Alarm

Het is gek hoe de ontwikkelingen van de laatste Jaren een mensenleven op de kop kunnen zetten. Zwicht niet voor het terrorisme zeggen de geleerde koppen, want anders winnen zij. In basis kun je het daar wel mee eens zijn, maar toen zaterdagochtend in de vroegte het alarm afging op Schiphol en we allemaal werden verzocht de hal te verlaten, was ik toch echt even van plan om heel hard weg te rennen.

Parkeergarage bij Schiphol

Het begon al in de parkeergarage. Ik hoorde dat nare gepiep, dat ik alleen kende van de televisie. Gepiep als zijnde dat er iets ernstigs aan de hand is. Van sommige dingen weet je soms niet eens meer waar je het precies hebt gezien of gehoord, maar je weet, dit is vette foute boel. Met een geliefde in een vliegtuig is je eerste gedachte dat het toestel gecrasht is. Of naast de baan terechtgekomen. Of brand in de motor. In ieder geval dat het geen goed nieuws is en dat je allerlei vreselijkheden voor je ziet opdoemen.

Nee, nee, laat het niet zo zijn

Ik dacht steeds, nee, nee laat het niet zo zijn. En het was niet zo. Maar dat wisten we toen nog niet. Toen we de hal binnenkwamen op weg naar de aankomsthal was daar dat nare gedreun van een stem die iedereen sommeerde te vertrekken. Waar je vroeger aan brand dacht of aan een kapotte gasleiding denk je nu dus direct aan een bom. Of een bomgordel. Om iemands lichaam. Explosies. Doden. Gewonden. Dat ging allemaal in een flits aan me voorbij. Mijn gezelschap was nuchterder. We zijn hier om iemand op te halen dus dat gaan we doen. Ook de werkster die de toiletten stond te poetsen, wist van niks zei ze. Dus liepen we gewoon door. Maar niet van harte. Zeker niet van harte. Wat het nu uiteindelijk was, dat alarm, daar zijn we nooit achter gekomen. Gelukkig maar.

Afscheid en verdriet door de vreugde heen

Dankzij een lieve IND mevrouw is het nu toch eindelijk zover: mijn man mag naar Nederland komen. Dit felbevochten recht was hard te verkrijgen. Ondanks dat we aan alle regels voldeden en zoals de regels voorschrijven nooit enkele aanspraak op de staat hebben gemaakt. Blijheid alom zou je zeggen. Die is er ook. Maar naarmate het moment dichterbij komt dat dan toch eindelijk die definitieve reis gemaakt mag worden, is er ook verdriet. 

Je land verlaten

Want je eigen land verlaten, betekent ook de mensen verlaten die je lief zijn. Je ouders, je broers en zussen, je kleine neefjes en nichtjes, je grote neven die ook je vriend zijn. In het proces naar die gang naar Nederland hebben we daar denk ik heel weinig bij stilgestaan. Dat kon ook bijna niet, want er was zo ontzettend veel te regelen. De taal leren, de gebruiken leren. Mappen vol papieren verzamelen. Informeren naar verzekeringen hier, TBC onderzoeken, IND afspraken. Hoe gaan we verder, wat voor werk wil je doen, welke studie ga je volgen. 

Onherroepelijk

En dan komt het moment steeds dichterbij en realiseren we ons opeens dat het best onherroepelijk is. Voor mij niet zo’n probleem want ik krijg mijn lief er bij, maar als ik dan hoor dat zijn moeder in tranen zegt dat ze hem zeker erg gaat missen, breekt mijn hart. Hoewel Afrikanen al snel overgaan tot de orde van de dag en er een dag na een begrafenis al niet zoveel meer over de dode wordt gesproken, is dat gevoel er natuurlijk wel. Toen ik de laatste keer weer naar Nederland vertrok, waren er ook allemaal tranen. Van de kleine Mary tot pa die me vroeg toch snel terug te komen. Maar ik heb ma beloofd dat ze hem snel weer ziet. Sneller dan haar dochter die ze al 13 jaar niet in de armen heeft kunnen sluiten. Toch blijft het een heuglijk feit met een randje. This departure is not easy. 

Supermarkt

Ik geloof dat het punt al 10 jaar op de agenda staat: de supermarkt die er zou moeten komen op het Bantegaplein. Eerst werd het bejubeld als het mooiste plan ooit, toen werd het al wat afgezwakt. Toen bleek dat er bepaalde zaken helemaal nog niet betaald waren aan de gemeente. Maar ook dat er nog huizen in het gebied staan, waar gewoon om heen gebouwd moet worden.  Of er inmiddels is betaald voor de grond, weten we nog steeds niet overigens.

Nieuw plan 

Feit is wel dat er inmiddels weer een plan ligt. Een uitgekleed plan dat wel. Nog wel met een gigantische supermarkt en een enorm parkeerterrein boven de grond en eronder. Maar de appartementen zijn geschrapt. Waarom dat gebeurt is, is mij een raadsel. Waar we juist behoefte aan hebben hier in Lemmer is namelijk woningen. Betaalbare woningen. Voor starters, maar ook voor mensen die van het ene huis naar het andere willen. De woningbouwcorporatie kan namelijk niet in de vraag voorzien.

Geen belang bij nog een supermarkt

Daarbij komt dat we in Lemmer helemaal geen belang hebben bij nog een supermarkt. Het aanbod is nu al enorm groot en divers. Met nog een speler op de markt erbij, moet de koek alleen nog maar meer verdeeld worden. En waarom zou je dat doen?  Laat de ondernemers die nu hun brood verdienen in deze branche gewoon die kans houden. En wat krijg je met nog een supermarkt? Nog meer van hetzelfde? Of je de sla nu bij de Jumbo, de Spar, de Lidl, de Aldi, de Poiesz of bij de Albert Heijn koopt , het blijft gewoon sla. Bovendien wordt het een monster, daar in het hart van Lemmer. En met nog een ander monster aan de overkant, is het centrum niet bepaald aantrekkelijk. Oud en nieuw kan best mooi samengaan, maar in dit geval niet. Achter dat beoogde supermarktpand staan bovendien allemaal mooie oudere woningen. Laat die mensen daar in alle rust wonen en vergeet die supermarkt. Het voegt niets toe, het vernielt alleen maar.

Nou bedankt hoor mevrouw van de IND

Beste mevrouw van de IND. De weg om je lief naar Nederland te halen is een wel erg lange en kostbare weg. Voor alles moeten wij betalen, voor alles moeten wij aan regels voldoen. Alles wordt gecheckt en nog een keer gecheckt. Als er maar een enkel papiertje ontbreekt, wordt de termijn weer langer dat de Nederlandse overheid kan besluiten over de komst van mijn lief. Het zou maart worden voordat dat u met een besluit zou komen. En toen bleek dat onze huwelijksakte, die jullie notabene zelf hebben gelegaliseerd en waardoor we al lang in de basisadministratie staan als gehuwd, niet bij die papieren zat. Omdat we dachten dat dit niet nodig was, aangezien we een afschrift hadden opgestuurd van die inschrijving in de basisadministratie. Weer kregen we een brief dat dat papier nog weer ingezonden moest worden. En dat daarmee de beslistermijn weer een maand zou worden opgeschort. Tot april maar liefst.

Niet te verteren

En soms is dat niet te verteren. Bijvoorbeeld als er weer een controle op het programma staat en ik die niet meer alleen wil doen. Het is zo fijn dat mijn mannetje dan bij me, want die zijn en blijven zenuwslopend. Maar ook op andere dagen is het helemaal niet leuk dat we niet samen zijn. We wachten nu al zo lang, maar hebben naar ons idee nu toch wel bewezen dat we echt serieus zijn. We stuurden u de foto´s waaruit blijkt dat we echt samen zijn, we verzekerden u dat iedereen van onze relatie weet (de vraag verraste ons enorm. Hoe kun je nu een relatie hebben en je familie weet er niet van. Enfin, ons familiealbum ligt bij u, net als onze hele financiële administratie, onze hele voorgeschiedenis en allerlei andere informatie die andere mensen niet hoeven te geven als ze samen willen zijn). En dat, dat schreef ik u allemaal terwijl ik u dat laatste papier stuurde. En u, lieve mevrouw van de IND, u verraste ons.

Echt waar?

U stuurde ons een paar dagen later al een brief waarin u aangaf dat hij mag komen. Het was een formele brief, natuurlijk, dat hoort nu eenmaal zo. Maar ik denk dat u uw hart heeft laten spreken. En wat is dat ongelofelijk fijn! Mijn mannetje is inmiddels onderweg om alles te regelen. Hij heeft de afgelopen twee dagen gereisd van en naar het buurland om daar die belangrijke sticker te regelen. Dan duurt het nog een paar weken voordat het daar allemaal geregeld is. En hier moet dan ook nog van alles aan paperassen worden ingevuld en ondertekend. En een TBC onderzoek en dat soort dingen.  Maar hij mag komen! Toen ik u belde om u daarvoor te bedanken, klonk u verbaasd. En zakelijk. Ik zei dat ik u graag bloemen wilde sturen, maar dat dit vast niet mocht. U zei nee en daarna alleen maar simpelweg:´Graag gedaan´.  Misschien wist u ook niet hoe daar mee om te gaan. Maar in ieder geval, beste en lieve mevrouw van de IND, u bent onze held van deze week, nee van dit jaar, nee misschien wel van ons leven.

George

Ik heb geen idee hoe lang ik hem al ken. Al tientallen jaren denk ik. Je zou dus kunnen zeggen dat hij en ik al voor een eeuwigheid  een relatie hebben. Hij was mijn held in E.R.  die serie in dat ziekenhuis waar van alles en nog wat gebeurde, vooral op liefdesgebied. Ik keek de serie eigenlijk alleen voor hem. Omdat hij zo lekker was, ja ik geef het gewoon eerlijk toe.

RTL Late Night

 En nu opeens, was hij in Nederland. Jammer genoeg hoorde ik dat pas te laat, anders had ik vast ook een kaartje willen zien te bemachtigen voor RTL Late Night. Maar nu moest ik het dus met het tv scherm doen. Daar zat hij dan. Niet meer zo lekker als tientallen jaren geleden, maar toch nog gewoon lekker. Hij heeft iets die man, het is niet uit te leggen. Helaas vind ik dat niet alleen, ik geloof dat ongeveer de halve vrouwenwereld dat ook zo ervaart. 

Al die vrouwen achter hem

En ik zag ze kijken, al die vrouwen daar achter hem. Bedeesd lachend, beetje kirrend, beetje in een flirthouding,  hopend dat hij hen ook zou zien. Dat ze een seconde met hem zouden krijgen. Alleen. Het liefst ergens in een kamertje achteraf. Nu heeft hij zo ongeveer de mooiste vrouw van de hele aardbol, dus daar zal het misschien niet zo snel van gekomen zijn. Maar wat hij vervolgens deed, liet me nog meer smelten. Een Friese vrouw (ja, kijk dat heeft ze toch goed gedaan), deed haar truitje omhoog en liet een hele stellage zien van slangen en ander materiaal die haar spijsvertering vormen. Knap dacht ik, om je kwetsbaarheid zo te laten zien. En dat was nu precies wat hij ook benoemde. Ze kreeg een knuffel van hem, hij prees haar om haar openheid en zei dat ze hiermee de wereld hielp. George, dacht ik. Je bent niet alleen mooi, je bent niet alleen grappig, maar je bent vooral een mens van vlees en bloed. Dus ik houd je nog maar even.

Een vloek op de Wildeman?

Ik morrel aan de deur en mijn zakenrelatie staat naast me te drentelen. We hadden afgesproken bij de Wildeman, maar de deur wil niet open, hoe ik ook trek of duw. Bij nader inzien lijkt het me ook vrij donker daar binnen. Ik kijk op mijn telefoon of ik kan bellen en zoek de website, maar ook die werkt niet meer. Ik krijg een blanco pagina. Daar is iets aan de hand besef ik me en ik troon mijn zakelijke gast mee naar een ander etablissement. Beetje lullig is het wel om zo voor een dichte deur te staan, want er zit ook geen briefje op het raam. Later begrijp ik dat er problemen zijn. Nee, toch denk ik.

Alweer problemen

Alweer. Schreef ik nog maar een paar jaar geleden dat ik zo blij was dat het etablissement weer open was. Dit nadat er in de jaren ervoor allerlei hele rare dingen mee waren gebeurd. En nu, nu is het weer foute boel. Het lijkt wel alsof er een vloek op rust, bedenk ik bij mezelf. Thuisgekomen zie ik dat ik weer dat ene andere huurhuis niet heb gekregen. De wachtlijst is 1,5 jaar zegt Lyaemer Wonen, maar die van mij is blijkbaar onevenredig veel langer, want ik wacht al sinds 2013 op een nieuwe woning. Ik zoek de leukste woningen uit zegt de verhuurder en die wil iedereen nu eenmaal.

Wachtlijst Lyaemer 

Nu de wachtlijst nog langer wordt doordat de statushouders ook gehuisvest moeten worden, moet ik waarschijnlijk nog langer geduld hebben. Misschien moeten we de Wildeman dan maar ombouwen tot wooncomplex, filosofeer ik. We hebben toch veel te weinig woningen en huur is een vrij vast gegeven. Dan mogen ze tijdens de Lemsterweek bij mij voor de deur wel touwtjespringen.

Deugen

De goeden moeten het met de kwaden ontgelden. Dat kwam bij me op toen ik hoorde van de massale aanrandingen tijdens de jaarwisseling, maar ook al eerder in landen als Zweden. Ik walgde er van. Niet alleen omdat ook ik een vrouw ben en ze dat met mij kunnen doen, maar vooral om het feit dat er blijkbaar onder bepaalde bevolkingsgroepen zo weinig respect voor de vrouw heerst dat ze dit ook nog eens in teamverband doen. Daar komt nog eens bij dat de politiek dit blijkbaar ook nog eens onder de pet wil houden. En dat is naar mijn mening absoluut belachelijk. Wie tegenwoordig kritiek heeft op het vluchtelingenbeleid is al snel een racist. Dat het ontkennen van bepaalde situaties de algemene stemming niet bepaald beter maakt, ontgaat de hoge heren en dames blijkbaar. 

Iedereen met een kleur is tegenwoordig verdacht

Bovendien zorgt dit er voor dat juist de mensen die wel met goede bedoelingen komen en die hulp zo vreselijk nodig hebben in een kwaad daglicht worden gesteld. Maar dat niet alleen, iedere persoon met een tintje is tegenwoordig daardoor verdacht. Mensen die hier al heel lang wonen, mensen die hier graag willen komen wonen, iedereen is opeens verdacht. 

Kwade bedoelingen

Komt het binnenkort zo ver dat ik niet met fatsoen met mijn Afrikaanse man over straat kan omdat men wel denkt dat hij kwade bedoelingen zal hebben? Of erger nog: gaan ze hem iets aandoen als ik er niet bij ben? Mijn man is geen asielzoeker,  hij is iemand die hier komt wonen in verband met gezinshereniging. Wij hebben overal zelf voor betaald, hij heeft keurig zijn inburgeringsexamen gedaan in zijn eigen land, we beloven de staat dat we de komende 5 jaar geen enkele aanspraak op wat dan ook maar zullen maken. 

Op Schiphol als crimineel behandeld

En toch wordt hij op Schiphol als een crimineel bejegend, terwijl hij over alle officiële papieren beschikt die nodig zijn dit land binnen te komen. En terwijl hij wel met alle goede bedoelingen komt. Het is krom van alle kanten. Van de mensen die niet willen deugen, maar ook voor de mensen die wel willen deugen.