Afspraak is afspraak

Afspraak is afspraak. Die zin staat letterlijk in het nieuwe coalitieakkoord waarin de (nieuwe) partijen die het dagelijks bestuur van de gemeente vormen zijn verenigd. Je zou het  als een sneer kunnen opvatten naar de FNP die een schop meekreeg, omdat ze haar gedachten wijzigde over de zandwinning. Maar goed, afspraak is dus afspraak. Maar dat blijkt niet voor iedereen te gelden. De ene afspraak is in deze gemeente de andere blijkbaar niet. 

Afspraken vergeten te maken

Met de bouwer van het strandpaviljoen annex zwembad zijn indertijd blijkbaar afspraken gemaakt, maar die zijn niet bepaald helder, hakkelde de nieuwe wethouder die het moet hebben van de overlevering. Van de overlevering? Leven we hier dan in een bananenrepubliek waar afspraken gewoon niet op schrift zijn gesteld? Niet voor te stellen, maar dat is dus blijkbaar het geval. Ze zouden worden opgeschreven, maar dat is vergeten of zo.

Eigenaar Mondeel kreeg elk jaar wel 18.000 euro voor het schoonmaken van het strand, maar deed dat niet. Het viel niemand op, behalve partijen die doorgaans altijd wat kritischer zijn. Vragen er over leverden vage antwoorden. 

Beeld van de tijd

Want zo zegt het college: we moeten de gemaakte afspraken zien in het beeld van de tijd. De voormalige gemeente had dringend behoefte aan een (vervangend) zwembad en jeetje daar stond een held op en die regelde dat zo maar even. En aan die daad doe ik ook niets af. De man heeft er iets moois neergezet. Dat daarvoor elk jaar wel een substantieel bedrag wordt overgemaakt, daarover rept niemand van de coalitiepartijen.

Onkies

De VVD vond het zelfs onkies om in het openbaar te praten over geheime afspraken die gemaakt zijn met een ondernemer. Volgens mij is het onkiese aan deze hele situatie dat er een dikke ton geld is uitgegeven aan iets waar nooit een prestatie voor is geleverd. Maar nog onkieser vind ik het dat er dus een slapend college zat dat blijkbaar afspraken die gemaakt zouden worden niet heeft gemaakt en vervolgens daar 8 jaar ook niet naar heeft gekeken.

Fout op fout

De hele gang van zaken is een farce en getuigt van fout op fout. Nog erger vind ik het dat al die partijen die zo vasthouden aan het maken van afspraken het niet nodig vinden om dat geld terug te vorderen. Dat ze het ook niet nodig vinden om op een fatsoenlijke manier aan Mondeel te vragen om dat geld dan toch terug te geven. Afspraken dus van dat soort. 

Van driehoog achter naar twee laag beneden

Gekscherend zeg ik wel eens dat we van driehoog achter komen. Niet de meest voorname benaming voor het huis waar je bijna 20 jaar in hebt gewoond, maar het typeert het wel een beetje denk ik. Een beschimmelde badkamer omdat hij inpandig was. Een innie mini balkon waar je net met 2 man kon zitten. Leidingen die overal zichtbaar waren en een huis dat niet bepaald heel logisch was ingedeeld. Maar toch, het was eerst mijn huis en vervolgens ons huis. Met alle herinneringen van dien. De mooie, maar ook de minder mooie.

Huis met snufjes

Inmiddels wonen we twee laag beneden zeg maar. In een bijna nieuw huis, met allerlei snufjes (waar ik de helft trouwens nog steeds niet van begrijp. Zo rook de wasmachine naar brand als ik hem aanzette en kwamen mijn jurkjes er uit als babykleding. Bleek dat er een warmwater kraan in de woning zit die bijna kokend water in de wasmachine laat lopen. Niet helemaal de bedoeling voor de was die normaal gesproken in de Robijn moet, maar goed al doende leert men. En overal floepen lichten zomaar aan. Loop je de gang in, dan sta je in het licht. Loop je naar boven dan hoef je het lampje niet aan te doen. Overigens floept hij daar boven net zo hard weer uit en sta je mooi in het donker. Verder is er een ingenieus systeem dat zorgt voor de verwarming. Soms wel iets te goed als we het goed begrijpen. Buren hebben het in de zomer wel eens dik in de 40 graden in de woning en die hitte is blijkbaar dan moeilijk te verdrijven.)

Hoeveel Boeddha´ s heb je nodig om gelukkig te zijn? 

Maar twee hoog beneden liep ik wel tegen hetzelfde aan als driehoog achter.  Ik begreep zelfs niet hoe we alle spullen uit dat naar ons idee kleine huisje in die grote woning met 4 slaapkamers en een grote woonkamer, tuin en zolder kregen. Want werkelijk: daar hadden we voor alles plek. En hier hebben we het idee dat het er niet in past. Daarbij moet ik misschien wel iets aantekenen: ik kan slecht iets weggooien. Wie weet komt dit of dat nog van pas, van dat soort gedachten. Lief wordt er wel eens gek van: hoeveel Boeddhabeelden wil je in de kamer hebben vraagt hij om je daar prettig bij te voelen? Waarop ik hem dan vraag hoeveel schoenen hij nodig heeft voor 1 paar voeten. Touché.

De Gale Hamkestraat is als Atlantis: een catastrofe is nabij

De Gale Hamkestraat is als Atlantis: de straat gaat aan een catastrofe ten onder. Niet door vulkanen of iets mysterieus overigens: menselijk ingrijpen, maakt dat de straat binnenkort passé is. Kan dat zomaar vraag ik me af: een straat laten verdwijnen? Volgens de stukken van de gemeente wel, nu de woningcorporatie de woningen daar wil slopen en er geen nieuwe voor in de plek wil zetten. De gemeenteraad mag er nog wel iets van vinden, maar als die akkoord is dan gaat daarmee weer een stuk geschiedenis verloren.

Walvisvaarder

Overigens is Gale Hamke nooit een inwoner van Lemmer geweest.  Hij kwam wel uit de buurt, namelijk uit Rijs en woonde ook in Stavoren. Maar hij was ook een held, want hij redde in 1639 bij Spitsbergen 20 van de 86 manschappen die daar verongelukten met hun walvisvaarder. Ook ontdekte hij in 1670 een baai aan de oostkust van Groenland die naar hem werd vernoemd.

Lieflijk hofje

Maar de Gale Hamkestraat is vooral zo´n hofje waar je sympathie voor hebt. Dat lieflijk aandoet, dat net even anders is dan andere stukken van Lemmer.  Dat open is in een straat die verder helemaal op slot zit. Dat een eigen stuk groen heeft, met eigen parkeerplekken en met een eigen hondenveldje. Maar dat dus helemaal gaat veranderen. De straat gaat weg, het groen maakt plaats voor rijtjeswoningen en daar waar ons huisje zo lang gestaan heeft, komt blijkbaar weer iets groens. Of dat laatste logisch is, weet ik niet. Waarom niet het groen zo laten en dan op de plek waar wij woonden aan de Parkstraat dan huizen neerzetten zegt mijn kippenverstand.

Weer 16 woningen weg

Mijn kippenverstand (sorry kippen), zegt me ook dat het waarschijnlijk niet logisch is om weer 16 woningen uit het arsenaal te halen, wat nu dus wel het plan is. Wij hadden geluk dat we op een voorrangslijst stonden; daarmee lieten wij 121(!) andere gegadigden achter ons en kregen we een woning die we te gek vinden. Nu zullen al die 122 mensen niet urgent op zoek zijn naar een woning, maar als ik naar de aantallen mensen kijk die op een huis reageren waar ze graag in zouden willen wonen dan is dat aantal toch redelijk schrikbarend.  En als je wel dringend op zoek bent is het helemaal een drama om aan de bak te komen, want of je nu met kinderen op straat komt te staan of niet – woonruimte is er niet. Volgens mij kunnen we dat de mensen, maar ook Gale Hamke niet aandoen.

Mienskip: van sjouwende mannen tot poetsende vrouwen

Het woord Mienskip is het afgelopen jaar te pas en te onpas gebruikt. Alles was mienskip en ook dingen die helemaal geen mienskip waren, werden zo betiteld. Vooral de culturele hoofdstad was allemaal mienskip. Nu ben ik een groot voorstander van kunst en cultuur, dus mij hoor je daar niet over klagen. Maar de mienskip, de echte mienskip zit hem volgens mij toch vooral in de mensen om ons heen.

Zomaar

En die mienskip die staat soms zomaar op voor je, zonder dat je erom gevraagd hebt. Met nummer 1 zo ongeveer op de stresstest (maar dat kan ook het krijgen van een kind en daardoor slapeloze nachten zijn of het overlijden van een dierbare) maar in ons geval een verhuizing danken wij de mienskip om ons heen voor de hulp die zij allemaal belangeloos boden. Van de dames die spontaan met emmers sop voor de deur stonden en als vlijtige liesjes boenden dat het een lieve lust was (terwijl we ook nog eens in een huis kwamen dat er uitzag of het nooit was bewoond, zo schoon) tot potige mannen die enorm zware machines en meubelen versjouwden van onzinnige trappen en van grote hoogte.

Trappen op en af, karren vol laadden

Om nog maar te zwijgen van mannen en vrouwen die karren vol laadden, trappen op en af sjouwden, het oude huis vrij van stof maakten en ook daar boenden dat het een lieve lust was. Van familieleden van jong tot oud die sjouwden, aansloten, afkoppelden, weer aansloten en weer sjouwden en ga zo maar door. En dan vergeet ik nog dat al die lieve mensen ook nog eens als een soort buffer fungeerden als de stress tussen lief en mij toch wel eens hoog opliep. Want ja, verhuizen zorgt echt wel voor een zeg maar verhoogde irritatiegraad en wat is het dan mooi dat er dan iemand met een kwinkslag er weer voor zorgt dat je die ander toch wel weer vanachter het behang vandaan wilt halen.

Enfin, de sleutels van het oude huis zijn ingeleverd. De eindfase deed ik naast hubby met een hele lieve vriendin waarmee ik het leven ben begonnen en waarmee ik -  hoe symbolisch - de deur van deze periode ook weer sloot. Mijn mienskip, onze mienskip, werd niet geroemd in bladen of tv. Maar wat zijn wij in gaan zien dat het leven met maar vooral in zo´n mienskip het verschil maakt. En dat je eigenlijk niet zonder kunt.

Dank, heel heel veel dank

4 mei. Ik reed vanuit een dag vol dozen versjouwen de zon tegemoet, op weg naar het verleden. Het is altijd zo’n dag die indruk maakt. Mijn beste vriendin is jarig op die dag en heeft wel eens verzucht dat ze wilde dat het niet zo was. Want er hangt altijd een waas over. Vanaf het moment dat ze naar Zwitserland verhuisde, verdween die waas een beetje. Om 8 uur ’s avonds is er daar niemand stil. Luiden er geen klokken, is er geen triest trompetgeschal.

Stil

Maar wij waren hier vanzelfsprekend wel stil. Met velen stil, wat mooi is. Afgezien van wat tuig dat ergens in jihadistische kreten uitten, heb ik het idee dat het zeker in onze contreien erg leeft. Dat we onze dankbaarheid graag tonen aan hen die voor ons het leven hebben gegeven. Deze keer stond ik bij het graf van een man uit Sondel. Verzetsman in hart en nieren. Op z’n 34e in de rug geschoten. Waarschijnlijk omdat hij verraden was en aanbelde bij de verkeerde. Bij een Duitser wel te verstaan. Met een hoog zwangere vrouw en een zoon in die buik die dus nooit zijn vader zou kennen. Het stemt me altijd triest.  En ik begrijp het niet. Hoe kon dat en hoe kon het dat miljoenen Joden werden verraden voor 7,50 gulden.

Totaal onmenselijke van de mens

Het totaal onmenselijke van de mens. Zoveel haat en dan toch nog een aantal mensen die dapper genoeg waren om zich daartegen te verzetten. Die hun leven op het spel zetten voor onze vrijheid, de vrijheid van anderen, het leven van anderen. Ik moet altijd wel huilen op zo’n bijeenkomst of doe heel hard mijn best om mijn tranen te bedwingen. En soms denk ik dat de mensen die hun leven lieten, zich toch nog even laten horen.

Doniaga

Bij Doniaga werd een heel stel mannen tegen de muur gezet en gefusilleerd. Op de herdenking daarvan waar ik bij was, werd het weer met veel geweld opeens volledig anders. Alsof ze nog een keer wilden laten weten hoe triest het lot was dat hen had getroffen. En ook nu weer, daar op Sondel gebeurde iets wonderbaarlijks. De zon scheen eerst en het was heel kalm. En toen opeens uit het niets barstte het geweld van een enorme stortbui los, om vervolgens op te lossen in een prachtige regenboog. Ik begrijp het, dacht ik. En dank. Heel heel veel dank.

En daar was hij weer: de supermarkt

En daar was hij weer: ik dacht eerst dat ze hem (goddank) vergeten waren. Maar hij popte toch opeens weer op: de supermarkt aan het Bantegaplein. Het plan is al duizend keer veranderd. Eerst nog met woningen (niet verkeerd, want de woningnood is best groot) vervolgens in allerlei verschillende samenstellingen. En door verschillende projectontwikkelaars. Er werden huizen voor gesloopt. Het gebied ligt er nu als een rotte kies bij. Er werd een soort van parkeerterrein gemaakt, daar waar nu bij regen een soort moeras is ontstaan als je er daadwerkelijk wilt staan met je auto. En dan nu opeens weer een gewijzigd plan. Weer groter, weer aanpassingen en weer moet er een bestemmingsplan voor gewijzigd worden.

Onzalig plan

Het plan zelf vind ik nog steeds onzalig: ik heb geen idee hoeveel supermarkten we al hebben maar het zijn er heel wat. Ik kom zo op 7 en ik vergeet er vast nog wel eentje. Hij komt bovendien op een plek te staan waar vroeger mijn school stond, in het centrum van een gebied met een ‘’oud’ hart. En dan is oud ook nog eens letterlijk te noemen, want de karakteristieke woningen in de omgeving schrijven ook nog geschiedenis. Met waarschijnlijk bij bouwwerkzaamheden alle problemen van dien. 

Parkeerplaatsen

B&W zegt nu dat er geen problemen ontstaan door de bouw. Zo zouden de 209 parkeerplekken voldoende zijn, terwijl er wettelijk 217 zouden moeten worden gerealiseerd. B&W zijn blijkbaar in het weekend  of het hoogseizoen nooit in Lemmer te vinden.  Mensen parkeren nu zelfs al op het plein voor de Spar omdat ze nergens meer een plekje kunnen vinden. Dus of dat nu echt wijs is? Bovendien zal nog een supermarkt nauwelijks invloed hebben op de andere grootgrutters, stellen B&W. En dat lijkt me stug: of je de taart met 7 of 8 moet verdelen maakt natuurlijk wel degelijk uit.

Duurzamer en minder geluidsoverlast?

En blijkbaar heeft dit deel van Lemmer weinig aantrekkingskracht, want de supermarkt moet een trekpleister worden. Volgens mij is er juist aan die kant van Lemmer echt van alles te doen, dus ook die begrijp ik helemaal niet. De locatie wordt bovendien duurzamer en er is minder geluidsoverlast zo stelt B&W. Ik heb geen idee waar die beide begrippen vandaan komen, maar met een continue beweging van bevoorradingsauto’s en klanten die ongetwijfeld ook met de auto komen, lijkt me dat een utopie.

Verstoorde laatste rustplaats

Ik bezocht mijn ouders. Dat klinkt vreemd, want de meeste mensen weten wel dat mijn ouders niet meer leven. Maar ik bezocht ze op hun laatste rustplaats, zoals ik dat nog regelmatig doe. Ik vond dat altijd ook echt een rustplaats. Het was er sereen, de vogels floten,  de omgeving ademde iets uit wat ik niet echt nader kan omschrijven, maar wat mij altijd rust bracht.

Geen sereniteit, maar het geluid van auto's 

Deze keer was dat anders. Er waren geen vogels, er was geen sereniteit. Er was het lawaai van hardrijdende auto’s. Mijn ouders liggen nu in de achtertuin van het nieuwe bouwplan. En de bewoners van het nieuwe plan, hebben direct zicht op de begraafplaats. Niets dan hen meer scheidt, terwijl dat voorheen wel het geval was. Deze keer was er leegte, er was kaalheid, er was het ontbreken van groen en bomen. Ook de paden lagen er vreselijk bij. Ik had zelfs het idee dat het graf van mijn ouders meer aan het inzakken was dan voor al die maatregelen, maar dat kan ik me verbeelden.

Bomen gekapt

Het nieuwe beleid van de gemeente: de paden moeten onderhoudsarmer. Dat het allemaal geld kost dat er niet is, snappen we denk ik allemaal wel. Maar dat de bomen dan ook direct met de grond gelijk gemaakt moeten worden, dat gaat er bij mij dan weer niet zo in. Het is een laatste rustplaats. Waarvan het fijn is dat het beschut is. Waarbij het fijn is dat er natuur is die de meeste mensen troost brengt. Die natuur is nu ver te zoeken. Komt hij nog terug? Ik heb het gevraagd, maar er nog geen antwoord op gekregen. Dus ja, ik hoop dat mijn ouders snel weer een rustige rustplaats hebben. Maar voorlopig lijkt het daar niet op.

Uitpuilende afvalbakken en overwaaiend zwerfvuil

Verder hoop ik dat de gemeente haar afvalinzameling in het centrum van Lemmer nu eens aanpakt. Het afgelopen weekend liepen we door een zonnig centrum en met ons vele anderen. Overal puilden de afvalbakken uit, stonden er naast de bakken zakken met troep. Maar wat het ergste is, overal waaide die losse troep in het water. 

Plastic soep

De plastic soep wordt daarmee behoorlijk gevoed, terwijl het toch niet zo moeilijk om zijn om daar een andere oplossing voor te vinden. Dat omwonenden bovendien zelf moeten bellen om aan te geven dat dit zo niet langer kan en zij hun hengel tevoorschijn moeten halen om al die troep uit het Dok te vissen: ook dat lijkt me niet wenselijk. Voor het toerisme ook niet een opwindend gezicht trouwens: een Dok gevuld met leuke bootjes tegen de achtergrond van een afvalberg.