Pake Koop

Ouderen staan in het land van herkomst van mijn man hoog aangeschreven. Hij is dan ook verbaasd over de wijze waarop in Nederland omgaan met onze beppes en pakes en oma’s en opa’s. Voor hem zijn ze mensen met wijsheid en met gezag.

Pake Koop en beppie Hammie werden geadopteerd

Om die reden ,adopteerde’ hij al vanaf het moment van kennismaken pake Koop en beppie Hammie. Strikt gezien geen echte familie, maar de pake en beppe van ons neefje en nichtje, maar voor hem en mij toch wel heel erg pake en beppe.

Hoogtijdagen

Helaas kende hij pake Koop niet in zijn hoogtijdagen. Toen hij hard werkte in de groentezaak, toen hij het ene prachtige schilderij na het andere maakte, toen hij zich vol verve in zette voor de geschiedenis van Lemmer in de Oudheidkamer, toen hij overal aan mee wilde werken en toen hij altijd een mooi verhaal klaar had.

Jury van standwerkers

Zelf zat ik een keer met hem in een jury om te beoordelen welke standwerker het beste zijn werk uitvoerde.  Hij nam deze taak uiterst serieus, maar vond ondertussen ook alle tijd om met heel veel mensen lekker bij te kletsen. Ook dat was in mijn ogen pake Koop.

Nare ziekte

 Lief ontmoette hem toen zich al een nare ziekte had ontwikkeld die hem wat deed verzinken in stilzwijgen. Het plezier van lekker een borreltje drinken op verjaardagen met een harinkje of een stukje worst, de uitbundige verhalen, die waren toen al grotendeels verdwenen. Ook het lekkere stoeien met de kleinkinderen, het grapjes maken met de jeugd werd de laatste jaren steeds minder door die nare aandoening. Maar de liefde voor de mensen om hem heen bleef hoewel hij die misschien steeds wat minder goed kon uiten.

Hee Pakkuh

Als we voorbij het huis liepen en pake en beppie zaten buiten dan schreeuwde mijn lief al van verre. ‘Hee Pakkuh”(hij dacht lange tijd dat het woord pakkuh was). Hee jonge, was altijd het antwoord. Een hand omhoog, even een schor lachje. Een kort praatje. En op verjaardagen altijd even een ferme handdruk of een hand op de schouder. Het is raar dat dit nu nooit meer het geval zal zijn. En zijn Afrikaanse ‘kleinkind’ en diens vrouw zullen hem missen.

Heeft u dat nu ook?

Soms zou ik dat wel eens willen vragen. Zomaar aan iedere willekeurige voorbijganger. Heeft u dat nu ook? Donderdag had ik zo’n moment. Ik moest voor een interview naar een juwelier in mijn nieuwe werkomgeving. Aangezien ik daar niemand ken is het toch altijd anders dan hier.

Hier weten ze wel wat voor vlees ze in de kuip hebben. Want ze kenden mijn heit en mem, mijn pake en mijn beppe en al mijn ooms en tantes. Hier weet je al snel hoe het zit (ook als je dat eigenlijk niet zo goed weet, want er wordt ook wel een hoop onzin verkondigd). Maar daar? Nee. Bij een interview weet je überhaupt nooit waar je terecht komt dus dat is altijd gissen. Ik had gebeld, dat was leuk en gezellig maar in de werkelijkheid is het toch vaak anders.

Ik maak me dan een voorstelling en dan komt er opeens een heel ander type de zaak inlopen. Denk je dat iemand 25 is, blijkt hij 65 te zijn. Of hij of zij lijkt aardig en is dat dan weer niet. En omgekeerd natuurlijk. Van dat soort werk. Maar nu moest ik dus naar een juwelier. En toen ik net mijn auto geparkeerd had en een bonnetje uit de automaat had getrokken besefte ik me: Ik draag eigenlijk bijna geen sieraden. Het was bijna net alsof ik als vegetariër naar een slager ging en hem van alles moest vragen waar ik geen verstand van had. Nu is dat natuurlijk wel een beetje onzin, want ook zonder zelf iets te doen kun je wel de juiste vragen stellen. Maar toch voelde ik me wat ongemakkelijk daar aan die tafel met mijn blote hals en blote handen.

Ik keek ook steeds naar de ondernemers of hun ogen niet voortdurend af dwaalden naar al die plekken waar allerlei diamanten hadden kunnen zitten. Maar ik geloof dat dit wel redelijk meeviel. In plaats daarvan hadden we het wel even over de overval met dodelijk afloop bij een andere juwelierszaak en of zij dat wel eens hadden meegemaakt. Dat hadden ze gelukkig niet. In de winkel ondertussen een dame die de mooiste sieraden uitzocht en ook in een setje bij elkaar. Het stond haar mooi, dat moet gezegd. En als ik het goed kon inschatten was ze ook een vaste klant. Die bij elke jurk een ander setje had.

En ik zat er bij en ik keek ernaar en dacht: “Misschien moet ik ook wel aan de setjes. Dan zie ik er ook zo mooi uit.” Maar toen hoorde ik de prijzen en dacht ik aan alle reizen die ik daarvan kon maken. Dus ging ik weer. Met even blote handen en nek als ik gekomen was.