Afscheid en verdriet door de vreugde heen

Dankzij een lieve IND mevrouw is het nu toch eindelijk zover: mijn man mag naar Nederland komen. Dit felbevochten recht was hard te verkrijgen. Ondanks dat we aan alle regels voldeden en zoals de regels voorschrijven nooit enkele aanspraak op de staat hebben gemaakt. Blijheid alom zou je zeggen. Die is er ook. Maar naarmate het moment dichterbij komt dat dan toch eindelijk die definitieve reis gemaakt mag worden, is er ook verdriet. 

Je land verlaten

Want je eigen land verlaten, betekent ook de mensen verlaten die je lief zijn. Je ouders, je broers en zussen, je kleine neefjes en nichtjes, je grote neven die ook je vriend zijn. In het proces naar die gang naar Nederland hebben we daar denk ik heel weinig bij stilgestaan. Dat kon ook bijna niet, want er was zo ontzettend veel te regelen. De taal leren, de gebruiken leren. Mappen vol papieren verzamelen. Informeren naar verzekeringen hier, TBC onderzoeken, IND afspraken. Hoe gaan we verder, wat voor werk wil je doen, welke studie ga je volgen. 

Onherroepelijk

En dan komt het moment steeds dichterbij en realiseren we ons opeens dat het best onherroepelijk is. Voor mij niet zo’n probleem want ik krijg mijn lief er bij, maar als ik dan hoor dat zijn moeder in tranen zegt dat ze hem zeker erg gaat missen, breekt mijn hart. Hoewel Afrikanen al snel overgaan tot de orde van de dag en er een dag na een begrafenis al niet zoveel meer over de dode wordt gesproken, is dat gevoel er natuurlijk wel. Toen ik de laatste keer weer naar Nederland vertrok, waren er ook allemaal tranen. Van de kleine Mary tot pa die me vroeg toch snel terug te komen. Maar ik heb ma beloofd dat ze hem snel weer ziet. Sneller dan haar dochter die ze al 13 jaar niet in de armen heeft kunnen sluiten. Toch blijft het een heuglijk feit met een randje. This departure is not easy. 

Nou bedankt hoor mevrouw van de IND

Beste mevrouw van de IND. De weg om je lief naar Nederland te halen is een wel erg lange en kostbare weg. Voor alles moeten wij betalen, voor alles moeten wij aan regels voldoen. Alles wordt gecheckt en nog een keer gecheckt. Als er maar een enkel papiertje ontbreekt, wordt de termijn weer langer dat de Nederlandse overheid kan besluiten over de komst van mijn lief. Het zou maart worden voordat dat u met een besluit zou komen. En toen bleek dat onze huwelijksakte, die jullie notabene zelf hebben gelegaliseerd en waardoor we al lang in de basisadministratie staan als gehuwd, niet bij die papieren zat. Omdat we dachten dat dit niet nodig was, aangezien we een afschrift hadden opgestuurd van die inschrijving in de basisadministratie. Weer kregen we een brief dat dat papier nog weer ingezonden moest worden. En dat daarmee de beslistermijn weer een maand zou worden opgeschort. Tot april maar liefst.

Niet te verteren

En soms is dat niet te verteren. Bijvoorbeeld als er weer een controle op het programma staat en ik die niet meer alleen wil doen. Het is zo fijn dat mijn mannetje dan bij me, want die zijn en blijven zenuwslopend. Maar ook op andere dagen is het helemaal niet leuk dat we niet samen zijn. We wachten nu al zo lang, maar hebben naar ons idee nu toch wel bewezen dat we echt serieus zijn. We stuurden u de foto´s waaruit blijkt dat we echt samen zijn, we verzekerden u dat iedereen van onze relatie weet (de vraag verraste ons enorm. Hoe kun je nu een relatie hebben en je familie weet er niet van. Enfin, ons familiealbum ligt bij u, net als onze hele financiële administratie, onze hele voorgeschiedenis en allerlei andere informatie die andere mensen niet hoeven te geven als ze samen willen zijn). En dat, dat schreef ik u allemaal terwijl ik u dat laatste papier stuurde. En u, lieve mevrouw van de IND, u verraste ons.

Echt waar?

U stuurde ons een paar dagen later al een brief waarin u aangaf dat hij mag komen. Het was een formele brief, natuurlijk, dat hoort nu eenmaal zo. Maar ik denk dat u uw hart heeft laten spreken. En wat is dat ongelofelijk fijn! Mijn mannetje is inmiddels onderweg om alles te regelen. Hij heeft de afgelopen twee dagen gereisd van en naar het buurland om daar die belangrijke sticker te regelen. Dan duurt het nog een paar weken voordat het daar allemaal geregeld is. En hier moet dan ook nog van alles aan paperassen worden ingevuld en ondertekend. En een TBC onderzoek en dat soort dingen.  Maar hij mag komen! Toen ik u belde om u daarvoor te bedanken, klonk u verbaasd. En zakelijk. Ik zei dat ik u graag bloemen wilde sturen, maar dat dit vast niet mocht. U zei nee en daarna alleen maar simpelweg:´Graag gedaan´.  Misschien wist u ook niet hoe daar mee om te gaan. Maar in ieder geval, beste en lieve mevrouw van de IND, u bent onze held van deze week, nee van dit jaar, nee misschien wel van ons leven.