Een vloek op de Wildeman?

Ik morrel aan de deur en mijn zakenrelatie staat naast me te drentelen. We hadden afgesproken bij de Wildeman, maar de deur wil niet open, hoe ik ook trek of duw. Bij nader inzien lijkt het me ook vrij donker daar binnen. Ik kijk op mijn telefoon of ik kan bellen en zoek de website, maar ook die werkt niet meer. Ik krijg een blanco pagina. Daar is iets aan de hand besef ik me en ik troon mijn zakelijke gast mee naar een ander etablissement. Beetje lullig is het wel om zo voor een dichte deur te staan, want er zit ook geen briefje op het raam. Later begrijp ik dat er problemen zijn. Nee, toch denk ik.

Alweer problemen

Alweer. Schreef ik nog maar een paar jaar geleden dat ik zo blij was dat het etablissement weer open was. Dit nadat er in de jaren ervoor allerlei hele rare dingen mee waren gebeurd. En nu, nu is het weer foute boel. Het lijkt wel alsof er een vloek op rust, bedenk ik bij mezelf. Thuisgekomen zie ik dat ik weer dat ene andere huurhuis niet heb gekregen. De wachtlijst is 1,5 jaar zegt Lyaemer Wonen, maar die van mij is blijkbaar onevenredig veel langer, want ik wacht al sinds 2013 op een nieuwe woning. Ik zoek de leukste woningen uit zegt de verhuurder en die wil iedereen nu eenmaal.

Wachtlijst Lyaemer 

Nu de wachtlijst nog langer wordt doordat de statushouders ook gehuisvest moeten worden, moet ik waarschijnlijk nog langer geduld hebben. Misschien moeten we de Wildeman dan maar ombouwen tot wooncomplex, filosofeer ik. We hebben toch veel te weinig woningen en huur is een vrij vast gegeven. Dan mogen ze tijdens de Lemsterweek bij mij voor de deur wel touwtjespringen.

De Wildeman en de helden die hem weer openen

De Wildeman is weer terug in ons midden. Kun je beter nieuws krijgen dan dat? Ik vind van niet. Jaap en Oppie Riedstra en Jaap en Pietie de Jonghebben het aangedurfd om deze grote stap te nemen en ons deze geweldige gelegenheid weer terug te geven. Voor mij zijn het helden.
>br> Want na zoveel ellende met een horeca etablissement dat voor iedereen emotionele waarde heeft en waar bijna iedereen zijn eerste Lemsterweek heeft gevierd kan het weer: naar de Wildeman gaan. Er andere Lemsters ontmoeten, een drankje drinken en een hapje eten.

Ik mocht gisteren even naar binnen en er wordt al hard gewerkt. Het nu overigens volledig lege pand zal weer een mooie sfeer krijgen en wordt zo ingericht dat het veel logischer is dan in de oude situatie.

Dat vier mensen in een tijd waarin de horeca het zwaar heeft deze stap durven te zetten vind ik een medaille waard. En nu maar hopen dat al die mensen die voortdurend klaagden dat de Wildeman terug moet er ook veelvuldig een hapje en een drankje gaan nuttigen. Aan hen zal het niet liggen, hun enthousiasme is groot en als doorgewinterde horecamensen en mensenmensen moet het toch neem ik aan een succes worden. Ik proost in ieder geval al even op de nieuwe uitbaters.