We hebben besloten uit elkaar te gaan

We houden nog enorm van elkaar, maar hebben besloten om uit elkaar te gaan. Ik weet niet eens meer wie dat zei afgelopen week, maar het was zo’n beroemd stel dat alles voor het oog van de camera doet. Het was weer een stel dat al na een aantal jaren de handdoek in de ring gooide. Van mij mogen ze, daar niet van.

Beetje misselijk

Maar die zin, ik word er altijd een beetje misselijk van. Hoezo houd je nog enorm van elkaar, maar besluit je dan toch uit elkaar te gaan? Als je enorm van elkaar houdt, dan is er niets dat je liever wilt dan bij elkaar zijn. Zelfs als je de ander wel eens achter het behang wilt plakken, want ja dat is ook heel normaal. Het “wij houden nog enorm van elkaar, maar willen toch niet verder’ is een beetje het verlengde van ‘Het ligt aan mij en niet aan jou!”

Neem een hobby of een ander exemplaar

Waarmee je dan wilt zeggen dat je eigenlijk helemaal geen zak meer aan die ander vindt en er niet meer aan moet denken om nog maar een uur langer met hem of haar samen te zijn. Hard om dat zo recht voor z’n raap te zeggen, maar wel zo eerlijk denk ik. Om me heen zie ik allerlei mensen worstelen met reuze ingewikkelde relaties. En dan denk ik: Houd daar toch mee op.  Neem een hobby of zoek een ander exemplaar. Maar doe niet net alsof je reuzeveel van iemand houdt als je in feite alleen vasthoudt aan (schijn)zekerheden of omdat je bankrekening het niet toelaat. En die BN-ers moesten een boete krijgen voor elke keer dat ze zulke onzin uitkramen. Een hele hoge.

Nachtje slapen voor 160 euro

Het is vakantie. Heerlijk voor al die mensen die er lekker op uit trekken of thuis rustig aan doen. Ook in mijn omgeving zijn er mensen die vakantie hebben. En mijn vriendinnetje uit Zwitserland komt altijd haar vrije dagen in Nederland doorbrengen, dus dat is de perfecte aanleiding om elkaar weer te zien. Het punt is alleen dat zij heeft bedacht dat ze twee weken in Zeeland gaat zitten. Prachtige provincie, daar niet van.

Even naar Zeeland rijden

Maar het is nogal een stukje rijden. Heen en terug en dan nog een beetje fris en monter zijn, red ik niet meer bij zulke afstanden. Das war einmal. Dus toch maar even gekeken of er niet ergens een hotelletje te scoren viel. Wie googlet op de naam van de plaats waar ze vakantie vieren, komt al gauw uit op een aantal hotels. Toen ik de datum echter intypte en even wilde weten wat dat nachtje ging kosten, kreeg ik bijna een hartverzwiepering.

Wat? Tussen 140 en 180 euro?

Een beetje hotel zat voor 1 nacht al gauw tussen de 140 en 180 euro. Ja, ja voor 1 nacht en exclusief ook nog maar een stukje brood, want ontbijt moest even apart afgerekend worden. Kassa: ook 15 euro per persoon. Waarom het allemaal zo duur moet zijn in Nederland vraag ik me wel eens af. Als ik in Duitsland ben, kan ik voor een fatsoenlijk bedrag een hotelkamer boeken en een goede en lekkere maaltijd nuttigen. Hier betaal je de hoofdprijs en is het dan goed? Heel vaak niet eens.  Ik kan het aantal sjofele hotels waar ik in geslapen heb niet meer tellen. Of de slechte maaltijden.  Ik heb uiteindelijk via een veilingsite nu een hotel voor 55 euro geboekt. Onderweg. En zonder ontbijt. Want ook dat moest weer 15 euro kosten. En dat vind ik belachelijk. Nu alleen nog afwachten in wat voor hol we terechtkomen.

Een fictieve rekening van 7000 euro en geen bouwplan

In deze tijd van nog steeds niet zulke grote welvarendheid, problemen met Griekenland, bijna failliete banken en aanverwanten zou je denken dat ondernemerschap in deze gemeente met open armen ontvangen wordt. Wat ik begrijp van diezelfde ondernemers is dat dit niet bepaald altijd het geval is. Sterker nog, soms is het bijna te omschrijven als ontmoedigingsbeleid. Zo zou een vergunning voor het bouwen van een bedrijfspand opeens schrikbarend duur zijn. Duizenden euro’s duurder dan voorheen zelfs.

Geen handige website van gemeente De Fryske Marren

Voordat ik iets beweer dat helemaal niet waar is, heb ik de feiten eerst maar eens even gecheckt. Maar daar werd ik eigenlijk nog minder blij van. Op de site van de gemeente kom je met de zoekterm ‘wat kost een omgevingsvergunning?’ niet echt uit. Geen termen gevonden. Na veel omzwervingen dan uiteindelijk toch ergens aangekomen. Moest ik een check doen van wat ik (fictief) wilde gaan bouwen. Oké, dat is ook nog te begrijpen. Toen de uitkomst bleek dat ik een fictieve omgevingsvergunning moest aanvragen, leek het mij dat er dan wel ergens een prijs te vinden was. Niets was minder waar. Ik moest toen weer naar de volgende vragenlijst, maar dat kon alleen maar met allerlei moeilijke constructies en een DigiD.

Niet in te schatten wat je kwijt ben

Voordat ik zo aan een rekening van 7000 euro hang en ik bovendien niets te bouwen heb, leek me dat geen goed plan. Of de rekeningen voor zo’n vergunning dus inderdaad zo hoog zijn, kan ik niet met zekerheid zeggen. Wel heeft dit bewezen dat even van tevoren inschatten wat je daar aan kwijt bent, totaal niet te zien is. En dat lijkt me als ondernemer toch van groot belang. Bovendien kun je (als het inderdaad 7000 euro kost) flink wat stenen kopen voor zo’n bedrag. Dat zou toch wel wat minder kunnen.

Mag het wat minder macho?

‘Je mag hier maar 30’.  Ik kijk de agente aan en zeg dan:’Ja, dat klopt en ik reed harder.’ Het is een feit dat als ik van de volkstuin kom, mijn snelheid meestal hoger ligt dan het voorgeschreven aantal kilometers. Dus ik trek het boetekleed aan, want ze heeft gewoon gelijk. Ze kijkt me streng aan. ‘Maar je mag hier maar 30, zegt ze weer.  Het begint me al wat te kriebelen, maar ik zeg:’Jaha, dat weet ik. En ik heb toch al gezegd dat ik te hard reed.’ Als ze het nog een keer herhaalt, weet ik weer waarom ik sommige agenten erg irritant vind.

Irritante agente

 Als ze me een bon wil geven staat ze in haar recht en zal ik die gewoon vriendelijk accepteren. Maar dat doet ze niet. Ze kijkt in mijn auto en spreekt dan een ongelofelijke zin uit:’Je bent krantenbezorger?’ Ze heeft me in haar werkbare leven wel vaker ontmoet, maar dat heeft blijkbaar geen indruk gemaakt. ‘Nee zeg ik. Ik breng ze niet rond, ik schrijf ze vol.’  Opeens ben ik interessanter dan daarvoor en moeten er afspraken worden gemaakt voor een interview. Nu, echt veel later dan hierboven beschreven en in een tijd dat een Arubaan waarschijnlijk door politiegeweld om het leven is gekomen, denk ik daar weer aan.

Bij de politie is niet gemakkelijk

Ik ken agenten voor wie ik door het vuur zou gaan. Ik weet dat zij het niet gemakkelijk hebben en dat ze heel veel rottigheid zien en meemaken. Ik weet dat ze de onderkant van het leven vaker voorbij zien komen dan hen lief is. Maar ik constateer ook dat er een soort houding onder sommigen heerst die ik allesbehalve plezierig vind.

Machtsverhoudingen politie en burger

Het gaat om de machtsverhoudingen, waarbij de burger zich klein en soms zelfs bedreigd voelt. Ook als hij eigenlijk niets of niet iets belangrijks heeft gedaan. In het geval van de Arubaan begrijp ik niets van wat zich daar heeft afgespeeld. Ik zag de beelden en dacht meteen: Bel een ambulance want er iets heel grondig mis met deze man. En ik begreep niet waarom zich 5 agenten op hem moesten storten.  Dat het verhaal vervolgens in de doofpot werd gestopt, maar social media daar een stokje voor staken, maakt het ook minder te verteren. Zou het wat minder macho kunnen, zou ik dan ook willen voorstellen. En ja, ook voor vrouwelijke agenten.

Life goes on

Griekenland dat mogelijk failliet gaat, een Arubaanse man die misschien door politieoptreden het leven liet of waarbij op z’n minst de ambulance gebeld had moeten worden en de naderende hittegolf. Het zijn de thema’s van deze week en toch doet het kleine nieuws me meer dan al die grote dingen bijeen. Of moet ik zeggen het leed van deze week. 

Neefje verdronken

Mijn lief z'n neefje is verdronken.  Kinderen en volwassenen in Gambia kunnen niet zwemmen en als ze dan toch de zee ingaan, loopt dat vaak verkeerd af. Het kind was na school zelf naar het strand gegaan dat heel ver van zijn huis ligt en werd uren later levenloos uit de zee gevist. Het lichaam werd onderzocht en begraven toen het was vrijgegeven. Maar niet voordat er uitgebreid voor de zielenrust van de overledene was gebeden. Tevens gaan 40 dagen van rouw in, waarin elke uiting van feestelijkheid wordt geschrapt. En daar sta je dan als ouder, als achterblijvende. 

Betsje Lemsma

Life goes on zeggen ze daar. Ze kunnen er ook niet anders, omdat er elke dag wel iemand sterft. Maar ik moest er aan denken omdat hier in ons eigen dorp Betsje Lemsma overleed. Vrienden en collega’s van mijn ouders, plakboeken vol van hun feestjes heb ik nog. Herinneringen van lang geleden toen ze veel met elkaar omgingen en ze veel plezier hadden.  Na het overlijden van mijn ouders altijd een vriendelijk woord, altijd even gezellig kletsen. We zouden nog een keer naar een gezamenlijke vriend. Het kwam er niet meer van. Omdat alles veranderde door die rotziekte. Life goes on.  Het zal allemaal wel. Ik vind het alleen maar erg verdrietig. 

Lijstjes

Al jaren ga ik een weekje naar Oerol. Het valt me op dat de tijd tussen die vakanties steeds korter lijkt. Het is net alsof ik vorige week nog ging en nu moeten we alweer. Moeten, dat klinkt niet bijster enthousiast. Maar zo voelt het momenteel ook even. Ik had het zo leuk bedacht: Niet te veel doen op die laatste dag en dan heel relaxt mijn vriendin van Schiphol halen. Daar kwam al de eerste kronkel, want zij bleek pas na tien uur in de avond een keer te landen. Ik weet nu al dat ik dan doodmoe ben en dat we daarna ook geen tijd hebben. 

Boot naar Terschelling

De boot gaat morgen namelijk al om 10 uur en als we ook nog wat willen slapen, moeten we na thuiskomst het bed al wel opzoeken. Maar er was zoveel meer dat tegenzat. Twee interviews en allerlei telefoontjes bijvoorbeeld. Moest er allemaal even tussendoor. Wilde ik niet, maar het werd me min of meer opgedrongen. En wat staat er nog meer op het lijstje: stofzuigen, dweilen, wc doen, bed verschonen waar vriendin in moet liggen, wasjes draaien, koffer inpakken. Oh ja en rekeningen schrijven, rekeningen betalen, rekeningen declareren. 

Eten en Oerol

Ik had er ook nog bij gezet dat ik moest eten. Helemaal niet verkeerd, want ik heb dan wel snel wat broodjes naar binnen geslagen maar of er vanavond überhaupt iets op het menu staat, betwijfel ik. En ik moet ook nog twee artikelen schrijven. Deze is daar een van. Hij nadert gelukkig de finish, maar een onderwerp dat veel moeilijker is, ligt op de loer. Ga je mee zwemmen appte een andere vriendin net. Ik dacht ja, maar deed nee. Omdat dat hele rijtje nog afgewerkt moest worden. En misschien is dat juist wel helemaal verkeerd. 

Een uurloon van 333 euro

2400 euro. Wie wil dat nu niet? Voor menig huishouden een kapitaal waar ze mooi weer een poosje mee vooruit komen. Voor velen een bedrag waar ze maanden voor moeten werken. Maar diezelfde 2400 euro wordt ook gegeven voor een stuk of 5 coaching gesprekken voor mensen die hun producten willen exporteren. De overheid betaalt dat bedrag om er voor te zorgen dat er meer geld het land inkomt en meer producten het land uitgaan. Wat op zich een nobel streven is en de economie vooruit kan stuwen. Maar moet dat echt 2400 euro kosten?

Een gesprek van 500 euro

Per gesprek is dat zo bijna 500 euro. De gesprekken die wij voeren  duren (want ja wij volgen momenteel zo’n traject)  zo rond de 1,5 uur. Dat is dan een uurloon van jawel 333 euro. Ik zit me af te vragen wat een gemiddelde verpleegster of verpleger die alles moet doen om iemand te helpen per maand mee naar huis neemt. Of de politie die in gevaarlijke situaties mensen moet redden. Of  de thuiszorghelpenden,  die vieze huizen schoonmaken of achterwerken afvegen. Of de bakker die elke ochtend om 3 uur in de hitte zijn broden staat te kneden en te bakken.

Riant uurloon

Geen van alles, daarvan ben ik zeker gaat met zo’n riant uurloon naar huis. Toch kan ieder bedrijf zo’n traject aanvragen. De regering betaalt en het enige wat nodig is, is een handtekening op het einde van het verhaal.  Voor de helft van het bedrag kan het naar mijn mening ook. Dat kunnen al die andere mensen misschien ook een fatsoenlijke boterham verdienen.