Een leuke man

Een man vindt mij leuk. Hij heet Hans. Maar ik weet nog niet of ik hem leuk vind. Is dat raar? Nee, dat denk ik niet. Je weet namelijk nooit zomaar of je iemand echt wat vindt, voordat je hem wat beter kent. En deze man ken ik nog helemaal niet.

Hij staat namelijk op mijn Facebook pagina en daar zegt hij dat hij me leuk vindt. Als ik echter op Hans druk, dan kom ik opeens op een datingsite terecht. Dus die Hans vindt me helemaal niet leuk. Want Hans kent me helemaal niet. Weet waarschijnlijk niet eens van mijn bestaan. Waarschijnlijk staat Hans gewoon op ieders Facebook. Zelfs op die van getrouwde vrouwen. En misschien ook wel op die van mannen. En is er van verkering krijgen dus geen enkele sprake. Of zelfs maar van aantrekkingskracht.

Het is net zoals er een man op allerlei sites staat die met een of ander supermiddel enorm is afgevallen. In Nederland heet hij Piet, in Spanje Juan en in Noorwegen waarschijnlijk Wiki. Het is overal dezelfde man, maar hij komt uit elk land. Het is een echte wereldreiziger die man. En hij wordt steeds magerder waarschijnlijk. Het punt is, wat moet je nog geloven van al die onzin die ze je voorspiegelen? Want Hans heet waarschijnlijk ook helemaal niet eens Hans.

Hij is waarschijnlijk ook helemaal niet single, maar gewoon een fotomodel dat betaald krijgt voor het feit dat hij zegt dat hij iedereen leuk vindt. Ik denk niet dat Hans nog gewoon over straat kan. Want alle vrouwen denken dat hij hun grote liefde is. En dat is hij dus niet. Maar misschien, heel misschien, woont Hans ook wel helemaal niet in Nederland. Heet hij eigenlijk Juan en eet hij in Spanje die supervrucht om slank te blijven. En staat daar op de Spaanse Lexa een Nederlandse Piet onder de naam Juan, die zegt iedereen daar leuk te vinden.

Nee, dan Boer zoekt Vrouw. Daar vecht je met nog twee anderen vrouwen tot je met je ellebogen in de stront zit en je de boer van je dromen in je armen mag sluiten. Toen ik zondagavond zag hoe de emoties bij sommige dames hoog opliepen omdat ze werden weggestuurd dacht ik: “Dat met Hans is niks. Maar dit is ook niks. In het echte leven slaan mensen elkaar de tent uit als er een derde persoon in het spel komt. En hier heeft de boer of boerin maar liefst 3 scharrels en dan nog legitiem ook.” Wel laten ze te pas en te onpas weten dat ze zich nog niet helemaal openstellen. Want ja je weet het niet en dat maakt kwetsbaar. En dat is niet leuk als je dan toch een schop krijgt daarna. Nee, dan Hans. Die blijft tenminste op veilige afstand. Hij zegt in ieder geval dat hij me leuk vindt, zonder me weg te sturen.

Serious? Eigen volk eerst?

Ik heb kinderen zien sterven. Niet mijn eigen kinderen want die heb ik niet, maar kinderen van anderen. In landen waar het niet gewoon is dat je ’s ochtends belt voor een afspraak bij je dokter en je vijf minuten later door de ambulance wordt afgevoerd. In landen waar als je geen geld hebt, je dus ook niet aan medicijnen kunt komen.

Ik heb kinderen (maar ook volwassenen) zien sterven aan aandoeningen die nergens op slaan. Malaria, koorts, uitdroging, diarree. En soms stierven hun moeders met hun mee. Daadwerkelijk of vooral in de geest. Want een paar van je kinderen moeten missen door zoiets onnozels gaat ook een Afrikaanse of Aziatische vrouw die het gewend is niet in de koude kleren zitten. Het is hartverscheurend om te zien dat moeders en vaders hun kinderen moeten missen en kinderen hun zusjes of broertjes.

En daar kunnen wij dus nu iets aan doen. Door wat te geven aan Serious Request. Ik heb het nooit zo op van die enorme acties, maar ik ben toch overstag. Want het klopt: door eenvoudige maatregelen kan iets simpels als diarree worden voorkomen. Maar vooral het sterven daaraan. Toen er op Facebook opeens een smartass ging zeggen dat het eigen volk voorging, dacht ik dat ik gek werd. Iemand die nog nooit een stap in een Afrikaans of Aziatisch land heeft gezet en beslist geen idee heeft. Eigen volk eerst? Hoorde ik hier een wederopstanding van Hitler?

Vervolgens werd ik bedolven onder de opmerkingen over mensen die in tentenkampen wonen in Nederland omdat ze in grote armoede leven. Ga ik voorbij aan het feit dat sommige mensen het hier zwaar hebben? Nee, dat ga ik niet. Ik weet dat het voor sommigen heel erg moeilijk is. Maar armoede hier en armoede daar is niet te vergelijken. Kom het eens ruiken, kom het eens bekijken, kom het eens ervaren zou ik willen zeggen. En dat kinderen daar in raggen lopen, in woningen wonen waar wij onze honden nog niet eens in laten overnachten is voor hen nog niet eens zo verschrikkelijk. Dat zijn ze gewend. Dat ze vaak met honger naar bed moeten of een papje van maïsmeel krijgen waar totaal geen voeding in zit, is al veel lastiger (ja dat is armoede).

Maar dat ze zo vreselijk ziek worden van kwalen waar wij 1 pil voor slikken en er dan helemaal niet meer eens over nadenken, is ook voor een Afrikaan of Aziaat niet te verteren. Dus ik help. En al die mensen die vinden dat het geld hier maar lekker moet blijven: zorg daar vooral voor! Als de armoede in Nederland je zo aan het hart gaat, nodig dan die daklozen uit met kerst die nu ergens onder een brug liggen. Of beter nog: neem ze op in je huis totdat ze zelf alles weer op orde hebben. Maar dat zal er wel niet inzitten he?

Thuiszorgpaniek

Ik krijg geen Thuiszorg meer, schreeuwt een oudere buurvrouw me in paniek toe als ik mijn auto net geparkeerd heb. Het mens is in alle staten. Hoe moet dat nu, wie moet er nu voor zorgen dat ik niet omkom in de rotzooi?

Ik ga met haar in gesprek en vraag haar wat er nu precies aan de hand is. Het blijkt dat ze een brief heeft gekregen van de gemeente De Friese Meren en dat ze daar helemaal van over de rooie is geraakt. Ook snapt ze eigenlijk niets van het epistel. Volgens haar staat er dat ze wel hulp houdt, maar ook weer niet.

Ik denk dat ze de brief niet goed heeft gelezen en vraag haar hem me later te laten zien. Misschien dat ik uitleg kan geven. Later aanbeland bij mijn eigen brievenbus ligt er net zo’n brief. Want ja, ook ik heb iemand die mij helpt met mijn huishouden. Omdat mijn arm vol vocht zit en stofzuigen en dweilen dat alleen maar erger maakt, omdat er een geopereerde borst in de weg zit en omdat ik zo nu en dan nog steeds het gevoel heb dat er een truck over me heen gereden is. Ook in mijn brief staat van alles. Maar niets wat ik echt begrijp.

Er staat dat ik een indicatie heb gekregen. Maar dat de hulp vanaf 2014 anders wordt geregeld. Er wordt uitgegaan van wat ik nodig heb om mijn huishouden op orde te houden. Daar haak ik al wat af. Is er dan al die tijd niet uitgegaan van wat er nodig was om mij niet te laten veranderen in een clochard die onder een brug leeft?

Ik lees verder dat het gaat om het resultaat in plaats van het aantal uren. Volgens mij hangt resultaat vaak af van het aantal uren en moet er in een huishouden heel vaak hetzelfde gebeuren dat in uren is uit te drukken. Maar blijkbaar is dat niet zo. Komt mijn trouwe Thuiszorgwerkster nu iedere week bekijken wat er moet gebeuren? De ene week een kwartiertje omdat mijn arm was minder lastig deed, de volgende week 10 uur omdat ik inmiddels tegen de muren aanplak? Het lijkt erop, want er staat dat ik niet langer een bepaald aantal uren per week krijg, maar voortaan de hulp die nodig is om het huishouden op orde te houden. Met mijn helpende moet ik afspraken maken over het uit te voeren werk, waardoor mijn huishouden mogelijk in minder uren op orde is. Hoe vaag wil je het hebben?

Bovendien staat in de volgende zin dan weer dat de Thuiszorg voor 2014 samen met mij het aantal uren hulp bepaalt dat nodig is. Maar het ging toch niet om uren, maar om de invulling? Geen wonder dat mijn buurvrouw er niets van snapt. Ik begrijp er ook niets van. Dan maar bellen. Er komt een gesprek en daarin wordt van alles bepaald zegt de mevrouw aan de andere kant van de lijn. Ik vraag haar hoe dat dan zit met die uren. Dat weet ze niet. Of 2014 dan wel wordt gehaald zoals in de brief staat. Dat weet ze wel. Nee, dat wordt niet gehaald. Het verbaast me niets met zoveel vaagheden.

De liefde als wegwerpartikel

Niets mooiers dan de liefde. Het houdt ons op de been, het maakt dat we gelukkig zijn, dat we ons gedragen voelen. Maar liefde is, zo lijkt het, ook onderhavig aan de tijdsgeest. Werd liefde vroeger in mijn beleving nog als een schat opgevat die je koestert, tegenwoordig lijkt het wel een eenhaps snack die je verorbert en vervolgens weer wegsmijt.

Althans dat was mijn idee toen ik in een buitenlands hotel terechtkwam waar het merendeel van de mensen liefde als een soort tijdverdrijf zag. Nu zagen ze daar veel als tijdverdrijf, want ook de drank en de enorme buffetten waren een soort van vertier. Vooral de Russen waren goed in alle drie. Ze zopen tot ze erbij neervielen, ze schepten borden op tot ze niet meer konden (en lieten ze vervolgens na een paar happen gewoon staan. Hoezo honger in Afrika?). En ze hadden iedere nacht een ander liefje, waar wij dan heerlijk van mee konden genieten. En wie denkt dat het liefje van de ochtend ook het liefje van de middag was, heeft het mis.

De Ivanka’s en de Svetlana’s gingen ’s ochtends met Boris op stap en lieten hem alle hoeken van de kamer zien en zaten een paar uur later al weer met iemand anders te vrijen.

Nationaliteit deed er niet toe, uiterlijk deed er niet toe, leeftijd deed er niet toe, zelfs geur deed er niet toe. Zelfs stinkende mannen waren een optie. Geen betere vrouwen voor dat doel dan de Russen zo lieten de heren van het gastland ons ook weten. Ze willen. Altijd en overal. Zonder voorbehoud. En dus moesten wij dat ook willen. Maar dat wilden we niet.

Ik vond het teleurstellend. Wat is er met de romantiek gebeurd? Het gevoel dat je op wolken loopt en een roze bril draagt. Dat je stottert als je HEM ziet, met een rood hoofd even niet weet waar je moet kijken, dat de zenuwen door je lijf gieren als je met HEM hebt afgesproken? En waar zijn toch die mannen gebleven die je veroveren met hun charme. Die dagen achter je aan lopen met bloemen en bonbons, met uitnodigingen voor heerlijke diners, die je hun leven laten zien en op die manier je hart veroveren. Langzaam en weloverwogen, maar vooral met gevoel.

En die je laten voelen dat je er echt toe doet en niet alleen maar een deel van jou dat een soort wegwerpdeel is. Dat de seksuele moraal tegenwoordig anders is dan voorheen is geen slechte ontwikkeling. Dat mensen genieten van hun lijf en van elkaar is denk ik een goede zaak. Maar om nu net te doen alsof het een maaltijd bij een fastfood keten is, is not my cup of tea. Kom op met die baltsen, die paringsdans en alles wat daar bij hoort. Verover elkaar met cadeaus en leuke sms-jes, schijf kaarten tot je erbij neervalt, verras elkaar en zorg voor elkaar. Dat is toch liefde? Zelfs in de vakantie.

Zwarte Piet, misschien toch maar niet

Toen ik voor het eerst hoorde dat mensen Zwarte Piet wilden verbieden vond ik dat absurd. Waarom moest dat? Die leuke helperd van onze Klaas was er toch altijd al geweest? En hij was alleen maar zwart van het roet dat hij tegenkwam door de schoorsteen. Bovendien ben ook ik net als veel andere Nederlanders ook wel van de traditie.

En wie is Sinterklaas nu toch zonder zijn piet? Niemand toch? Dat werd wel wat anders toen ik op Facebook berichten las waar de honden geen brood van lustten. Anouk die met haar 4 gekleurde kindjes aangaf niet voor zwarte piet te zijn werd uitgemaakt voor rotte vis. De meest walgelijke zaken stonden op haar pagina. Dingen die zo erg zijn zelfs dat ik ze hier niet zal herhalen en die er ook helemaal niet toe deden. Vervolgens werd een gekleurde vrouw die helemaal niets met het hele gedoe te maken had, op hardhandige wijze verwijderd van het terrein waar een demonstratie werd gehouden. En toen ging ik eens goed nadenken. Ja zwarte piet is een traditie. Maar slavernij was ook een traditie. Wij Nederlanders vonden het normaal om anderen te knechten, om ze aan ketenen te leggen, om ze te verkopen als waren zij handelswaar. En we verdienden er goed aan. Nu vind ik het altijd wel moeilijk om te zeggen wij, want ik ben daar zelf niet bij geweest. Net zoals u allemaal niet.

Maar het is wel een deel van onze geschiedenis waar ik niet trots op ben. Ook nuanceer ik het wel een beetje. Toen ik in Afrika was zag ik daar de huisjes en havens waar slaven werden verhandeld en waar ze op “transport” werden gezet. Vreselijke taferelen. Maar een gids die me uitleg gaf over de hele handel en wandel gaf ook aan dat veel zwarte Afrikanen net zo hard meededen met die handel als ze er maar geld aan konden verdienen. Zo “gekleurd” is die geschiedenis dan ook wel weer. Maar dat we misschien toch eens moeten nadenken of Zwarte Piet nog wel van deze multiculturele samenleving is, daar ben ik voor.

Als mensen last hebben van zo’n gebruik kun je er op z’n minst een dialoog over aangaan. Kun je luisteren naar wat anderen te zeggen hebben. En als ik hoor dat een donker kindje voor Zwarte Piet wordt uitgescholden en daar last van heeft, ja dan vind ik dat zeker bedenkelijk. Hoezeer ik ook hecht aan die traditie en aan dat speciale feest dat ons zo onderscheidt van andere landen. Bovendien is veranderen iets wat altijd moeizaam gaat. Bij ons thuis was het vroeger ook traditie dat er bij feesten en partijen glazen met sigaretten op tafel stonden en dat wij ons een weg moesten banen door een rookgordijn. Ik ben blij dat we die traditie achter ons hebben gelaten.

De huisarts uit Tuitjenhorn

In mijn hoofd zwalk ik van zwarte piet naar Caro Emerald en dan naar een arts in Tuitenjenhorn. Die brei van uiteenlopende zaken maakt het een chaos in mijn hoofd, maar de chaos in het hoofd van die arts zal van een heel ander kaliber zijn geweest toen hij besloot een einde aan zijn leven te maken. Hij werd als vee opgejaagd voor een in mijn ogen zeer humane daad.

Want wie zou nu niet een arts willen die met een slaapmiddel en morfine zorgt dat je nooit meer wakker wordt als je heel ernstig ziek bent Of in eerste instantie pijnvrij. Persoonlijk teken ik er voor en hoop ik dat mijn arts me ook helpt mocht het ooit zover komen. Liever nog zou ik zomaar op een dag dood neer vallen. Zonder het te weten en dan pats boem. Maar je dood kies je zelf niet, tenzij je dus een arts hebt die je bij wilt staan in die nood. En dat was die man dus.

En toen gingen er allerlei geruchten van wat hij allemaal fout had gedaan, alsof hij als een ware dokter des doods honderden mensen had vermoord. Er werd een inval gedaan met 15 man sterk (ik ken mensen die heel andere vergrijpen gepleegd hebben, maar die nu gewoon weer los rondlopen) en raakte de man in een zware depressie. Een verpleeghuisarts die eerder al eens iets negatiefs over de man gezegd had, gaf in een tv programma toe dat dit verkeerd was geweest.

Dat ze het allemaal niet goed hadden ingeschat en dat ze het allemaal, maar dan ook allemaal bij het verkeerde eind hadden gehad. Wat dapper was. Maar de acties zijn niet meer terug te draaien. Ook de man kun je met een handknip van je vingers niet meer terugkrijgen. Hij is er niet meer en zijn geliefden blijven achter. In de wetenschap dat het zo niet had hoeven lopen. Ik vraag me af of zijn einde ook een beetje humaan was. Of hij ook een combinatie van een slaapmiddel met morfine heeft genomen zodat hij zelf niet hoefde te lijden.

Als ik dat aan anderen voorleg, kijken ze me vreemd aan. Misschien omdat ze het niet begrijpen. Ik ben dichter bij de dood geweest dan veel mensen in mijn omgeving dus is mijn eigen dood niet iets abstracts meer. En dan ga je nadenken over je eigen einde. Veel nadenken. Maar ook over het einde van anderen. Of er eenzaamheid was. Of er pijn was. Of er berusting was. Vrede. Er zijn mensen in mijn armen gestorven die geen vrede hadden met hun weggaan. Die bang waren. Die nog wilden leven. Maar ook mensen die heel graag wilden. Voor wie de dood een bevrijding was. Dat laatste hoop ik dan maar voor die engel uit Tuitjenhorn. En zwarte piet? En Caro Emerald? Daar moeten we het maar een andere keer over hebben.

Lemsterland: een boek met hindernissen

Lemsterland. Zo heet het boek dat de burgers van Lemsterland krijgen nu hun gemeente wordt opgedoekt. Nou ja krijgen? Het is blijkbaar een hele toer om in het bezit te komen van een exemplaar.

Maandagmiddag kom ik thuis na een dag werken. Ik slof ongelofelijk vermoeid naar de brievenbus en zie daar een enveloppe van De Friese Meren. Nieuwsgierig geworden open ik hem en zie daar een aankondiging van HET boek over Lemsterland. Op de ene kant staat dat we zo’n boek kunnen halen, op de andere kant een uitnodiging voor de Dag van het Zwarte Koor waar het eerste boek wordt uitgereikt. Die dag was zaterdag, dus dat wordt hem dus echt niet meer, twee dagen na dato.

Op de voorkant van de flyer staat dat het boek vanaf maandag 4 november opgehaald kan worden. Ik ga er van uit dat ik om zes uur vast niet meer terecht kan, maar als ik later op Lemsternijs kijk zie ik dat er een enorme rij heeft gestaan voor het Servicepunt om het afscheidscadeau van de gemeente op te halen. Al die mensen stonden er echter tevergeefs want dat hele servicepunt bleek niet open te zijn. Geen mens te bekennen. De flyer is overigens ook erg vaag: je kunt hem ophalen vanaf maandag 4 november staat er. Van hoe laat tot hoe laat (logisch, want het kon helemaal niet) hebben ze er gemakshalve maar niet bij gezet. Hoe kun je dan een flyer rondsturen denk ik dan als er helemaal niemand is? Later lees ik dat een enorme rij mensen die nog steeds voor dat Servicepunt stond, moest verhuizen naar de overkant.

Daar zouden de boeken liggen. Vreemd, heel erg vreemd. Nog verbazingwekkender vind ik de slogan “Op is op”. Hoezo op is op? Je geeft je burgers een cadeau of je geeft het niet. Dus druk je of voor iedereen zo’n boek of je drukt het niet. Goedkoop was het project niet bepaald, dus je zou toch zeggen dat er dan voor iedereen wel een boekje af kan. Maar blijkbaar is dat dus niet het geval. Veel mensen hebben belangstelling voor de pennenvruchten, dus het is de vraag of de werkenden onder ons die overdag geen tijd hebben om het boek op te halen nog aan een exemplaar kunnen komen. Dan wordt het dus een boek voor een beperkte groep en dat is ook niet bepaald burgervriendelijk. En zeker niet een leuk afscheidscadeau.

Hoewel ik Klaas Jansma erg hoog heb, vraag ik me nu ook wel af wat de inhoud van dit boek zal zijn. Ik lees wat over de oude Rintje Ritsma, maar zie verder helemaal niet wie er in beschreven worden of waar het boek over gaat. Ja, het gaat over Lemsterland. Maar hoe en wat? En is het Lemsterland dat wij kennen ook het Lemsterland van Klaas Jansma die hier helemaal niet meer woont? Ik heb ook niemand gesproken die is geïnterviewd of die een verhaal mocht vertellen. Als het nu maar niet zo is als met de verspreiding van het boek: namelijk dikke prut.