Ik hou van jullie allemaal

Ik hou van jullie allemaal. Als ik dat nu tegen alle lezers zou zeggen, zouden ze me dan voor gek verklaren? Of zouden ze denken dat het aan de tijd van het jaar ligt, waarin alles met een dennentakkengeur omfloerst is en bedekt met de mantel der kerstliefde.

Dickens festival 

Toch dacht ik het even de afgelopen dagen. Ik huppelde over de Dickens markt waar mensen allemaal met elkaar samenwerkten om er een mooi feestje van te maken. Al die inzet, al die verenigde krachten, al die oproepen om hulp die spontaan werden ingewilligd.  Iedereen lachte, iedereen glimlachte, iedereen had een aardig woord over voor elkaar, groette elkaar. Ik zoende mensen die verlies hadden geleden, verdriet hadden of ziek waren geweest, ik werd gezoend door mensen die verlies hadden geleden of ziek waren geweest.  Ik besprak best intieme zaken gewoon tussen de bedrijven door en hoorde tussen diezelfde bedrijven door ook van de andere kant ontboezemingen.

Vertrouwen

Vertrouwen dacht ik, daar draait het om. Ik zat aan tafel met wildvreemden en sprak mooie woorden met ze. Ik ontmoette mensen die ik lang niet had gezien. Ik zag het initiatief tot een gezamenlijke tuin en werd daar helemaal blij en ontroerd van.  De kerstbellen rinkelen kortom en ja ik heb heel hard de neiging om te roepen dat ik iedereen lief en leuk en aardig vind.

Minder scherp

Wat overigens niet hoeft van iedereen. Een lezer zei laatst tegen me dat ik een beetje week aan het worden was. Je column mist de scherpte van voorheen. Het mag wel wat pittiger, meende hij. Ik moest daar wel om grinniken. De gemeente zal het met die constatering vast niet eens zijn, bedacht ik me. Maar ook die man is me dierbaar. Niet alleen om zijn eerlijke woorden, maar omdat hij ook zo’n aardige man is die altijd openstaat voor contact en niet alleen op dagen dat er een soort van feestelijkheid heerst. Dus daarom zeg ik het maar gewoon: ik houd van jullie allemaal.

Dickens, maar beslist geen sprookjesboek

Geweldig dat initiatief tot een Dickens festival. Op maandagavond liep ik mistig en al door het centrum en overal om me heen ontstond een echt kerstdorp, dat zo in een boek (jawel van Dickens) thuis paste. De geur van dennennaalden, de klingelende bellen, de versierde straatlantaarns, maakten dat ik me bijna een fee in een sprookje voelde. En dan doe ik niet eens mee als verklede figurant in een alter ego personage.

Blij
Het stemt me blij, dit kerstevenement. Wat vreemd is. Want eigenlijk haatte ik kerst altijd. Om de dingen die er niet meer waren, om de sferen die heel leuk moesten zijn en het niet waren, om het opgelegde. Blijkbaar heb ik dat nu niet meer en kan ik er oprecht van genieten.


Ongeluk
Door geluk heen kan ook ongeluk sluimeren. En dat hoeft niet eens persé je eigen directe ongeluk te zijn. Toen ik daar die fantastische lucht van die vers gekapte bomen opsnoof (waarschijnlijk niet biologisch verantwoord, maar goed) dacht ik aan de kerst die voor een heel jong iemand nooit meer komt. Zijn ouders kregen dit weekend te horen dat hij bij een ongeval om het leven was gekomen.

De dennenaalden roken nog hetzelfde, maar toch
De dennennaalden roken nog hetzelfde, maar dat besef maakte wel dat ik me afvroeg of het eigenlijk wel kon en mocht: toch zo´n feestje vieren terwijl zich net zoiets vreselijks heeft afgespeeld. Onze gemeenschap heeft eerder met zoiets te maken gehad. De feestjes gingen volgens mij altijd door, maar toch voelt het dubbel en zeker niet als het sprookjesboek van Dickens. En zeker niet als een Christmas Carol.