Zingen en herdenken

Zingen en herdenken. Ze lijken niet echt een connectie te hebben, maar ik moest er deze week toch aan denken. Ik kan trouwens niet zingen. Ik doe het wel: stiekem onder de douche. Of met lief. Want hij vindt ook dat ik niet kan zingen, maar we vinden het wel leuk om samen te zingen. In een koor zing je met heel veel mensen.


Vaak zijn dat mensen die ook allemaal goed kunnen zingen en wiens stem een benaming heeft. Een bas of een bariton. Een eerste of tweede stem. Maar er zijn ook koren waarbij het vooral om het plezier gaat. En dat ook nog een doel dient. Zo´n koor is er nu. Intercultureel of zo heet het. Samen met mensen van allerlei pluimage Nederlands zingen. Goed voor de integratie. Goed voor samen zijn. Goed voor het Nederlands voor nieuwe Nederlanders. En gewoon gezellig.

Holocaust monument

 Een geweldig idee vind ik, maar ik linkte het ook aan iets groters. Woensdag is er in Lemmer een monument onthuld voor al die mensen die zijn vermoord tijdens de holocaust in Nederland. 104.000 mensen, vooral Joodse mensen worden daarmee herdacht. Mensen die een vreselijk einde kregen, die om hun Joods zijn (of homo zijn of op een andere manier anders zijn) op de meeste gruwelijke manieren werden omgebracht. Mijn voormalig hoofdredacteur was Joods. Op één van zijn feestjes zagen we de wrange werkelijkheid van die holocaust. Uitgedunde families. Kinderen zonder (levende) ouders. Mensen die nog steeds zochten naar familieleden. Mensen met een trauma. Een enorm trauma.

Verbroedering

Toen ik dacht aan het koor dacht ik ook aan verbroedering. Dat als je elkaar leert kennen op een persoonlijk niveau dat je dan misschien niet in staat bent om iemand een gaskamer in te jagen. Dat je dan niet in staat bent om iemand met een pistoolschot van zijn leven te beroven. Dat je dan de ander als mens ziet. Hoe het kan dat hele volksstammen die empathie dus klaarblijkelijk niet meer voelen, heeft me altijd bevreemd. Natuurlijk heb ik ook geschillen met mensen. Of wordt het nooit dikke liefde tussen mij en bepaalde anderen. Maar om ze dan het leven te benemen is van een heel ander kaliber. Misschien als de wereld samen zou gaan zingen, je de emoties van de ander naast je voelt, je die gevoelens samen kunt delen dat het dan kan. Want in de basis zijn we allemaal gelijk.  Samen´Mag ik dan bij jou´ zingen bij dat monument  dan maar?

Net als vroeger in de Urkerstraat

Als iemand mij zou vragen wat mijn mooiste jeugdherinneringen zijn dan zou ik zeggen de tijd dat ik in de Urkerstraat in Lemmer woonde. Een volksbuurt met allemaal mensen met het hart op de juiste plek. Als kind wist je: hier ben ik veilig, hier hoort iedereen bij elkaar, hier helpen we elkaar. 

Bij de buren wonen

Toen mijn moeder zwanger was van mijn broertje en ze een zwangerschapsvergiftiging kreeg, woonde ik gewoon weken bij de familie van mijn vriendinnetje. De vrouwelijke melkboer die een straat verderop woonde en de enige telefoon van de omgeving had, scheurde mijn vader aan zijn mouw de auto in toen ze haar hadden gebeld omdat de weeën waren begonnen. En ze bracht hem ook nog naar het ziekenhuis. Omdat we geen auto hadden.

Tijden zijn veranderd

Dat was toen. Tijden zijn veranderd. Man en vrouw werken vaak beide om het hoofd een beetje boven water te houden, het samen aan een lange tafel zitten is er nog wel, maar vaker is er contact via digitale media. De gemeente ziet dat ook en heeft buurtverbinders aangesteld. Vrijwilligers die er alles aan doen om mensen in buurten te verbinden. Onlangs mocht ik met ze aan tafel zitten. Een gedreven groep mensen die het ook in hun normale leven druk heeft. Van bakker tot lerares en van gepensioneerd ambtenaar tot ICT-er en allerlei mensen daartussen in. Belangeloos willen zij er voor zorgen dat die verbinding die vroeger zo normaal was, weer ontstaat. Digitaal, maar ook gewoon van persoon tot persoon.

Dit voelt net als vroeger

Toen ik met ze aan tafel zat en zo rondkeek dacht ik:´Dit voelt een beetje als toen in de Urkerstraat. ´ Het contact was warm, gezellig en gewoon. En betrokken. Mensen die bereid waren iets voor hun medemens te doen.  En toen dacht ik ook:´De wereld is gewoon nog wel mooi. De meeste mensen zijn nog steeds mooi en betrokken. Ze hebben echt nog iets voor elkaar over. Maar ze doen dat op een andere manier. Veel meer digitaal. En deze mensen, deze mensen die je als buren zou willen hebben, helpen je daarbij. 

Elkaar helpen

Maar ze willen vooral aanzetten tot het elkaar helpen. Naar elkaar omkijken. Zodat de buurman of buurvrouw die hulp nodig heeft met de vuilnisbak die hulp krijgt. Of zodat die man of vrouw verderop in de straat die een bakkie wil drinken met iemand gewoon even dat bakkie krijgt. Of gewoon omdat iemand iets leuks heeft aan te bieden. Samen breien, samen wandelen, samen een boek lezen.  Zie die buurtverbinders dus als onze buurtjes van toen. Je kunt er weliswaar niet logeren, maar ze fungeren wel als lijm, zodat jij vervolgens een stukje van die tube lijm kunt worden. En samen? Samen kunnen we het.