Via Amsterdam naar Lemmer-Noord

De buitenwereld lijkt wel verdwenen. Soms is dat overigens niet zo erg, soms is hij namelijk te eng voor woorden. Maar de buitenwereld lijkt nu bijna onbereikbaar en dat ligt aan de wegwerkers en de provincie.

Rotonde Joure

Het feit dat we al maanden met een gangetje van 70 langs alle verschillende werkzaamheden in Joure hobbelen, vinden we al bijna gewoon. Het startte toen ’s ochtends vroeg om half 6 de zon al op kwam, nu die in geen velden of wegen te bekennen is, hobbelen we nog steeds. Wel anders trouwens, de wegen worden dan weer hier en dan weer daar langs geleid.

Rondweg Lemmer afgesloten

Maar nu hobbelen we ook in onze eigen straat. En zelfs op de fiets hobbelen we. Want als we naar noord willen of zelfs het dorp in via de rondweg dan kan dat dus niet. Dan kan dat dus al vele maanden niet. Wil je de noordkant van dit dorp bereiken dan moet dat via ingewikkelde constructies. Heel erg ingewikkelde constructies.

Oversteken met gevaar voor eigen leven

 Je moet over een weg met gevaar voor eigen leven. Of je moet tien kilometer omrijden omdat alle fietspaden gewoon zijn afgesloten. Wie naar het busstation wil per fiets of lopend kan daar ook al niet langs. Afgesloten.

Afgesloten

Voor de deur in de bus stappen kan niet. Afgesloten. Naar de fysiotherapeut via het tunneltje kan niet. Afgesloten. We moeten hier zo langzamerhand zelf een TomTom zijn om nog ergens een route te vinden die wel begaanbaar is. Oh ja en we moeten voor het uitvinden van die ene route ook nog tijd hebben. Heel veel tijd. Want we gaan tegenwoordig via Amsterdam naar Lemmer-Noord. Daarbij weten we dan ook allemaal nog eens dat deze hele operatie niet gaat helpen. De bruggen zullen in de zomer net zo vaak omhoog gaan als voorheen en dan staat het verkeer weer net zo vast. Afgesloten dus.

Een snerpende zandbak

Nog voor ik mijn ogen open heb geslagen, word ik al wreed wakker geschud. Door een graafmachine wel te verstaan. En een snerpende soort zaag. En een nimmer aflatende radio die allerlei Nederlandse meuk door de straat dendert. Rustig aan wakker worden is er niet bij. Al dagen niet. En daar komt nog bij dat dit tafereel tot december zal duren. Er wordt namelijk gewerkt in onze straat. Niet alleen moeten we elke keer door allerlei spelonken van Lemmer om ergens in de buurt van ons huis te komen, (de straat is veranderd in een soort zandbak) we worden dus ook nog eens getrakteerd op onzinnig lawaai. En laat ik nu echt allergisch zijn voor dit soort lawaai. Bladblazers, zagen en graafmachines, je kunt mij er hoorndol mee maken. 

Geluid wordt steeds sterker

Het lijkt ook wel alsof het geluid naarmate de dag vordert steeds luider wordt. Maar dat zal mijn irritatie wel zijn die opstuwt en opstuwt. Aangezien wij als freelancers geen werkplek meer hebben op een kantoor is ontsnappen ook nog eens onmogelijk. Er moet een krant af en die kan alleen maar thuis gemaakt worden. Het doorstaan is dus het enige, of ik zou er op een rare manier voor moeten zorgen dat de werkzaamheden stil worden gelegd. Dat laatste zou ik wel willen, op meer dan één grond overigens. 

Waarom moet die straat versmald?

Want ik begrijp totaal niet waarom die werkzaamheden nodig zijn. Voor mijn gevoel is deze weg net veranderd. Heeft de gemeente opeens veel te veel geld en moeten er nu weer maatregelen genomen worden die later dan weer teruggedraaid worden? Want de straat moet nu smaller gemaakt worden, omdat hij niet veilig zou zijn. Volgens mij is er in onze straat nog nooit een ongeluk geweest dus waar dat op slaat? Bovendien is bij de laatste werkzaamheden de straat ook versmald. Ondertussen beginnen die werklui ook nog eens luid mee te blèren. Van mij mogen ze naar huis. Onmiddellijk. En laat die zandbak maar liggen, dan is de straat pas veilig.