Struise mevrouw Minke

De laatste keer dat ik haar tegenkwam reed ze me bijna van de sokken met haar scootmobiel. Nou juh sjog dan ek ut, zei ze op haar eigen bijzondere manier met die indrukwekkende bulderende stem. Dat maakte me direct aan het lachen.

Herinneringen aan mijn moeder

Vooral of misschien ook omdat het herinneringen opriep aan betere tijden. Tijden waarin zij en mijn moeder samen altijd zo tegen elkaar spraken, maar dan in het kwadraat. Als die twee elkaar tegenkwamen was het bal. En de mannen, die twee zachtaardige mannen,  vielen daarbij in het niet en verdwenen volledig naar de achtergrond.

Een imposante vrouw

Als meisje vond ik haar imposant. Omdat ze een struise vrouw was, maar ook door haar krachtige stem. Natuurlijk legde de tijd een laagje over die indrukwekkendheid. Het verlies van een partner, het ouder worden, het leven in zijn algemeenheid. Maar als ik haar tegenkwam was ik nog altijd onder de indruk. En er waren altijd de woorden:’ Och ja fanke.’ als we het over Wiebe en Bauk hadden, mijn ouders.

Wat ben je lief

De laatste keer schoot ze me ook aan over lief. Dat ze dacht dat het een goede vent was. Een lieve jongen meen ik me te herinneren was de juiste omschrijving. En daar stond ik zo naast haar en hoorde ik haar dat zeggen en dan dacht ik wat ben je toch ook een lieverd. Net als mijn moeder niet op je mondje gevallen, maar met een hart van goud. En hoewel mijn geloof in een hiernamaals niet bepaald groot is, weet ik wel dat het heel druk wordt daar boven  als mem en zij elkaar daar weer tegenkomen. En die mannen, die mannen hebben dan waarschijnlijk weer het nakijken.

Hondenstrand

Als je een hond hebt, kun je dan niet lezen? Word je dat vermogen afgenomen zodra je een puppy in je armen sluit? Die gedachte had ik even toen ik op een festivalstrand stond met schaars geklede mensen, muziek, surfplanken en andere speelattributen. Voor me een enorm bord met daarop de tijden dat honden tijdelijk niet welkom zijn op het strand. Naast me een meneer met een hond aan de lijn, verderop een hond onder de tafel, voor me twee vechtende viervoeters.

Honden op strand van Lemmer

In Lemmer is dat helaas niet anders. En dat terwijl een mensenstrand en een hondenstrand naar mijn idee niet de beste combinatie zijn. Natte, rennende of vechtende honden, hondenpoep en kleine kinderen zijn nu eenmaal niet een succesrecept naar mijn idee. Overigens ook niet als het om ‘grote’ mensen gaat. 

Aangevallen door een hond

Toen ik een keer op een avond na lekker zwemmen na een bloedhete dag de stenen weer op klauterde op weg naar mijn kleding, werd ik aangevallen door zo’n dier op vier voeten. Mijn hart sloeg ongeveer een uur later nog met 200 slagen en mijn plezier was volledig vergald. Op mijn opmerking dat dat deel van het strand in de zomer verboden is voor huisdieren, kreeg ik vervolgens ook nog eens een agressieve reactie.  

Een hond is voor een kind enorm groot

Dat alleen is al onvoorstelbaar, maar stel je eens voor wat zoiets doet met een peuter of een kleuter voor wie de wereld  - en dus ook honden -  onmetelijk veel groter zijn. Die schrikken zich het apezuur. Daarnaast zijn er legio voorbeelden van honden die kinderen aanvallen. Maar ook als dat niet gebeurt, het is gewoon niet prettig om tussen de honden – en hun uitwerpselen te  liggen.  

Hondenstrand Lemmer is een aanfluiting

Dat dieren op hete dagen ook verkoeling willen, snapt iedereen wel. Dat in Lemmer het hondenstrand een aanfluiting is, overigens ook. Maar dat wil niet zeggen dat je dan maar gewoon alle regels aan je laars lapt, pretendeert niet te kunnen lezen of je ook nog agressief wordt als mensen aangeven dat honden daar niet welkom zijn.

Alleen bij veel klachten ingrijpen van de gemeente

De rol van de gemeente in deze is bovendien wel heel erg bijzonder. Wie belt naar de Fryske Marren krijgt te horen dat er eerst maar flink geklaagd moet worden over de honden. Alleen als veel mensen reageren wordt er gekeken of er iets aan gedaan kan worden. Ik wist niet wat ik hoorde. Het beleid van de gemeente wordt niet altijd goed begrepen stelde de burgemeester in zijn blog en daar moet een speciale krant voor komen. Ik heb nieuws voor de burgervader: geen krant in de wereld die voor zo’n reactie begrip kweekt.  Gewoon omdat het onbegrijpelijk is. Ga aan de slag, zet er een controleur met BOA bevoegdheid op en deel boetes uit.  Goed voor de kas, maar nog beter voor de inwoners en toeristen van Lemmer. 

Een sneer van de burgemeester

Een sneer van de burgemeester. Zo noemde mijn collega deze week het verhaal van de burgervader op zijn persoonlijke weblog. Ik was benieuwd, las zijn Blog eens, nogmaals en nog een derde keer.  Was het een sneer? Ik weet het niet. Maar positief was het ook niet voor ons krantenmakers.

Gemeentenieuws negatief in het nieuws

De burgervader wil namelijk een magazine uitgeven, omdat het beleid van de gemeente te vaak negatief in het nieuws komt. Omdat mensen niet weten wat er speelt. En dat ligt deels dus aan ons, omdat wij,  de media geen tijd meer hebben voor nieuwsgaring, stelt hij.  De jaren dat ik avond aan avond bij commissievergaderingen en raadsvergaderingen zat, zijn inderdaad voorbij. Maar dat heeft ook een reden: inkomsten die steeds minder werden.

Gemeentepagina uit de krant door bezuinigingen

En helaas is de gemeente daar zelf ook behoorlijk debet aan. Voorheen werden gemeentepagina’s gepubliceerd zodat burgers daarop konden lezen wat er allemaal aan de hand was. De gemeente kocht die pagina’s in en kon er dus alles op kwijt wat ze wilde. Geen inmenging van ons, puur nieuws van de gemeente. Het mes sneed daarmee aan twee kanten: er was geld voor de inhuur van journalisten en er was berichtgeving van de gemeente zelf. Maar de gemeente besloot in al haar wijsheid die pagina’s niet meer in te kopen. Het kon allemaal wel op de website. Maar mensen lezen die website dus blijkbaar niet. Of de informatieverstrekking is niet goed, zo zou je het ook kunnen stellen. Als ik kijk naar de informatie die wij soms krijgen van diezelfde gemeente bij vragen, dan is het ook niet zo vreemd dat er van een gedegen informatieverstrekking geen sprake kan zijn. Summiere, foute of achterhaalde informatie wordt nogal eens gegeven. De burger komt er overigens ook niet goed af in de burgervaders betoog. Hij vindt dat zij klok- en klepel gesprekken voeren.

Waarom stuurt de gemeente zelf geen persberichten? 

Inmiddels heb ik al in flink wat gemeenten gewerkt en bij veel van hen stuurt de gemeente na elke raadsvergadering of commissievergadering van de belangrijkste punten de uitkomst. Dus niet alleen een mooi plaatje bij de aftrap voor een nieuw kunstgrasveld of als het AZC is geopend, maar ook bij ‘hard’ nieuws.

Bezuinigingen buitensportaccommodaties

Vorige week werd bijvoorbeeld een punt van de agenda gehaald dat ging over de forse bezuinigingen van de buitensportaccommodaties. Een punt dat heel veel verenigingen treft in de hele Fryske Marren. Dat nieuws is nergens te vinden, mogelijk omdat dan nog meer verenigingen dan vorige week gaan inspreken of zullen reageren? En ja ik heb dat nieuws wel gemeld, maar dat was toch te weinig blijkbaar in de ogen van de burgervader. En dat mag. Maar voordat er sneren worden uitgedeeld is het misschien voor de gemeente ook goed om de hand in eigen boezem te steken. Of dat magazine door een aparte tak van onze uitgever uit te laten geven, zodat er meer geld is voor arbeidskrachten.

De Duitse scharrel

Met een tas vol boodschappen en op mijn platste schoenen aan door botontkalking en slijtage in mijn onderrug drentel ik door de passage op weg naar huis. Echt spannend is het niet wat er in die tas zit: melk, brood, yoghurt, vlees, groente en pasta. Mijn boodschappen lijken op me; ook ik zie er niet heel spannend uit in een wat wijde jurk die weinig van mijn vormen blootgeeft. Vormen die de laatste jaren wat zijn vervormd zullen we maar zeggen en dus geen nadruk meer behoeven. Hoe anders was dat jaren geleden mijmer ik, toen ik in de strakste jurkjes de wereld tegemoet ging. En op klikkende hakken om maar aan te geven dat ze niet om me heen konden.

Duitse scharrel

Al die gedachten komen opeens in me op, omdat ik meende mijn Duitse scharrel te herkennen. De scharrel die jarenlang voor de Pinkster naar Lemmer kwam met boot en een groep vrienden en waarschijnlijk zijn trouwring ergens verstopt had. De scharrel die zo onweerstaanbaar was, dat ik hem jaar op jaar niet weerstond. Ik meende hem te herkennen, even in een flits. Maar hij schoot echt voorbij en om hem als een soort groupie achterna te rennen om te kijken of hij het echt was, gaat me te ver.

Hele jaar geen contact

Scharrel was mooi en donker, slank en welbespraakt. En heel erg voorkomend Duits zoals veel van de Duitsers dat zijn. Scharrel en ik scharrelden alleen in dat ene weekend en verder ging het leven door zoals het daarvoor altijd was. Er waren geen afspraken, geen telefoontjes, geen brieven of e-mails gedurende de rest van het jaar. Of dit scharrel was zal ik nooit weten. Net zo degelijk als mijn boodschappen zit ik die avond met manlief aan de dis en sta ik niet uitdagend en slempend aan een bar ergens. Tja….

Mantelzorgwaardering

Tegenwoordig ligt er een mantel van zorgers om mij heen. Heb ik die mensen niet, dan is de keuze eenvoudig; dan kan ik niet meer werken en dus ook mijn eigen geld niet meer verdienen. De gemeente weet dat ook, mensen met een chronische ziekte hebben ondersteuning nodig. En als die ondersteuning wordt gegeven door vrijwilligers kost dat niets, terwijl ondersteuning door professionals geld kost. Daarom heeft ze de mantelzorgwaardering uitgevonden.

Mantelzorgwaardering in de Fryske Marren

Mooi initiatief, waarbij degene die mantelzorg geeft jaarlijks 150 euro krijgt. Kat in het bakkie zou je zeggen. Helaas.  Onlangs vroeg ook ik voor mijn mantelzorgers zo´n waardering aan. Op grond van een persbericht dat de gemeente zelf verspreidde en dat ik ook via mijn werk weer verder heb verspreid voor mensen die dan misschien ook iemand blij kunnen maken. Maar er was iets raars mee aan de hand. Op de pagina wat informatie en een link waarmee je het aanvraagformulier kon downloaden, maar geen adres waar het naartoe moest. Ik dacht een goede daad te doen door dat te melden en door aan te geven dat anderen daar ook vast tegenaan liepen. De telefoniste was niet onder de indruk. Dat bleek ook wel: twee weken later stond er nog steeds geen adres.

Twee internetversies op de site van de Fryske Marren

Toen maar een mailtje gestuurd. Een aardige mevrouw die zei dat het bij haar wel op de site stond. Wat vreemd is, want een site is een site zou je zeggen. Dat bleek dus niet het geval, er stonden gewoon twee berichten op. Zij vond ze en beloofde beterschap. Er stond later inderdaad een adres op. Ik dacht dat ook wel doorgedrongen was dat je misschien van twee berichten dan één kan maken, maar dat was dan weer niet het geval bleek later.

Criteria

Want mijn lieve zorgers kregen een bericht. Er werd niet aan de criteria voldaan. Ik had niet andere criteria gelezen dan het aantal uren per week dat ze voor me in het speer moesten zijn, het werk dat ze moesten doen en wat persoonlijke info. Niets over een tijdsbestek wanneer je iets kon indienen. Dus maar weer de telefoon ter hand genomen. Volgens de gemeentemevrouw aan de andere kant stond alles op de site. Mevrouw, ik heb de site hier voor me, ik kan u alles voorlezen en het staat er niet,´ zei ik. Dat wilde ze niet, van dat voorlezen.

Geen screenshot, geen link

Of ik dan een screenshot moest maken of haar de link moest doormailen. Ook dat wilde ze niet. Toen werd ik toch wat link. Ik vertelde dat ik niet dom ben, gewoon kan lezen en het er dus niet staat. Dat ik tijdens een vorig bezoek aan de site ook al te horen kreeg dat er blijkbaar twee versies bestaan. Ik voegde eraan toe dat de communicatie bij hen dus niet deugt. Ze zei dat dat mijn mening was. Ik zei dat dat geen mening was, maar dat het gewoon een feit was. En dat het niet zozeer om mijn zorgers ging, maar om al die mensen die liefdevolle personen om zich heen hebben die van alles voor ze doen, maar bij verkeerde informatie uitkomen. Dat waardering zich ook uit in goede informatie verstrekken vooraf zodat je mantelzorger zich niet verlekkert op iets leuks en het dan niet krijgt. Het leek tegen dovemansoren gezegd. En dat bleek ook wel. Het staat er nog steeds zo op. Op die ene dan, op die andere site (of een ander deel van de site) waarschijnlijk heel anders.

Pake Koop

Ouderen staan in het land van herkomst van mijn man hoog aangeschreven. Hij is dan ook verbaasd over de wijze waarop in Nederland omgaan met onze beppes en pakes en oma’s en opa’s. Voor hem zijn ze mensen met wijsheid en met gezag.

Pake Koop en beppie Hammie werden geadopteerd

Om die reden ,adopteerde’ hij al vanaf het moment van kennismaken pake Koop en beppie Hammie. Strikt gezien geen echte familie, maar de pake en beppe van ons neefje en nichtje, maar voor hem en mij toch wel heel erg pake en beppe.

Hoogtijdagen

Helaas kende hij pake Koop niet in zijn hoogtijdagen. Toen hij hard werkte in de groentezaak, toen hij het ene prachtige schilderij na het andere maakte, toen hij zich vol verve in zette voor de geschiedenis van Lemmer in de Oudheidkamer, toen hij overal aan mee wilde werken en toen hij altijd een mooi verhaal klaar had.

Jury van standwerkers

Zelf zat ik een keer met hem in een jury om te beoordelen welke standwerker het beste zijn werk uitvoerde.  Hij nam deze taak uiterst serieus, maar vond ondertussen ook alle tijd om met heel veel mensen lekker bij te kletsen. Ook dat was in mijn ogen pake Koop.

Nare ziekte

 Lief ontmoette hem toen zich al een nare ziekte had ontwikkeld die hem wat deed verzinken in stilzwijgen. Het plezier van lekker een borreltje drinken op verjaardagen met een harinkje of een stukje worst, de uitbundige verhalen, die waren toen al grotendeels verdwenen. Ook het lekkere stoeien met de kleinkinderen, het grapjes maken met de jeugd werd de laatste jaren steeds minder door die nare aandoening. Maar de liefde voor de mensen om hem heen bleef hoewel hij die misschien steeds wat minder goed kon uiten.

Hee Pakkuh

Als we voorbij het huis liepen en pake en beppie zaten buiten dan schreeuwde mijn lief al van verre. ‘Hee Pakkuh”(hij dacht lange tijd dat het woord pakkuh was). Hee jonge, was altijd het antwoord. Een hand omhoog, even een schor lachje. Een kort praatje. En op verjaardagen altijd even een ferme handdruk of een hand op de schouder. Het is raar dat dit nu nooit meer het geval zal zijn. En zijn Afrikaanse ‘kleinkind’ en diens vrouw zullen hem missen.

Dag van de wurgcontracten of dag van de arbeid

De pen waar ik al een uur op zit te kauwen, wordt wel steeds viezer, maar produceren doet hij nog steeds niks. En het lijstje met daarboven de titel: onderwerpen voor als je het echt niet meer weet, dat ik altijd in geval van nood in mijn agenda heb staan, biedt ook al  totaal geen houvast. 

Verweekte  hersenen

Ik kan de woorden niet eens lezen om eerlijk te zijn  Mijn hersenen lijken verweekt, misschien door de bacterie die via mijn oren daar naar binnen zijn geglipt. Het idee alleen al dat zich daarbinnen van alles afspeelt en dat ik dat niet eens kan horen (op een hoogst irritante piep in combinatie met een soort horen rondpompen van je eigen bloed na) wat het daar allemaal aanricht, maakt het een beetje een griezelig idee.

De dag van de arbeid of de dag van de wurgcontracten?

Schrijven over 1 mei staat ergens in het lijstje met:  Inspelen op de actualiteit. Maar ook die uitzonderlijke dag van de arbeid liep vast in de aanloop. Ik kom gewoon niet verder dan dat de meeste mensen voor een schijtloon van 10 euro bruto op de meest onmogelijke tijden hun bed uit moeten om stom werk te doen en dat daarvoor nu juist niet de dag van de Arbeid is uitgevonden.  Dat we allemaal in flexwurgcontracten worden gehesen, 1 op 5 heeft tijdelijk contract,  nul uren contracten ons in de greep houden en dat ons een worst wordt voorgehouden in de vorm van een contract OOIT. En dat uitzendbureaus je ondertussen lekker om 5 uur op laten staan, terwijl je bioritme pas om 9 uur ontwaakt om je dan werk te laten doen waar je nooit om hebt gevraagd. En dat ze al helemaal geen idee hebben an wat er op je CV staat.  En dat het dus schandalig is. Dus…..