vragen stellen. Maar toch voelde ik me wat ongemakkelijk daar aan die tafel met mijn blote hals en blote handen.

Ik keek ook steeds naar de ondernemers of hun ogen niet voortdurend af dwaalden naar al die plekken waar allerlei diamanten hadden kunnen zitten. Maar ik geloof dat dit wel redelijk meeviel. In plaats daarvan hadden we het wel even over de overval met dodelijk afloop bij een andere juwelierszaak en of zij dat wel eens hadden meegemaakt. Dat hadden ze gelukkig niet. In de winkel ondertussen een dame die de mooiste sieraden uitzocht en ook in een setje bij elkaar. Het stond haar mooi, dat moet gezegd. En als ik het goed kon inschatten was ze ook een vaste klant. Die bij elke jurk een ander setje had.

En ik zat er bij en ik keek ernaar en dacht: “Misschien moet ik ook wel aan de setjes. Dan zie ik er ook zo mooi uit.” Maar toen hoorde ik de prijzen en dacht ik aan alle reizen die ik daarvan kon maken. Dus ging ik weer. Met even blote handen en nek als ik gekomen was.