Scherpe benen en Valentijnsdag

Valentijn. Het is zo’n dag die je het liefst wilt overslaan als single, maar eentje die best leuk kan zijn als je een lief hebt. Je geeft elkaar een lief cadeautje, presenteert een ontbijtje op bed (hoewel al die kruimels en in de kou van dit moment niet echt romantisch zijn) en je kijkt elkaar diep in de ogen. 

Single vrienden uitnodigen op Valentijnsdag

Maar als je lang single bent geweest, weet je ook hoe het kan zijn om alleen te zijn. Dus vatten wij het plan op om onze single vrienden mee te nemen naar de bioscoop. Niet omdat ze zielig zijn, maar gewoon omdat het gezellig is. 

Kingsman, the secret service

We eindigden in een film waarin de ene moord na de andere werd gepleegd. Niet bepaald romantisch, maar op een bepaalde manier wel een lachwekkende film. Hoofden explodeerden door implantaten, SIM kaarten werden ingezet om mensen om te turnen in vechtmachines en er was die ene vrouw. Een prachtige vrouw, geweldig figuur, gaaf gezicht, maar met wel heel bijzondere benen. 

Blade Runner

Kunstbenen zoals de Blade Runner. Of te wel Oscar Pistorius, de man die met deze kunstbenen kan rennen als geen ander. Maar die ook in het nieuws kwam doordat hij zijn vriendin om het leven bracht door haar neer te schieten. Zulke benen had die vrouw dus en zij rende er niet alleen mee, nee zij moordde er ook mee. Ze hakte er mensen zo mee doormidden, ze sneed er armen mee door, ze slachtte er mensen mee af. En het rare was dat ik daar op die romantische Valentijnsdag alleen maar aan kon denken wat ik zou doen als ik ook van zulke benen zou hebben.

Ik als Batvrouw

 Ik fantaseerde er op los dat ik als een soort Batvrouw de wereld zou redden. Tot ik naar beneden keek en mijn eigen onderdanen zag. En toen dacht:”Dat wordt hem dus niet met deze twee staakjes.’  Er bleef vervolgens niets anders over dan me maar over te geven aan de romantiek van die speciale dag. 

Mannen in pakken met veel blabla

Mannen in pakken. Mannen in pakken die aan veel blabla deden. Ze keken ons raar aan terwijl wij in een niet- pak naar een bijeenkomst van ondernemers togen. Ze namen ons met hun maatpak de maat en bevonden ons te licht. Onze business vonden ze, was niet interessant genoeg. 

Een vertegenwoordiger van een organisatie die ons op weg had moeten helpen zei het nog net niet. Hoewel, hij had me al wel een aantal keren gewaarschuwd. Wie met een Afrikaan in zee gaat is per definitie gedoemd om te mislukken, zo ongeveer stond zijn hoofd. Die gaan er steevast met je beurs en je zaken vandoor.  

Vragen

En toen kwamen de vragen. Hoe lang we elkaar al kennen. Hoe de zaken er dan wel niet uitzagen. En zijn gezicht sprak boekdelen. Doe het niet, was zijn boodschap. De mans belangrijkste taak was om mensen op weg te helpen. In dit geval leek dat meer op een doodlopende weg. Ik zat daar en wij lachten erom.

De Lemster Onassis

En ik herinnerde me een paar uit Lemmer. Piepjong, in een zaakje waar een oud kacheltje stond te branden. Het paar maakte zelf computers. Het kleine optrekje werd al snel  een veel grotere zaak. En toen ging het stel panden bouwen die mensen konden huren. En huizen verbouwen die mensen konden kopen en huren. En nu noem ik ze wel eens gekscherend de familie Onassis van Lemmer. Klein begonnen maar met vertrouwen in eigen kunnen. En toch zo heerlijk gewoon. 

Blaaskaken

Dat had ik al die omhooggevallen blaaskaken daar op die ook nog eens niet zo goed georganiseerde bijeenkomst wel eens willen zeggen.  Maar dat deed ik niet. Nog voor het einde van de avond vertrokken we. Schaterlachend en grappend dat ze het vast  jammer vonden dat ze ons hadden uitgenodigd.  Maar dat ze nog van ons zouden horen. 

Soort van subsidie

Een soort van subsidie. Zo noemde de wethouder het geld dat jaarlijks naar het zwembad gaat, tijdens vragen die door de gemeenteraad daarover werden gesteld. Een soort van subsidie. Dat impliceerde volgens haar blijkbaar dat het niet een gewone subsidie was .En dat een soort van subsidie blijkbaar niet aan de voorwaarden hoeft te voldoen aan waar een ‘normale’ subsidie wel aan moet voldoen. 

Is subsidie niet gewoon subsidie?

En dat verbaasde me. Is subsidie niet gewoon subsidie? En zou je daar niet gewoon voorwaarden aan moeten hangen? Mevrouw de wethouder zei verder nog dat er gewoon een ‘overeenkomst’ ligt met de bouwer van het complex. Volgens mij is een subsidie ook een overeenkomst met een andere partij. Maar blijkbaar zijn er voor deze partij, die toch een behoorlijk groter bedrag per jaar krijgt dan welke voetbalvereniging, postzegelverzamelclub en culturele instelling dan ook, andere normen en waarden. 

Gewoon 3 ton 

De 3 ton per jaar worden gewoon gegeven. Enige voorwaarde is dat er gezwommen kan worden. Het lijkt me dat dit al heel snel kan.  Zwemmen is namelijk vooral wat je doet in een zwembad. Maar heb je als gemeente dan niet ergens een plicht om te kijken hoe dat zwemmen dan tot stand komt? Of hoe je geld wordt ingezet? Zeker nu de tarieven binnen een paar maanden met maximaal 28 procent stijgen, lijkt zoiets toch wel op z’n plaats.  Ook als blijkt dat het allemaal legitiem is. Andere instellingen die subsidie krijgen, moeten wel overal verantwoording voor afleggen. Lijkt me dat dit voor een ‘soort van subsidie’ dan niet anders zou moeten zijn.

Iconen Wim en Johannes, ze zijn er niet meer

Soms snap ik zelf niet hoe dingen werken. Maar de afgelopen week had ik zo’n vreemd gevoel. Ik moest steeds aan twee mannen denken die ik via mijn werk redelijk goed had leren kennen. Twee mannen die iedereen wel kent die een beetje Lemster is: Wim Koster en Johannes de Vries.

Positief in het leven

Ik ben niet zo zweverig, maar ik vond het wel vreemd dat ze steeds opnieuw in mijn gedachten kwamen. En toen hoorde of las ik dat ze beide waren overleden. Eerst kreeg ik de rouwadvertentie van Koster onder ogen. Zijn tekst trof me. Als een mokerslag. Maar dan in positieve zin. Dat iemand zo vol vertrouwen kan zijn, maar ook zo positief zijn leven kan beschrijven. Ik vond dat niet alleen knap, ik zou het daar ook nog even met hem over willen hebben.

Overgave

Omdat het getuigt van innerlijke schoonheid en overgave.  En ik zo’n houding enorm bewonder. Verbaasde het me? Ook weer niet echt. Eerder spraken we wel eens over ons beider ziekte. Hoewel ik hem heb leren kennen als politicus met veel kennis van zaken, was hij later ook iemand die me wel eens naar het bestralingscentrum in Leeuwarden reed.  En toen bleek hij ook zelf ziek. En dan zei hij: ‘Ik heb me nooit afgevraagd waarom ik zo’n ziekte heb gekregen. Ik zou me eerder afvragen waarom ik het niet zou krijgen.’ En elke keer als ik hem daarna zag, bleef hij positief. Ondanks zware kuren, ondanks vermoeidheid en ongemakken.  Daarvoor neem ik niet mijn petje af, ik neem er een hele rij winkels met petten voor af.

'Johannes en zijn Lemmer'

Johannes en ik waren niet alleen op dezelfde gekke dag jarig, we schreven ook allebei voor dezelfde krant. Dat we het daarbij niet altijd eens waren, was duidelijk. Maar hij deed zijn ding, ik het mijne. Johannes had nog wel eens wat ruzie met zijn computer en stuurde dan bestanden waar we niets mee konden. Of hij stuurde een column die hij de week ervoor ook al had gestuurd. Dan belden we even en probeer hij het nog eens. Of kwam hij tot de conclusie dat zijn werk hopeloos verloren was gegaan. De laatste jaren kon je zien dat zijn jaren gingen tellen. Lange vergaderingen vergden te veel van zijn broze lijf. Maar wat heeft hij zich lang ingezet voor ‘zijn Lemmer’ waar hij zielsveel van hield. En wat is het raar dat we het nu zonder deze mensen moeten doen.

Politie, mogen we boven komen?

Terwijl ik aan de telefoon hang met een vriendin die ziek was, gaat de intercom. Met het apparaat nog aan mijn oor neem ik op. Het eerste deel hoor ik niet, het tweede wel. Of ze even boven mogen komen. Ik vraag wie ze zijn. Politie hoor ik dan ineens. Schrikken is mijn eerste reactie. Want politie betekent vaak iets ernstigs. 

Niet schrikken

Maar dan zegt de stem al snel dat het niets ernstigs is.  Gewapend met hun legitimatie staan ze voor de deur. Ik denk nog dat ik moet getuigen over een inbraak waar ik niets van weet.  Vreemdelingenpolitie zeggen ze dan. Vreemdelingenpolitie? 

Is je vriend nog in het land?

De naam van mijn buitenlandse vriendje valt. Ja? Zeg ik. Wat is er met hem? Of hij nog in het land is, want ze hebben zijn kaart waarop staat dat hij het land wel degelijk uit is nooit gekregen. Dat kan niet zeg ik. Ik was er bij toen hij hem overhandigde aan de Marechaussee. Bovendien staat hij op dit moment bij de Ambassade van Gambia om opnieuw een visum aan te vragen. 

De ene dame is erg aardig en zegt dat ze de kaart wel vaker niet krijgen. Ik neem aan omdat de Marechaussee hem niet naar de politie heeft gestuurd. Wat redelijk slordig is. En zo´n kaart was al helemaal niet nodig geweest als ze de regels die zijn afgeschaft voor hem niet weer uit de kast hadden gehaald. Dan dringt het tot me door: nu krijgt hij dat visum nooit. Wat ik dan niet weet dat hij zijn inreisstempel in Gambia heeft gekopieerd en doorgestuurd naar de ambassade. 

Nerveus van de politie

Daar weten ze dus wel dat hij het land uit is, hier weten ze dat niet. Ondertussen speurt de agente naar twee bordjes, mannenschoenen en scheerapparaten. En ik word er nerveus van, terwijl ik weet dat wij niets verkeerds hebben gedaan. Maar het verschil is dat wij geen enkele fout op dat gebied mogen maken, terwijl de handhavers van de wet dat blijkbaar wel mogen. En daar baal ik van.

Waar blijft die ontploffing?

Waar blijft die ontploffing? Dat vroeg ik me deze week af.

Dat het gemeentekantoor in Lemmer wordt afgebroken is mij een doorn in het oog. Niet dat ik het gebouw nu zo mooi vind, maar ik vind het pure kapitaalsvernietiging. Allemaal goed spul zo maar laten verdwijnen in een tijd waarin duurzaamheid hoog op de agenda staat, ik vind het absurd. Hoorde ik deze week ook nog dat allerlei materialen waar anderen nog wel blij mee kunnen worden gemaakt zo hup in de container verdwijnen. Weg ermee.


Gemeente De Friese Meren en duurzaamheidDat stuit me meer dan gemiddeld tegen de borst. En het zal de gemeente De Friese Meren ook niet bepaald de duurzaamheidsprijs opleveren. Maar goed, ons is in die zin niets gevraagd. Heel Lemmer spreekt er schande van, er zijn allerlei mensen geweest met goede ideeën over een herbestemming, maar het gemeentebestuur van de Friese Meren is oost- Indisch doof op dat gebied. Wel zullen wij ongetwijfeld de prijs van al dat soort zaken weer moeten betalen. Want elke euro die we niet binnenkrijgen of juist uitgeven, moet door ons burgers wel weer worden opgehoest.

Gemeentekantoor Lemmer afbreken

Toch zag ik nog een goed puntje aan deze hele afbraak. Ik dacht namelijk in mijn enthousiasme dat de hele afbraak van een geweldig spectaculair niveau zou gaan worden. Met dynamiet dat op cruciale punten wordt geplaatst, waardoor het gebouw als een prachtig kaartenhuis ineen valt. En wij klappend aan de kant, omdat het gelukt is. Maar ik heb inmiddels wel af begrepen dat dit helemaal niet gaat gebeuren. Geen ontploffingen, niets dynamiet, alleen maar gecontroleerd met grijpers en misschien zelfs wel hamers dat hele gebouw neerhalen. Gewoon ordinair handwerk. Van stevige mannen die op het dak staan en dakpannen naar beneden gooien en muurtjes omver hakken. En die werkwijze zal voor de omgeving ongetwijfeld het beste zijn, want bij zo’n ontploffing komt natuurlijk heel veel stof kijken. Maar jammer is het wel. Het enige dat nu stof doet opwaaien is de afbraak zelf. En dat is van een soort die je niet zomaar weer opruimt. Ik hoop dat het gemeentebestuur zich daar bewust van is.

Pestkoppen in een modern jasje - bijna als catfish

Catfish: Ik kijk er regelmatig naar en verbaas me er dan over. Mensen die online een relatie aangaan, denken dat dit een echte relatie is en er dan via een tv programma achter komen dat de persoon in kwestie heel iemand anders is.

Liefde via het internet
Persoonlijk geloof ik er niet zo in dat ik de liefde op die manier zou kunnen vinden en ik heb me er dan ook nooit aan gewaagd. Maar het bestaat, dat daten via internet of social media en daar is verder natuurlijk ook niets op tegen. Tenzij mensen zich dus als anderen voordoen en er mensen gekwetst worden. En geheid dat dit gebeurt als je voor de gek wordt gehouden door iemand. Of nog erger, als je liefde zich voordoet als die en die en dan gewoon een ordinaire oplichter blijkt te zijn die alleen maar op je centen uit is.

Oplichters die zich voordoen als geschikte liefdeskandidaat
Vorige week nog zag ik bij Dr. Phil een mevrouw die haar hele hebben en houwen had gegeven aan een vent waar ze alleen maar online contact mee had gehad. Ik zat op mijn fietsje in de sportschool en zag het hoofdschuddend aan. En nu zijn we een week verder en besef ik nog niet wat me zelf is gebeurd.

Mijn profielfoto staat op iemand anders'profiel
Mijn profielfoto is door een of andere idioot namelijk gekaapt en mijn vriendje krijgt van die persoon in kwestie de meest vreemde berichten. Wie er achter zit, kunnen we niet achterhalen. En dat is uiterst irritant. Sterker nog, ik krijg er moordneigingen van. Gelukkig is vriendje een goede ICT-er en heeft hij er inmiddels voor gezorgd dat het nieuw aangemaakte profiel met mijn gestolen foto inmiddels is verdwenen van het internet. En heb ik Facebook inmiddels geïnformeerd wat er aan de hand is.

Account gehackt
Overigens is twee dagen later weer geprobeerd om mijn account te hacken en ook die van een aantal vrienden van me. Facebook liet dat wel direct weten zodat we konden ingrijpen, maar het blijft naar en eng dat mensen niets anders te doen hebben dan ons dwars te zitten.
Hier gaat het blijkbaar om iemand die ons samen dwars wil zitten. Maar het kan ook anders. Misschien zijn er wel talloze onbekenden die ook mijn foto of die van lief op hun profiel hebben staan. Of die van u als lezer. En dat is maar mooi eng allemaal. Maar het zijn gewoon pestkoppen. Maar dan in een modern jasje.