Dom bestuur

Vorige week bedacht ik me dat ik maar weer eens wilde luisteren waar onze politiek druk doende mee is. Ik trof het: het zwembad stond op het programma. Eerder had ik al allerlei papieren gekregen over deze voorziening, maar veel wijzer werd ik daar niet van. Vage begrippen, sancties die wel zouden moeten, maar niet werden doorgevoerd, voorwaarden waar niet aan werd voldaan. Maar wel het belangrijkste: geen kip weet waar die inmiddels bijna 3 ton per jaar naartoe gaat. Een zeer zure wethouder sprak de raadsleden bijna toe zoals ze vroeger waarschijnlijk haar kinderen toesprak:. 

Vaag bestuur

‘Met dat geld wordt gezorgd dat er gezwommen wordt.’ Nogal een vaag begrip. Want betekent dit dat er per jaar 1 ton in gestoken wordt, of twee of gewoon het hele bedrag? Of wordt er 10.000 in gestoken en gaat de rest van het geld ergens anders heen? Geen mens die het weet. Daar heeft het college dat dit geweldige plan heeft opgevat nooit om gevraagd. Het staat niet in de stukken, het is geen verplichting.

Dom bestuur

 Riekt dat ergens naar? Nou in ieder geval naar heel dom bestuur als je het mij vraagt. Ik wil ook wel drie ton per jaar, zonder dat ik daarvoor verantwoording hoef af te leggen en met mij waarschijnlijk wel alle andere inwoners van de gemeente. Want het gaat wel om gemeenschapsgeld waar we het over hebben. Overal wordt op bezuinigd, dit bedrag dat WIJ met z’n allen elk jaar ophoesten wordt alleen maar hoger.

Een snerpende zandbak

Nog voor ik mijn ogen open heb geslagen, word ik al wreed wakker geschud. Door een graafmachine wel te verstaan. En een snerpende soort zaag. En een nimmer aflatende radio die allerlei Nederlandse meuk door de straat dendert. Rustig aan wakker worden is er niet bij. Al dagen niet. En daar komt nog bij dat dit tafereel tot december zal duren. Er wordt namelijk gewerkt in onze straat. Niet alleen moeten we elke keer door allerlei spelonken van Lemmer om ergens in de buurt van ons huis te komen, (de straat is veranderd in een soort zandbak) we worden dus ook nog eens getrakteerd op onzinnig lawaai. En laat ik nu echt allergisch zijn voor dit soort lawaai. Bladblazers, zagen en graafmachines, je kunt mij er hoorndol mee maken. 

Geluid wordt steeds sterker

Het lijkt ook wel alsof het geluid naarmate de dag vordert steeds luider wordt. Maar dat zal mijn irritatie wel zijn die opstuwt en opstuwt. Aangezien wij als freelancers geen werkplek meer hebben op een kantoor is ontsnappen ook nog eens onmogelijk. Er moet een krant af en die kan alleen maar thuis gemaakt worden. Het doorstaan is dus het enige, of ik zou er op een rare manier voor moeten zorgen dat de werkzaamheden stil worden gelegd. Dat laatste zou ik wel willen, op meer dan één grond overigens. 

Waarom moet die straat versmald?

Want ik begrijp totaal niet waarom die werkzaamheden nodig zijn. Voor mijn gevoel is deze weg net veranderd. Heeft de gemeente opeens veel te veel geld en moeten er nu weer maatregelen genomen worden die later dan weer teruggedraaid worden? Want de straat moet nu smaller gemaakt worden, omdat hij niet veilig zou zijn. Volgens mij is er in onze straat nog nooit een ongeluk geweest dus waar dat op slaat? Bovendien is bij de laatste werkzaamheden de straat ook versmald. Ondertussen beginnen die werklui ook nog eens luid mee te blèren. Van mij mogen ze naar huis. Onmiddellijk. En laat die zandbak maar liggen, dan is de straat pas veilig.

Linker kippenpoten

Toen mijn lief en ik voor het eerst samen een maaltijd bereidden werd dat kip. Lief is namelijk gek op kip, je kunt hem er wel wakker voor maken. In Afrika wordt het beest zo heet mogelijk gebakken in olie of ze grillen hem. In dat laatste geval wordt hij eerst gekookt, want in zo’n klimaat haal je je flink wat wc perikelen op de hals als je het beest zo op het vuur gooit met het risico dat hij niet gaar is. En als je niet uitkijkt, zie je de bacteriën gewoon voor je uit lopen. 

Heel romantisch samen koken

Maar ik dwaal af: kip dus. Wij stonden daar heel romantisch samen in dat piepkleine keukentje van mij. Tussen het zoenen door, sneden en hakten we. En toen pakte lief de kippenpoten die we hadden gekocht en sprak de legendarische woorden:”Did you know they only sell left chickenlegs?”. Of ik wist dat ze alleen maar linker kippenpoten verkopen. Ik dacht dat het hem in zijn bol was geslagen. Natuurlijk verkopen ze in Nederland niet alleen maar linker poten van een kip. Misschien in Afrika, maar hier echt niet. Dat beest heeft toch 2 poten? 

Het is echt zo

Maar toen ik het pak opende met (scharrel) kippenpoten bleek dat hij gewoon gelijk had. Er zaten twee linkerpoten in. Sindsdien ben ik geobsedeerd door die poten. Sta ik elke keer die poten bij elkaar te passen om te kijken of het deze keer wel een setje is. En we hebben het er sinds zijn opmerking regelmatig over. Hoe dit toch kan. Vanmiddag was hij bij een bedrijf dat louter biologische kippen verkoopt en kon hij eindelijk de vraag stellen. Het bleek dat in veel gevallen de rechterpoot hoort bij het stuk borst en daarom niet wordt afgesneden. Is dat ook weer opgelost. 

Dat vieze vingertje

Lief en ik gingen naar een prachtige stad in het zuiden van het land. Ik vertelde hem dat in dit deel van het land mensen altijd mooi gekleed gaan. Dat ze veel geven om hun uiterlijk. Maar ook om lekker eten en drinken. En dat ze, zeg maar, een beetje deftig zijn daar. Ik was even vergeten dat hun accent ook wat anders is. Toen tijdens de lunch de serveerster me zei: clubsandwhich zonder spak, begreep ik haar niet. Ik vroeg het nog een keer en toen nog een keer en eindelijk viel het kwartje: ‘oh, zonder spek’.  Met dat voorname eten daar zonder spek viel het wat tegen. De clubsandwhich was eigenlijk ronduit smerig. Ook onze hotelkamer was niet heel erg deftig. Verouderd zelfs. Vergane glorie zeg maar.

Mooie mensen, mooie winkels

De stad zelf ademde nog steeds wel alle grandeur uit die ik ken van het verleden. De prachtigste winkels, mooie mensen, luxe traiteurs. Toen we op dag twee weer wat wilden gaan eten (de kip had me de eerste dag danig dwarsgezeten, ik heb het avondeten daardoor maar over geslagen) ontdekte ik een Thais restaurant. ‘Ohhh, zei ik. ‘Zullen we daar gaan eten?’. Maar ik wist het antwoord al, want manlief lust beslist geen Thais. Het werd dus een compromis. We gingen eerst naar een restaurant waar hij zich kon uitleven, waar ik alleen een drankje nam. Toen gingen we naar de Thai, waar hij alleen een drankje nam. 

Schrokop

Ik zat heerlijk aan mijn pittige kip met Thaise basilicum en groenten toen er een stel binnenkwam. Hoewel de hele zaak bijna leeg was, kroop ze stijf tegen ons aan. Ze bestelde viskoekjes als voorafje. Die doopte ze met veel verve in een dipsausje en daarna verdween dat hele viskoekje ineens in haar mond. Ik wist niet dat er zoveel in een mond kon. Vervolgens sleepte ze haar niet zo fris uitziende vinger door het potje met overgebleven dipsaus en bracht hem naar haar mond. En toen nog een keer. En nog een keer. En toen nog een keer. Over deftigheid durfde ik het toen niet meer te hebben.   

Vluchten

Vandaag kreeg ik van een collega een blog onder ogen. Wat we vonden van het vluchtelingenprobleem, wilde ze weten. Kun je daar überhaupt wat van vinden, vroeg ik me af. Want naar mijn bescheiden mening is het veel te complex om daar een pasklaar antwoord op te hebben. Dat sommige mensen dat heel stellig wel  weten, vind ik bijzonder.  De een heeft veel sympathie voor verdronken kinderen (hoe kun je daar geen mededogen mee hebben?), anderen vinden dat volwassenen die in een ruim zijn opgesloten door gewetenloze mensensmokkelaars en een meer dan wrede dood ondergingen hun verdiende loon kregen (hoe kun je zo hard zijn?).  Ik wankel in mijn gedachten.

Extremisme

De massa’s mensen die komen uit landen waar extremisme hoogtij viert, vind ik ronduit beangstigend.  Of die angst legitiem is weet ik niet, maar ik weet wel uit eigen ervaring dat de selectie niet altijd even grondig gebeurt. Of niet grondig genoeg. Veel landgenoten van mijn man nemen ook de boot en gaan naar Italië. Na deze barre tocht vertellen ze dat ze homo zijn of dat ze problemen hebben in eigen land. Niet dat ze eigenlijk een beter leven willen. Of ze komen binnen via een ander land en hun vingerafdrukken zijn blijkbaar verdwenen als ze dan toch hier asiel aanvragen.

Kolonie

Maar die mensen komen dan vaak weer uit landen die wij lange tijd gekoloniseerd hebben. En dat brengt een schuld met zich mee.  Dat een leger van vreemdelingen op weerstand stuit in verband met economische motieven, snap ik ook. Op alles wordt hier bezuinigd en we halen dan wel heel veel monden binnen die ook gevoed moeten worden. Aan de andere kant: wie heeft niet een familielid dat is geëmigreerd naar Australië, Canada of Amerika. Mensen die ook hun geluk zochten. En wie kan zich niet voorstellen dat je uit een situatie wilt van oorlog en dood en verderf? Wrang is dan wel weer dat alleen mensen met geld zich dat kunnen veroorloven. De arme paupers hebben geen andere keuze dan tussen dat geweld te blijven.  Wat zou het fijn zijn om hier helemaal niets van te hoeven vinden. Want dan stond de hele wereld ook niet op z’n kop.

Vroeg opstaan

Aha. Zie je nu wel, ik heb het altijd wel gedacht. Vroeg opstaan is slecht voor de mens. Een of andere professor noemt het zelfs een soort van marteling om je bioritme zo te veranderen dat alles in de war is. En als ik me moet laten wekken door dat akelige apparaat dat naast mijn bed staat, dan is alles in de war.  Vreselijk in de war. Ik begin dan eerst met hartgrondig kreunen.  Oh, neee. Moet dat echt?’ zeg ik dan meer tegen mezelf dan het apparaat. 

Geen sjoege van de andere kant van het bed

Tegenwoordig zeg ik het ook tegen mijn wederhelft, maar die geeft totaal geen sjoege. Als er namelijk iemand is die niet van vroeg opstaan houdt, is het mijn man wel.  Zodra ik mijn benen onder het dekbed vandaan wring, kreunt ook hij nog een keer, maar volgens mij zonder het te beseffen,  slaat alles wat dekbed is om zich heen en valt onmiddellijk, maar dan ook onmiddellijk weer in een diepe slaap.  Waarna mij niets anders rest dan mompelend op te staan, op de overloop nog een keer hard te zuchten dat dit toch eigenlijk niet kan en heel oneerlijk is waarna ik subiet richting koffie ga. Drink ik dat donkere nat niet, dan wordt het de eerste uren helemaal niks. 

Vroeg opstaan

En ga ik een keer te laat naar bed en moet ik dan echt vroeg opstaan (9 uur is voor mij al vroeg, maar echt vroeg is 6 of 7 uur) dan ben ik halverwege de dag totaal geen mens. Al die arme sloebers die dus elke ochtend voor dag en dauw worden gewekt door dat metalen geval, ik buig diep voor jullie. En ik? Ik moet morgenochtend vroeg op, want we hebben een afspraak.  Dat wordt naast mijn eigen worsteling dus ook nog een enorme toer om manlief van het matras te krijgen. Ik kan er nu al niet van slapen.

Laaielichters

Vanmiddag zat er weer eentje bij de mail: een aanmaning van het zogeheten CJIB, zeg maar de instanties die er voor zorgt dat je boetes worden verwerkt. Nu had ik laatst echt een boete, want ik had maar liefst 4 hele kilometers te hard gereden. Ja ja, op de foto was niet eens te zien dat ik reed, zo snel ging ik. Of ik even 30 euro wilde aftikken. Voor de verandering ben ik maar eens in beroep gegaan. Ik wilde eigenlijk als reden aanvoeren dat ik het belachelijk vond om voor zo’n overtreding 30 euro te betalen, maar ik bedacht me toen dat niemand daar waarschijnlijk in geïnteresseerd was. Ik kon niet aanvoeren dat ik niet in de auto reed, dus heb ik aangegeven dat ik en cruise control heb en een TomTom die als een gek begint te schreeuwen als ik harder rijd dan de aangegeven snelheid. Maar goed daar kwam die aanmaning niet door. Deze aanmaning was voor een veel hoger bedrag. Heel vreemd omdat ik nooit een andere rekening had gehad. Klopte ook wel: het was een soort phising bericht om weerlozen die er in trappen flink wat geld af te troggelen.

Hotelpas

Tegelijkertijd kreeg ik van de mensen van Hotelpas (wat is dat eigenlijk?) een aanmaning. Zonder klantnummer of adres, gewoon een bijna anonieme mail. Of ik maar even de twee maandelijkse termijnen die ik achter was wilde betalen. Ook weer 40 euro. Ik ben een muts als het op het bewaren van spullen aankomt: zowel in mijn huis als in mijn digitale postmap vind je spullen van vele jaren geleden. Gewoon omdat je nooit weet of het ooit nog eens van pas komt. Dus ik zoeken op Hotelpas. Mooi niks te vinden natuurlijk. Zou ik die laaielichters terugmailen, hebben ze wel een e-mailadres maar als je ze wat stuurt komt dat bericht niet aan. Ik heb ze nu even fijntjes laten weten dat ik schrijf. Niet voor huis-tuin en keuken gebruik maar voor media. Ik ben benieuwd of ze de boodschap hebben begrepen.