George

Ik heb geen idee hoe lang ik hem al ken. Al tientallen jaren denk ik. Je zou dus kunnen zeggen dat hij en ik al voor een eeuwigheid  een relatie hebben. Hij was mijn held in E.R.  die serie in dat ziekenhuis waar van alles en nog wat gebeurde, vooral op liefdesgebied. Ik keek de serie eigenlijk alleen voor hem. Omdat hij zo lekker was, ja ik geef het gewoon eerlijk toe.

RTL Late Night

 En nu opeens, was hij in Nederland. Jammer genoeg hoorde ik dat pas te laat, anders had ik vast ook een kaartje willen zien te bemachtigen voor RTL Late Night. Maar nu moest ik het dus met het tv scherm doen. Daar zat hij dan. Niet meer zo lekker als tientallen jaren geleden, maar toch nog gewoon lekker. Hij heeft iets die man, het is niet uit te leggen. Helaas vind ik dat niet alleen, ik geloof dat ongeveer de halve vrouwenwereld dat ook zo ervaart. 

Al die vrouwen achter hem

En ik zag ze kijken, al die vrouwen daar achter hem. Bedeesd lachend, beetje kirrend, beetje in een flirthouding,  hopend dat hij hen ook zou zien. Dat ze een seconde met hem zouden krijgen. Alleen. Het liefst ergens in een kamertje achteraf. Nu heeft hij zo ongeveer de mooiste vrouw van de hele aardbol, dus daar zal het misschien niet zo snel van gekomen zijn. Maar wat hij vervolgens deed, liet me nog meer smelten. Een Friese vrouw (ja, kijk dat heeft ze toch goed gedaan), deed haar truitje omhoog en liet een hele stellage zien van slangen en ander materiaal die haar spijsvertering vormen. Knap dacht ik, om je kwetsbaarheid zo te laten zien. En dat was nu precies wat hij ook benoemde. Ze kreeg een knuffel van hem, hij prees haar om haar openheid en zei dat ze hiermee de wereld hielp. George, dacht ik. Je bent niet alleen mooi, je bent niet alleen grappig, maar je bent vooral een mens van vlees en bloed. Dus ik houd je nog maar even.

Een vloek op de Wildeman?

Ik morrel aan de deur en mijn zakenrelatie staat naast me te drentelen. We hadden afgesproken bij de Wildeman, maar de deur wil niet open, hoe ik ook trek of duw. Bij nader inzien lijkt het me ook vrij donker daar binnen. Ik kijk op mijn telefoon of ik kan bellen en zoek de website, maar ook die werkt niet meer. Ik krijg een blanco pagina. Daar is iets aan de hand besef ik me en ik troon mijn zakelijke gast mee naar een ander etablissement. Beetje lullig is het wel om zo voor een dichte deur te staan, want er zit ook geen briefje op het raam. Later begrijp ik dat er problemen zijn. Nee, toch denk ik.

Alweer problemen

Alweer. Schreef ik nog maar een paar jaar geleden dat ik zo blij was dat het etablissement weer open was. Dit nadat er in de jaren ervoor allerlei hele rare dingen mee waren gebeurd. En nu, nu is het weer foute boel. Het lijkt wel alsof er een vloek op rust, bedenk ik bij mezelf. Thuisgekomen zie ik dat ik weer dat ene andere huurhuis niet heb gekregen. De wachtlijst is 1,5 jaar zegt Lyaemer Wonen, maar die van mij is blijkbaar onevenredig veel langer, want ik wacht al sinds 2013 op een nieuwe woning. Ik zoek de leukste woningen uit zegt de verhuurder en die wil iedereen nu eenmaal.

Wachtlijst Lyaemer 

Nu de wachtlijst nog langer wordt doordat de statushouders ook gehuisvest moeten worden, moet ik waarschijnlijk nog langer geduld hebben. Misschien moeten we de Wildeman dan maar ombouwen tot wooncomplex, filosofeer ik. We hebben toch veel te weinig woningen en huur is een vrij vast gegeven. Dan mogen ze tijdens de Lemsterweek bij mij voor de deur wel touwtjespringen.

Deugen

De goeden moeten het met de kwaden ontgelden. Dat kwam bij me op toen ik hoorde van de massale aanrandingen tijdens de jaarwisseling, maar ook al eerder in landen als Zweden. Ik walgde er van. Niet alleen omdat ook ik een vrouw ben en ze dat met mij kunnen doen, maar vooral om het feit dat er blijkbaar onder bepaalde bevolkingsgroepen zo weinig respect voor de vrouw heerst dat ze dit ook nog eens in teamverband doen. Daar komt nog eens bij dat de politiek dit blijkbaar ook nog eens onder de pet wil houden. En dat is naar mijn mening absoluut belachelijk. Wie tegenwoordig kritiek heeft op het vluchtelingenbeleid is al snel een racist. Dat het ontkennen van bepaalde situaties de algemene stemming niet bepaald beter maakt, ontgaat de hoge heren en dames blijkbaar. 

Iedereen met een kleur is tegenwoordig verdacht

Bovendien zorgt dit er voor dat juist de mensen die wel met goede bedoelingen komen en die hulp zo vreselijk nodig hebben in een kwaad daglicht worden gesteld. Maar dat niet alleen, iedere persoon met een tintje is tegenwoordig daardoor verdacht. Mensen die hier al heel lang wonen, mensen die hier graag willen komen wonen, iedereen is opeens verdacht. 

Kwade bedoelingen

Komt het binnenkort zo ver dat ik niet met fatsoen met mijn Afrikaanse man over straat kan omdat men wel denkt dat hij kwade bedoelingen zal hebben? Of erger nog: gaan ze hem iets aandoen als ik er niet bij ben? Mijn man is geen asielzoeker,  hij is iemand die hier komt wonen in verband met gezinshereniging. Wij hebben overal zelf voor betaald, hij heeft keurig zijn inburgeringsexamen gedaan in zijn eigen land, we beloven de staat dat we de komende 5 jaar geen enkele aanspraak op wat dan ook maar zullen maken. 

Op Schiphol als crimineel behandeld

En toch wordt hij op Schiphol als een crimineel bejegend, terwijl hij over alle officiële papieren beschikt die nodig zijn dit land binnen te komen. En terwijl hij wel met alle goede bedoelingen komt. Het is krom van alle kanten. Van de mensen die niet willen deugen, maar ook voor de mensen die wel willen deugen.

Nieuwsbrief opzeggen

Het moet gezegd, ik houd wel van een gokje. Zet mij in een casino en ik ben er niet meer weg te slaan. Zet me in een winkel waar ze krasloten verkopen en ik ben verkocht. Win ik iets, dan zet ik het direct weer om in een nieuwe voorraad. In de hoop natuurlijk om als multimiljonair te eindigen. Om die reden krijg ik de hele week dan ook mails van elke denkbeeldige loterij. De lotto, de Staatsloterij, de postcodeloterij. Ik heb aan allemaal wel eens meegedaan. Ik zeg ze ook net zo hard weer op trouwens, want echt iets winnen doe ik natuurlijk nooit. 

Grote prijs

Slechts eens heb ik een grote prijs gewonnen. Het leuke was ook nog eens dat ik toen een staatslot had gekregen van mijn broertje. Vol ongeloof zat ik naar de trekking te kijken. 500 euro was het geloof ik, toen de euro net was ingevoerd. Een geweldig groot bedrag. Ik heb er toen ene heel decadent pak van gekocht weet ik nog wel.

Mails

Maar nu word ik dus overspoeld met mails en aangezien ik op het punt sta te vertrekken naar het buitenland, wil ik van al die troep af. Dus ik meld me bij iedereen af voor wat zij een nieuwsbrief noemen. De staatsloterij kwam vandaag ook weer binnen. Afmelden staat er. Daar druk ik op. Moet ik eerst weer inloggen. Met inlognaam en wachtwoord. Wat ik natuurlijk vergeten ben. Eerst dat opvragen. Veranderen. Dan weer opnieuw in het systeem. Nergens te vinden waar je je moet afmelden. Ik word langzaam kwaad. Wat een onzin is dit. Ik stuur een mail dat ik me wil afmelden, maar dat dit nergens te vinden is. Toevallig weet ik dat de staatsloterij van de staat is (net als de casino’s ja ja) en ik denk fijn dat ze overal regels voor opleggen maar het ze zelf niet volgen. Ik krijg een mail terug. Dat ze binnen 4 weken zullen reageren. Nou vraag ik je. 

Dure containers

Ik kijk met een scheel oog naar mijn container. De vuilniszak in mijn hand kan er volgens mij nog maar amper bij. De container lijkt wel redelijk groot, maar dat komt meer door de zaken die er allemaal aanhangen aan de buitenkant volgens mij. En natuurlijk heeft de gemeente ons er wel op gewezen dat we voor een grote en voor een klein exemplaar konden kiezen. Ik vroeg toen nog wat het verschil was, maar een heel duidelijk antwoord heb ik nooit gekregen. Enfin,  daar sta ik dan met een volle plastic zak. Ik prop hem er maar in, maar heel gemakkelijk gaat het niet. 

In welke bak moet nu wat?

Als ik het exemplaar aan de weg zet, zie ik de zwarte bakken (ook heel onlogisch om de kleur te veranderen. Elke keer sta ik weer te kijken welke ik nu moet hebben) half openstaan. Die mensen kunnen hun spullen er dus blijkbaar ook niet in kwijt. Een dag later spreek ik met iemand die met een gezin echt niet genoeg heeft aan de ruimte in de bak. Ja,  kunt je troep dan natuurlijk in de bosjes deponeren (nee, dat beveel ik niet aan), maar gelukkig belde zij gewoon fatsoenlijk de gemeente.

Even aftikken

 Dat de bak toch te klein was, dat ze zich dat niet gerealiseerd had aan de hand van een brief alleen en dat ze graag toch weer de grotere bak wilde. Nou dat kon. Of ze maar even 40 euro extra wilde aftikken. Dan kwamen ze hem wel een keertje brengen. Ik zat even snel te rekenen. Als 100 mensen die bak willen verwisselen (en dat zijn er vast meer) brengt dat mooi 4000 euro in het laadje. Persoonlijk lijkt met dat wat een al te hoog bedrag. Ik houd hem dus nog maar even, die te kleine bak. Ik prop wel wat harder.>

Nu even niet

Lekker krantje doorspitten. Wat een genot vond ik dat altijd. Kopje thee erbij, lekker hangen op de bank en dan maar lezen en lezen. Ook deze week verheugde ik me op een hele week aan kranten. Ik installeerde me, pakte de eerste en werd direct geconfronteerd met dood en verderf. Ik zag de gezichten van een deel van de mensen die zijn doodgeschoten in Parijs. Maar ook belegerde straten in Brussel, verhalen over vluchtelingen met dichtgenaaide monden. En heel ongenuanceerde reacties. Ik wilde er iets tegenin brengen.

Aanslagen in andere landen zijn niet belangrijk

Bijvoorbeeld dat ik zou willen dat de doodgewone huis, tuin en keuken moslims niet overal de schuld van krijgen. Maar ook dat ik wilde dat slachtoffers in andere landen ook aandacht krijgen. Een aanslag in Kenia of Mali is blijkbaar niet zo interessant, daar wordt 5 minuten aandacht aan besteed. Maar ik wilde ook zeggen dat de Duitsers, die geen moslims waren, meer slachtoffers hebben gemaakt in ‘40-‘45 dan ooit tevoren.

Anders Breivik, Tristen van der Vlis, Kars T

 Dat er ook Anders Breivikken, Kars T’s, Tristan van der Vlissen rondlopen die heel veel burgers dood hebben geschoten of doodgereden. Dat we in de jaren ’60 acties hadden van de Molukkers, dat we zelf hele rare dingen hebben gedaan in onder andere Atjeh. Niet om te vergoelijken wat die idioten van IS doen, want man ik ben doodsbang voor die lui zonder enig geweten. Dat bleek ook wel toen ik deze week naar Amsterdam reed voor een tussentijdse check omdat ik iets voelde en me daar in een stilstaande file helemaal niet veilig voelde. Dat ik daar dacht, mijn gezondheid is goed, het zou wel heel wrang zijn dat ik nu word doodgeschoten.

Foppe

En toen zag ik Foppe. Ons eigen Foppe, geheel in tranen om een overwinning van een ploeg die het opeens wel weer goed doet. Ik heb mijn kranten aan de kant gelegd en heb Foppe toen vijftig keer bekeken. Met tranen die liepen met zijn tranen. Gewoon, omdat ik al dat slechte nieuws even niet meer kan handelen. En vanavond, vanavond ga ik een feel good movie bekijken. Vandaag ben ik even een struisvogel.

Een beest!!

He verdorie, denk ik als ik midden in de nacht wakker word. Welke idioot loopt nu om drie uur ´s nachts met een container te sjouwen? Ik gun het die idioot niet om mijn nachtrust te verstoren en ik blij dus gewoon stug liggen. Maar het lawaai blijft. Niet even, maar best lang. Ik lig mezelf op te vreten dus stap ik toch uit mijn bed in de koude van de slaapkamer.

Woest

Woest ben ik en dat zal ik uiten ook. Ik steven op het raam af dat drie hoog ligt. Ik kijk uit het raam, maar zie helemaal niemand met een container sjouwen. Huuuu? Hoe kan dat nu? Dan zie ik opeens iets uit mijn ooghoeken. Even denk ik dat er een mens op het dak is geklommen. Ietwat blind, want zonder lenzen en bril focus ik nog even. Is het een kat? Nee, het is ook geen kat, want het beest is lang en heeft een lange staart. En het staat op korte poten. En het rent. Het rent als een bezetene. Over dat hele hoge dak.

Het kijkt me aan

En het kijkt me aan. Ik stuiter achterover. Zit het raam wel dicht? En zit het raam van de logeerkamer wel dicht? Ik ren er een beetje trillend heen, want ik wil dat beest niet in huis. Gelukkig het is dicht. Ik doe mijn licht aan en slaap geen seconde meer. Ik denk aan de gaten in de kast naast me en sleep er snel een koffer voor. Dan lig ik de hele nacht met open ogen te luisteren naar al die enge geluiden.

 

Google maar

De volgende dag bel ik de gemeente. Ik heb een steenmarter zeg ik. Jammer dan zegt de telefoniste nog net niet. Wat ze wel zegt:´Ga maar googlen op het internet wat je tegen dit beest moet doen, want hij is beschermd.´ Bedankt gemeente. Misschien kan ik dit punt even aankaarten in het nieuwe panel van de Fryske Marren. Daar zoeken ze vrouwen heb ik begrepen. En het eerste onderzoek gaat over communicatie. Misschien kunnen ze me dan vertellen wat ik moet met half verrotte kippen die het beest tussen de spouwmuur verbergt.