Prijskaartje van de provincie

Al maanden (wat zeg ik jaren als je Joure meetelt) afgezette wegen, het spoor bijster als je naar een bepaalde bestemming moet, de bus die niet meer in de buurt rijdt, verkeerslichten die het niet of slecht doen, bijna ongelukken op de weg, met voetgangers en in tunnels door betonblokken en dan ook nog eens verkeersregelaars die mensen bijna uit hun auto trekken.

Puinhoop in Lemmer en omgeving

De puinhoop die alle wegwerkzaamheden de afgelopen periode het dagelijks leven in bijna heel onze omgeving bepaalde, was niet bepaald fraai te noemen. Volgens mij is geen enkele tijdslimiet gehaald. Niet in Joure, niet op de weg naar Balk en bij Lemmer weet ik het niet zeker, maar daar volgens mij ook niet. Dat zouden wij eens moeten doen met een krant. Gewoon een week later verschijnen. Of een half jaar niet. Dat zou me een bak zijn. 

Wat gaat dit kosten?

Toch was er de afgelopen weken vooral één ding dat ik me afvroeg: bij de meeste zaken die veel langer duren dan gepland lopen de kosten namelijk ook navenant op. Dus klom ik maar eens in de pen (of liever gezegd in de PC) om de provincie te vragen hoe het daar mee staat. Het was heel lang stil. Nee, ik moet het anders formuleren, er kwam geen antwoord. Ik heb nu de vraag nog maar een keertje gesteld. Maar er is nog steeds geen antwoord. Of dit een  - als we het niet zeggen, dan is het er ook niet - begrip is weet ik niet, maar ik mijn buikgevoel zegt dat het iets anders ligt.  Vanzelfsprekend hoop ik dat alles binnen de begroting valt, want anders moeten we met z’n allen weer diep in de buidel tasten. Maar ik heb daar wel zo mijn bedenkingen bij. Wordt vervolgd – tenminste als de provincie in al haar wijsheid besluit om nog een keer een antwoord te geven.

Doede

Doede Bleeker. Hij was niet één van ons uit het dorp, maar voor mijn gevoel toch wel iemand die bij ons ‘soort mensen’ hoorde. Een ruwe bolster, met een blanke pit. Iemand die zijn mening wel durfde te zeggen, maar eigenlijk ook ingetogen was. Eigenlijk best een beetje als de Lemsters. We kunnen er wat van als het om praten gaat, maar als het er werkelijk om draait dan zeulen we veel met ons mee zonder dat anderen dat weten.

Switfutten

Doede had ik lange tijd alleen op tv gezien. Hij speelde in een film, zat in andere programma’s. En hij zong natuurlijk liedjes. Over switsokken bijvoorbeeld. Hilarisch natuurlijk, maar voor je het weet kleven die zweetvoeten voor altijd aan je en ben je nooit meer anders dan de clown van de klas. Als ik de stukken goed gelezen heb, was dat ook iets dat hem frustreerde. Omdat hij veel meer was dan de clown van de klas. Of misschien wel helemaal nooit die clown wilde zijn.

Wilde vissershoofd

Zijn wat wilde vissershoofd deed me denken aan pake. En aan mijn ooms. Gezichten doortrokken van de zee. Van het harde leven. Toen ik daadwerkelijk een keer bij Doede in de viswinkel stond, omdat hij zich opeens in mijn werkgebied bevond en ik wel vond dat ik zo’n man moest kennen, bleek hij helemaal niet zo uitbundig. Eerder wat stil en teruggetrokken. Hardwerkend, dat wel. Mijn plan was nog om me voor te stellen als zijnde van de krant, maar toen ik zijn houding opmerkte, heb ik dat gelaten. Ik voelde me daar niet gemakkelijk bij, omdat ik het gevoel had dat hij zich daar niet gemakkelijk bij zou voelen. Ik betaalde mijn visje en ging weer.

Gevoelig

Hij heeft nooit geweten wie ik was (wat ook niet belangrijk is). Ik wist wel wie hij was, maar natuurlijk niet echt. In verband met zijn veel te vroege overleden kwamen de verhalen los. Over hartenpijn en zijn gevoeligheid. Zie je wel dacht ik toen. Maar ook dat het jammer was. Dat juist die kant van hem zo weinig naar voren is gekomen voor een groter publiek. En dat ik hem dat zo gegund had.

Een blik met wilden

Alsof er een blik met wilden is opengetrokken. Zo zijn de zaterdagavonden hier in de straat ongeveer. Vanaf een uurtje of 11 begint het geschreeuw, het gegil, de kreten die meer aan een oerwoud doen denken dan aan mensen, het trappen, het in de bosjes liggen, het tegen verkeersborden aan schoppen en het krijsen. De oorzaak: drank. Misschien ook wel drugs. Of een combi  van beide. 

Mensen met een slechte dronk

Laten we voorop stellen dat ik een hekel heb aan lui die een slechte dronk over zich hebben.  Vechtpartijen doordat mannen (maar misschien ook wel vrouwen) zich door de drank zo stoer voelen dat meppen het enige lijkt wat ze leuk vinden, ik walg er van. Laat ik daarbij ook nog opmerken dat ik ongeveer een even grote hekel heb aan mensen die niet met hun poten van andermans spullen af kunnen blijven.  Dat ik vernielingen waardeloos vind en zou willen pleiten voor torenhoge straffen, in al die gevallen. 

Verbod op drinken in het centrum van Lemmer

Met dat alles in het achterhoofd las ik het bericht van B&W die het drinken van alcohol in het centrum van Lemmer wil verbieden.  Of het in eigendom hebben van geopende flessen of blikjes. Zodat uitwassen worden voorkomen. Dat ze wil dat die uitwassen verdwijnen is een prima zaak. Ik vraag me alleen af of die uitwassen echt voorkomen worden met zulke maatregelen. Als wij hier op de zaterdagavond onze auto niet in een achteraf steeg zetten, is hij in de meeste gevallen een dag later gebutst. 

Geen slaap krijgen

Als wij op zaterdagavond de ramen niet dichtdoen, krijgen we geen minuut slaap. Want de kroeglopers (ja daar ben ik zelf ook erg lang deel van geweest) gedragen zich dus alsof ze van een andere planeet komen. En dat doen ze niet alleen op de terugweg, dat doen ze vooral ook op de heenweg.  De gemeente wil met de maatregel het indrinken voorkomen. Alleen is mijn ervaring dat dit indrinken niet op straat gebeurt, maar gewoon thuis bij de warme kachel. Op de eigen kamer of gewoon bij pa en ma in de keuken. 

In de tuin met een flesje bier

Omdat er bovendien alleen een verbod voor het centrum ligt, kan iemand uit Noord, West of Lemstervaart dus blijkbaar wel gewoon op straat of in de tuin gaan zitten met een flesje bier. Maar daar veroorzaakt iemand die te veel zuipt en daar niet tegen kan, dan geen overlast? En wat te denken van de bootjesgasten die op hun boot flink aan de haal gaan? Dat mag dan wel en twee meter verderop mag je niet je eigen glaasje drinken? Of moeten ook zij de fles laten staan op hun eigen boot? En wat als zij dat niet hoeven, maar ook zij een slechte dronk over zich hebben? Het probleem lijkt me kortom ingewikkelder dan wordt voorgedaan en lijkt me met dit verbod alleen ook niet op te lossen.

Omdat je vrouw dood is

Je vrouw is dood zeiden ze. Daarom is het. Alsof hij niet wist dat zijn vrouw dood was. Alsof hij niet haar lijdensweg had meegemaakt. Alsof hij haar niet had zien sterven. Alsof hij haar niet had begraven. Alsof hij hun kinderen niet had moeten vertellen dat hun moeder hen nooit zou zien trouwen of kleinkinderen zien krijgen. Alsof hij geen weet had van dat alles.

Geen contract na overlijden vrouw

Maar dat dus, dat is dus de reden dat je geen contract krijgen zeiden ze. Want dat was de vraag geweest. Niet de vraag om menselijke ondersteuning. Niet eens de vraag om hulp, want hoe moet je dan verder op jonge leeftijd als weduwnaar. Nee, de vraag was gewoon geweest waarom veel collega’s een contract hadden gekregen en hij niet. Nou ja, omdat zijn vrouw dus dood was.

Twee weken vrij voor overlijden vrouw

En hij daarvoor twee hele lange weken vrij had genomen. Nee, geen half jaar of een jaar. Gedurende die andere maanden waarin het ook erg slecht ging, had hij zich gewoon van alle taken gekweten. Gewerkt, voor de kinderen gezorgd, voor haar gezorgd. En dat alles in het licht van haar naderende dood.

Niemand moet alleen zijn als de dood nadert

Maar toen die dood nabij kwam, ze was uiteindelijk nog maar half 50, vond hij toch dat hij bij haar moest zijn. Vond dat zij die laatste weken niet zonder hem hoefde door te maken. Omdat het voor haar al angstig en naar genoeg was. Het bedrijf vond dat blijkbaar niet. Die vonden blijkbaar dat zij wel dood had kunnen gaan zonder hem.  Want dan had hij dat contract wel gekregen. 

De Piterstún

De zon scheen, we werden allemaal gek en renden onze deuren massaal uit. Het dorp in, het strand op, de bossen in. Zelfs de terrassen zaten op bepaalde plekken al vol, met dien verstande dat mensen hun dikke jassen wel aan moesten houden. Kortom we warenblij. De koperen ploert straalde haar stralen over ons uit, we werden als lammetjes in de wei.

Keuvelen op de eerste lentedag

Hoi, hoi, goeie, goeie. Hier een praatje, daar een lachje. Mijn tantetje zat op haar rollator in de zon naast de drogist, op de Streek was het een gekeuvel van jewelste. Ik denk ik moet er even uit, maar toen bedacht ik ook, waar moet ik heen, zei één van hen. Ze wilde ergens zitten, echte Lemsters ontmoeten. Maar waar moest dat? Een oude vriendin van mijn moeder wilde dat ook, maar ze wilde daarbij ook zingen. Om haar woorden kracht bij te zetten, begon ze maar alvast.

Met elkaar zingen

Met elkaar zeiden ze. Als vanouds zeiden ze. Zingen en praten. Over toen en nu. Gewoon gezellig. De Piterstún zei ik. Daar moeten jullie je dan bij aansluiten. Ze hadden er van gehoord, maar moesten ze dan ook niet aan het schoffelen? Want dat gaat zo moeilijk met een rollator. Of ze hadden er geen zin meer in om dat werk te doen. Welnee, zei ik, jullie mogen daar zo naar toe. Gewoon lekker met elkaar.

Verhalen van vroeger of Lemmer

De verhalen kwamen al. Van hoe ze met de jongens mee wilden schaatsen naar Sloten, maar die mannen ze niet mee wilden nemen omdat het te hard waaide. Dat ze toch gingen, maar die terugweg inderdaad veel te zwaar was. Maar dat er toen toch iemand was die er voor zorgde dat ze terugkwamen. In al mijn onschuld vroeg ik of diegene dan een auto had. Gelach was mijn deel. ‘Welnee, faam in die tijd had maar één hier in Lemmer een auto.’ Nou kijk zei ik, dat soort dingen moeten jullie allemaal daar vertellen. Aan ons, aan elkaar. Maar vooral op de Piterstún. En dan gaan wij wel staan wieden. Terwijl jullie ons toezingen.

De depressie van het niet-pensioen

Ik ben helemaal depressief verzucht een vriend. Dat had ik niet verwacht, de reden waarom ik heb bel is immers omdat het zijn verjaardag is. Het zou ook een mooie dag moeten zijn: 65 jaar worden en dan weten het hoeft nu niet meer -  dat werken. Er komt nu gewoon elke maand iets binnen, waar je al vanaf 13e voor gewerkt heb.

Stoppen met 65 jaar, vergeet het maar

Maar de weerbarstige waarheid is anders, weten we inmiddels allemaal. Niemand stopt meer met 65 tenzij hij de staatsloterij heeft gewonnen. Daar komt ook nog eens bij vriend een chronische ziekte heeft. Maar ook dat telt niet in dit land.

Met 1 arm en twee vinger kun je nog aan het werk

Ook wie chronisch ziek is, kan aan de slag. De UWV vindt dat als je nog 1 been hebt, je met dat been nog wel kunt autorijden. Heb je één hand met nog 2 vingers, dan kun je makkelijk nog als typiste aan de slag met die twee vingers. Niet dat die typistes nog worden gevraagd, maar toch.  De mooie dag is dus voor hem een sombere dag. Hij moet nog 1 jaar en zoveel maanden. Als dat zo blijft tenminste.

Pensioen alweer opgeschoven

Zelf heb ik maar niet eens gekeken  wanneer voor mij een pensioen in zicht is. Dat was 67 jaar en nog wat, maar is misschien inmiddels ook wel 68. En dat zijn nog flink wat jaren te gaan.
Daarom vind ik de schande die mensen vorige week spraken over jongere (vooral vrouwen) die alleen maar parttime werken ook zo niet terecht. Sterker nog, ik geef ze groot gelijk.

Allemaal parttime werken of liever nog het basisloon

 In fact, misschien zouden we juist allemaal parttime moeten gaan werken. Dan had iedereen werk, maar bleef er ook nog genoeg tijd over voor leuke dingen. Kiezen voor wat kwaliteit van leven is blijkbaar een schande. We moeten leven om te werken en niet andersom. Tuurlijk is het goed dat iedereen voor zichzelf kan zorgen. Maar goed voor jezelf zorgen, betekent ook dat je het leuk hebt. Tijd hebt voor je geliefden en je niet alleen kapot werkt en alleen in het ritme van slapen, werken, eten zit.  Als er bij de komende gemeenteraadsverkiezingen een partij opstaat die ‘doet’ in het bruto nationaal geluk ben ik daar voor. En dan is mijn vriend ook gelukkig met 65 kaarsjes op zijn taart.

Boompje achterop de fiets

Ja, u leest het goed. De boom achterop de fiets. Of moet ik zeggen de boomonderdelen? Een groot deel van de tuin? De takken en de stammen. Want die kunnen binnen onze woonplaats namelijk bijna nergens meer in de groenbak. De gemeente doet voorkomen dat mensen daar van alles ingooien. Wat kan overigens. Ik heb er ook wel eens iets naartoe gebracht en heb er nog nooit een fiets in aangetroffen, maar ik neem aan dat ze daar niet over liegt.

Groenbakken Lemmer worden weggehaald

In ieder geval zegt ze dat de groenbakken om ons heen worden weggehaald omdat er ‘illegaal’ wordt gestort. En dat kunnen we natuurlijk niet hebben. Daarom zegt ze dat de bakken verdwijnen. Maar de werkelijkheid is dat alle bakken in 2018 verdwijnen.

Paranormale gemeente

En dat die twee resterende dan ook verdwijnen, kan dan niks met illegaal vuil te maken hebben. Nou ja het kan wel, maar dan moet ze over enorm paranormale gaven beschikken en nu al zien dat er ook in die 2 resterende bakken fietsen worden gegooid. Of puin. Of dingen die niet op een boom of tak, gras of ander groen lijken.

Met de scootmobiel het groenafval wegbrengen?

Het weghalen van de containers maakt overigens wel dat mensen nu niet meer even om de hoek hun groenafval weg kunnen brengen. Ze moeten daarvoor naar de Lemsterhoek als daar de milieustraat klaar is. Maar ik zal u vertellen dat dit best ver weg is, zo met een boom achterop je fietsje. Zeker in de zomer als je dan ook nog een paar bruggen tegen hebt. En als je 80 bent, lijkt het me echt een behoorlijke opgave. Misschien kan die boom dan achterop je scootmobiel, maar logisch lijkt me dat niet. Als je als jongere inwoner geen auto hebt, wordt het trouwens ook best moeilijk lijkt me. Ik ben zelf erg tegen het illegaal dumpen van wat dan ook maar; zelfs een kauwgumpapiertje gaat mij te ver. Asociaal gedrag vind ik dat. Maar mensen die dergelijke regels niet overtreden, worden nu juist gestraft en moeten maar zien hoe ze daar komen, die bult over.

Container met een beveiliger

De gemeente meldt overigens nog wel een meevallertje: gemeentebreed kunnen er toch nog 10 containers staan. Daar mag – of moet waarschijnlijk - plaatselijk belang op passen. Die zet er dan waarschijnlijk de hele dag een beveiliger bij of zo.
Foto Pixabay