maandag 21 december 2020

Oud papier

Toen ik nog op de lagere school in Lemmer zat, stond er bij de Dam altijd een papier container. Als kinderen werd ons gevraagd om thuis en in de buurt papier in te zamelen. Met het geld dat daarmee verdiend werd, kon de school leuke dingen doen. Bovendien vonden wij het als kinderen prachtig  om dit te doen. Op de woensdagmiddag langs de deuren en dan vragen of ze oud papier voor je hadden. En dan samen met vriendjes en vriendinnetjes opscheppen over de hoeveelheid die we had ingeleverd of het gewoon samen doen. 

Saamhorigheid in de buurt

Ons buurtje was daar goed in namelijk, in samen doen. Klapper van het jaar was de inzameling van telefoonboeken. Bijna niet meer voor te stellen dat je vroeger een telefoonnummer uit een boek haalde. Waar iedereen ook nog in stond met adres en al, maar ja ik ben nog van die generatie. Ook stond er nog een telefooncel bij ons in de straat. Ook die hokjes zijn volledig uit beeld verdwenen. Maar ik dwaal af, de nostalgie neemt het van me over blijkbaar.

Inzamelen van telefoonboeken

Het inzamelen van die telefoonboeken was dus een soort wedstrijd. Wie de meeste bij elkaar raapte, kreeg volgens mij zelfs een prijs van de meester. Wel logisch, die zware jongens bevatten flink wat pagina´s en leverden dus veel op.

Oud papier inzamelen levert niks meer op

Afgelopen weken kwam aan de inzameling van papier in onze gemeente een einde. De papierprijs is dramatisch gedaald. Verenigingen die het altijd inzamelden  moeten er zelfs geld op toeleggen. Ik had de eer om een aantal van de vrijwilligers te interviewen in een ander deel van de gemeente. En daar heerste treurnis. Droefheid. Sommigen hadden een kwart eeuw papier ingezameld, anderen al bijna 50 jaar. Het was een deel van hun leven geworden. Maar het mooie was ook dat ze allemaal werden bijgestaan door de jongere garde. Die op vrijdagavond misschien wel uit gaat, maar er op zaterdagochtend er toch maar mooi weer stond. De karren waren voor deze laatste keer versierd, de vrijwilligers werden getrakteerd en bedankt.

Gemeenschapszin verdwijnt

Een vrijwilliger zei iets dat me aan het denken zette. Dat je met het verdwijnen van zo´n initiatief ook de gemeenschapszin onderuit haalt. Dat niet altijd alles in geld is uit te drukken. Dat jeugd en ouderen hier samenkomen en dit wordt vergeten. Hij vertelde eveneens dat hij het beleid van de gemeente niet snapte. Die moet namelijk iedereen een bak leveren, elke maand een ophaaldienst bij de deuren langs laten gaan en daarvoor personeel inhuren. Terwijl zij alles gratis doen. Ik heb het de gemeente gevraagd. Die zei dat er toch al personeel beschikbaar was en betaald wordt. Maar hoe dan? Laten zij andere werkzaamheden dan vallen? Net als die man begrijp ik het niet. Wel dat de papierprijs dramatisch laag is. Maar niet hoe het dan voor een gemeente wel uit kan. En die mienskip die zo hoog in het vaandel staat, maar niet als het op centen aankomt? Zucht…

woensdag 9 december 2020

De moeder van Mark Rutte en mijn moeder hadden best wat gemeen




De buren hadden het volgens mij al in de gaten. Dat het enige wat een vaste factor in het kerstleven van dit jaar wordt, de kerstboom is. Oh ja en ook de lichtjes. In de tuin. Aan de voordeur. Aan de voorgevel. In bijzondere kerstmannen en kerstvrouwen op de stoep. Rendieren. Gordijnen van golvende rijen licht. Het kan niet op.

Vroeg een kerstboom

Volgens mij hebben zij hun prachtig versierde boom al bijna een maand staan. Elke keer als ik voorbij fiets of loop word ik er vrolijk van. Ook hun hok is mooi versierd. Met van die lampjes met allerlei kleurtjes waar je ook direct een goed humeur van krijgt. Het doet me denken aan de bomen van mijn moeder vroeger. Hoe meer kleur zij in die boom kon hangen, hoe leuker ze het vond. Alle lampjes varieerden van blauw tot groen en van rood tot geel. Allemaal in 1 boom en van 1 streng. En het liefst nog dat ze gingen flikkeren ook. Aan en uit, of in zo´n razend tempo. 

Gekleurde kerstballen

En dan kwamen daar die kerstballen nog bij. Ook in alle schakeringen die je je maar kunt bedenken. Beslist geen stijl die in tijdschriften een prijs zou winnen, maar ze werd er altijd zo blij van. Van haar kon je ook niet vroeg genoeg beginnen met het optuigen van die boom. Een echte natuurlijk, zodat je ook nog eens die heerlijke geur van dennen in de kamer had. Dat de kat daar dan vervolgens de helft vanaf liet vallen, vond ze wat minder. Later ging ze om voor een nepboom, maar de versieringen bleven. En er kwamen nog meer lampjes bij in de potten en vazen. En voor de ruiten in de vorm van sterren en kaarsen. Waar klein geluk al niet in kan zitten.

De moeder van Mark Rutte 

Ik moest er ook aan denken toen ik naar het interview met Linda en Rutte keek. Nooit gedacht dat hij zo sympathiek was. En ook nooit gedacht dat zijn moeder en de mijne zoveel op elkaar leken. Een fles jenever zei hij en een slof sigaretten. Daar was ze van.  Mijn moeder ook van die slof sigaretten, maar dan van de Beerenburg. Een subtiel verschil. Maar ze was ook van de PvdA en helemaal niet van de VVD. En ze had ook niet bepaald een klein gezin, maar meteen maar direct een huis vol kinderen. Het was alsof ik ze in de Parkstraat van vroeger zag wonen. 

De kerstboom van de moeder van Mark Rutte

Helaas kon ik het niet vragen, maar de vraag brandde me op mijn lippen: Had je moeder dan ook de kerstboom vol hangen met flikkerende en glinsterende lampjes Mark? Ik geloof het vast.

dinsdag 24 november 2020

Leugens en vreemde contracten

Ik heb altijd geleerd dat als je de waarheid niet spreekt, je liegt. Bij sommige mensen heet dat een leugentje om bestwil. Anderen zeggen dat ze iets verzwegen hebben. Inmiddels is wel duidelijk dat er binnen gemeente De Fryske Marren flink wat jaren iets verzwegen is. Om precies te zijn een contract waarop met grote letters stond `Overeenkomst strandonderhoud` terwijl er op had moeten staan `Extra financiering bouw strandpaviljoen en zwembad, zonder dat daarvoor verantwoording voor afgelegd hoeft te worden`. Het is  door de jaren heen een duur leugentje geworden van meer dan 100.000 euro.  Geld van alle burgers samen. Want ja, een gemeente dat zijn wij allemaal.

Gemeenteraad voorgelogen

Erger is nog dat de gemeenteraad in opeenvolgende samenstellingen jarenlang is voorgelogen. Door de eerste wethouder die deze afspraak heeft gemaakt en dacht er mee weg te komen. Door de tweede wethouder die opeens een heel slecht geheugen had en geen idee had waarom er iets niet ondertekend is. En nu een derde wethouder die alleen maar aangaf dat er ´een overeenkomst` lag en dat het geld niet terug betaald zou worden door de ondernemer. Punt. Partijen die bij voortduring vragen stelden over het punt, werden op een niet zo zachtzinnig manier afgeserveerd. Totdat dus de Rekenkamer er een onderzoek naar liet doen en bleek dat er flink stront aan de knikker was.

Gemeenteraad moet zich bescheten voelen

Blijkbaar bestond er in dit geval een constructie waarbij jaar na jaar dezelfde leugen in stand werd gehouden. Als gemeenteraad moet je je dan flink bescheten voelen, stel ik me zo voor. Je hebt het idee dat er iets niet klopt, je vraagt dat keer op keer en er wordt je eigenlijk gezegd dat je je kop moet houden. Nu de waarheid dan eindelijk boven tafel is, zie ik nergens een openbaar excuus. Niet aan de raadsleden, niet aan ons als burgers. Slechts de vaststelling dat college van burgemeester en wethouders summiertjes stelt  dat het anders had gemoeten. Dat lijkt me een understatement van het jaar. Neem de verantwoording voor wat je hebt gedaan, zou ik zeggen. Doe dat breedvoerig, doe dat aan iedereen en behandel raadsleden en burgers niet als gekken.

Geef toe dat je het fout hebt gedaan

In een ver verleden was ik student communicatie. Daarmee kon ik zowel journalist als voorlichter worden. Tegenwoordig bijten die twee elkaar vaak, maar één les is me als voorlichtingsstudent heel erg bijgebleven: Geef direct toe als je als organisatie iets fout hebt gedaan. Wacht daarmee niet op onderzoeken of tot ze je aan de schandpaal nagelen. Maak excuses, vertel wat er werkelijk aan de hand is. Ook als dat niet zo goed valt. Maar doe het gewoon. Vertel dat je het verkloot hebt. Dat het is gedaan omdat je anders geen uitweg zag, maar dat het voor geen meter deugt. Maar dat lijkt in dit geval erg moeilijk. Wat de geloofwaardigheid van het college niet bepaald ten goede komt. En de werkbaarheid tussen college en raad ook niet bepaald bevordert. En burgers zich daardoor vast ook de vraag stellen of er over nog meer zaken gelogen is of wordt. Ik vraag me dat tenminste wel heel sterk af. 

dinsdag 17 november 2020

Helemaal in de war van de coronaregelsregels

Ik ben de kluts kwijt. Dat ben ik wel vaker, maar na de coronamaatregelen die dinsdagavond 17 november weer werden afgekondigd was ik het even kwijt. Overal kreeg ik berichtjes dat groepslessen in de sport weer mochten. En we dus weer samen op de yogamat mochten. Jippie. Goed voor het verlagen van het stressniveau. Goed voor het lichaam. Goed voor de immuniteit.

Maximaal met 4?

Maar in de regels van de overheid zie ik alleen dat je maximaal met z´n viertjes mag sporten. Inclusief instructeur. En natuurlijk op 1,5 meter. Dat laatste halen we wel. Maar is een groepsles dan iets anders dan samen sporten, vraag ik me verwonderd af? Want op nieuwssites staat ook dat het wel weer mag, die groepslessen.  

Sauna

Ik had hetzelfde met de sauna. Daar mocht je een paar weken geleden nog gewoon naar binnen. Bij reservering klonk meteen heel streng:  eten of drinken verboden en dus niets te bestellen.  Logisch,  wat de horeca niet mag, mag daar ook niet. Maar uitrusten op een bankje mocht wel in het rustgedeelte. Daar doe je het eigenlijk ook voor. Eerst hitte en kou trotseren en je lichaam goed afbeulen. Daarna even in de rust. Ook weer alles voor het immuunsysteem. 

Mag dat? Of toch niet?

Later vernam ik dat de desbetreffende sauna op de vingers was getikt. Er zaten toch mensen in het restaurant die er klaarblijkelijk niet mochten zijn. Ging dat dan om dat rusten op die bankjes?  Want in het restaurant mocht ik beslist niet komen. En toen hoorde ik ook nog van een vriendin die elders naar een sauna was geweest. Die had daar gewoon in het restaurantgedeelte een gekocht kant-en-klaar lunchpakket opgepeuzeld. Dat mocht daar. Of misschien toch ook niet?  

Onduidelijke regels

Als ik de regels nog eens lees, denk ik dat er aan de voorlichting nog wel wat te winnen valt. Dat het duidelijker moet en dat het soms gewoon niet te snappen is. Net zoals ik het nu dus ook niet snap.

Lemmer in kerstsferen

En omdat ik het nu niet snap ga ik maar een ommetje maken. Door een prachtig verlicht Lemmer dat de ondernemers toch maar weer met z´n allen hebben klaargespeeld. Geen Dickens dit jaar, geen extra omzetten, een rotjaar kortom voor de meesten. Maar toch gezelligheid als je daar met (maximaal 4 toch?) door het dorp struint. En misschien zo meteen ook ergens een koek-en-zopietent? Want dat valt toch onder afhalen? Of zit ik daar ook weer mis mee?

dinsdag 10 november 2020

Het rapport De Polle

 Verbaas u niet, verwonder u slechts. Ik moest de zin even opzoeken, want wist niet meer precies hoe hij ging. Maar verbaasd was ik. Verwonderd ook trouwens. Eerder had ik wel een berichtje van de gemeente gelezen over de invulling van De Polle-Zeedijk. 


Daar waar een deel historie van onze vissersplaats ligt die eigenlijk niet verloren zou moeten gaan. B&W wilden daar geen supermarkt hebben, nadat onderzoek had uitgewezen dat dit klanten uit het centrum zou trekken. Inwoners van Lemmer waren trouwens een heel andere mening toegedaan: die gaven in meerderheid aan dat ze graag de Lidl en mogelijk ook de Aldi op die plek wilden hebben. De Lidl zelf wil al heel lang uit de Passage. Te klein behuisd, geen mogelijkheden meer tot uitbreiding. Om die reden reizen heel veel mensen af naar Balk waar ook een winkel van die keten staat. Ook aan de rand van het centrum, maar met een enorm winkeloppervlakte en voldoende parkeergelegenheid. Enfin, dat was een gegeven. 

Rapport De Polle Lemmer

Maar toen ging ik me eens in het rapport verdiepen en toen kwam ik toch wel heel bijzondere zaken tegen. Het woningbouwplan dat er al ik weet niet hoe lang ligt, is tot op heden nog steeds niet meer dan een bord op een stuk grond. Mogelijk dat dit bord er trouwens op dit moment niet eens meer staat. Ik heb wel fraaie tekeningen gezien, maar er is voorlopig nog geen schep de grond in gegaan. Ook is op de desbetreffende pagina´s van de projectontwikkelaar naar mijn idee niets te vinden over prijzen, een startdatum of iets anders. 

Projectontwikkelaar wil wel een supermarkt

Dat verbaasde me niets toen ik dat rapport eens goed ging doorspitten. Want de gemeente schrijft dat ze daar geen supermarkt wil, maar wel extra ruimte wil geven voor woningbouw. Maar de projectontwikkelaar wil helemaal niet dat daar meer woningen worden gebouwd (vooral niet door anderen). Concurrentie, zo stelt ze. En juist diezelfde huizenbouwer wil wel weer dat die supermarkt er komt. Ze laat tussen neus en lippen dan ook nog even vallen dat ze dan dat prachtige oude gebouw waarin de historie van Lemmer zo in ligt besloten, gedeeltelijk wil behouden. Komt die grootgrutter er niet, dan gaat het gebouw ook plat. Aha, dat is dan toch wel wat andere koek. Op een prachtige animatie zie ik de voormalige Houtmolen in een nieuwe setting. Met daarbij de woorden: Een prachtige herbestemming van het industrieel erfgoed. Niet dus..........

woensdag 28 oktober 2020

Geluk zit hem in een goed gevulde koelkast en een mooi interview

 


Het valt mij op dat mijn beroepsgroep zich wel heel goed bewust is van de gevaren van corona. Er zijn tegenstanders van virus en regelgeving die ons verwijten dat we weet ik veel wat voor complotten hebben gesmeed: we hebben er voor gezorgd dat pedofielennetwerken bestaan en klaarblijkelijk iets met dat virus te maken hebben. We hebben er voor gezorgd dat er helemaal geen ziekenhuisbedden vol met mensen liggen. Nog even en het is onze schuld dat er een virus is. Oh nee, want die mensen geloven niet dat er een virus is.

Test2

Enfin, hoe het ook zit: het merendeel van mijn directe collega´s heeft al meerdere keren een stok in neus en keel geduwd gekregen. Omdat we vaak op pad zijn en we ons niet kunnen permitteren om mensen te besmetten, zo vinden we. Ook ik heb inmiddels test 2 achter de rug. Die wat onaangenamer was dan de eerste. Deze dame telde af tot 5 terwijl ik door het raam van de auto keel en neus moest tonen. Ik heb vervolgens een halve dag alleen maar geniesd. Maar enfin, de test was negatief, kwam per DigiD bericht binnen, dus dat maakte dat ik weer naar buiten mocht.

Naar de supermarkt

Ik toog daarom vanavond voor het eerst weer naar de supermarkt in Lemmer. Laat, want dan zijn er niet zoveel mensen. Maar ik had een week onder een steen gelegen dus toen ik daar om kwart voor 8 aankwam, werd er al van alles naar binnen gesjouwd. Om 8 uur alles dicht. Oh ja, vergeten. Vanwege boze mensen die dan geen alcohol meer mogen scoren. Dus ik race met beslagen brillenglazen en briefje in de hand tussen alle schappen door. Maar zag daarna tot mijn grote plezier dat de supermarkt verderop wel na 8 uur nog open was. Dus ook daar nog naar binnen. 



Winkelen voor kwetsbaren

Tijdens het winkeluur voor kwetsbaren ook nog. Zoals ik ook vaak wordt gezien, omdat ik ooit ziek was. Maar waarbij ik nu denk dat ik niet zoveel zaken heb die mij extra kwetsbaar maken. Een waar genot trouwens dat winkelen tijdens zo´n uur. Met gepaste afstand en mondkapje op inkopen zodat je er weer een week tegen kunt. 

Ik word gelukkig van eten

Al in de winkel werd ik gelukkig. Al die heerlijkheden in een redelijk prettige setting. Biologische melk en roomboter, panna cotta voor lief, fruit, brood, broodbeleg, rijst, groente, gerookte zalm, olijven, roomijs (ook alweer voor lief), koffie, nootjes, biologische pindakaas voor de Afrikaanse stoofpot. Ik stopte het vervolgens in koelkast en diepvries (daar waar ook biologisch vlees van de boer ligt). Daar waar ook een pan met draadjesvlees stond en de eigen gemaakte soep met een biologische soepkip erin. En ik  dacht:`Dit is geluk.` Genoeg te eten, een dak boven je hoofd en de kachel die brandt. 

Olga Zuiderhoek

Toen was er vervolgens ook nog een interview met Olga Zuiderhoek op de tv. Die ik altijd immens heb bewonderd. Om haar spel, om haar manier van praten en ook wel om haar uiterlijk. Ik vind het een intrigerende vrouw. Ik zag haar met een Franse slag het graf van haar man wat opruimen, bloemen van vriendinnen in een halve plastic fles zetten en vertellen dat het monument dat hij gekregen had, helemaal niet zo groot had moeten zijn. En dat ze daar later ook kwam te liggen, maar ja dat als je dood bent dat eigenlijk ook niet zoveel uitmaakt. Maar ook dat ze van haar moeder had geleerd dat je eerst alleen moest kunnen zijn, voordat je met een ander kunt samenleven. Ik genoot. En dacht opnieuw: Ook dit is geluk. Zelfs in coronatijd. 


maandag 26 oktober 2020

Net als in de film


 

De zon scheen, de meeuwen schreeuwden en het was gezellig. Ik zat op een coronaproof terras bij de haven(toen er even een tijd was dat het nog even mocht) Ik genoot. Een echtpaar kwam wat verderop zitten. Ze maakten grapjes. Toen schoven naast  me een moeder en dochter aan. Moeder was grootmoeder van een kleindochter zo bleek al snel.  Dochter was de moeder van dat kleinkind. 

Telefoon op de luidspreker

Hoe ik dat weet zullen jullie je misschien wel afvragen. Het eenvoudige antwoord was dat we aan die waarheid niet voorbij konden. Kleindochter belde namelijk  met moeder. En die zette haar telefoon op de speaker. En gaf toen de telefoon aan haar moeder, de grootmoeder van de dame waarvan ik nu ongeveer de hele levensgeschiedenis ken. Het begon  trouwens heel luguber. Nog voordat we wisten wat er aan de gang was, kregen we een verhaal over vulvakanker. De meest gruwelijke beschrijving schalde over het terras. Iedereen keek verbaasd om zich heen. Een kankergezwel dat uit een vrouw haar edele delen groeide. Wat ernstig genoeg is voor de betrokkene, maar waar je als derde partij nu niet echt getuige van hoeft te worden. Of ze er wel tegen kon vroeg oma. Kleindochter antwoordde dat ze er totaal geen moeite mee had. Wat wel wat disrespectvol aandeed.

Conversatie verschuift radicaal

We kregen nog een soort van ICS verslag van de hele situatie waarna de conversatie radicaal  verschoof. Het onderwerp vriendje/man kwam namelijk ter sprake. Man/vriendje deed het niet goed. Deed zelfs helemaal niet goed. En ze had hem de koop beloofd. Als hij niet veranderde, was ze weg.  Dat hij het maar goed besefte. Oma prees haar om die woorden. Dat ze het niet moest pikken: dat hij haar nooit als een soort vuil mocht behandelen. En dat als hij dit weer zou doen, ze het hem opnieuw moest inprenten. Maar dat hij nu toch een hele romantische date voor haar had geregeld. Dat ze dat  als een goed teken moest beschouwen. Dat vriendje/man oma in kleuren en geuren verslag had gedaan van zijn actie. Dat dit toch leuk was. Kleindochter protesteerde. Dat oma zich niet moest laten inpalmen. Dat als hij nog een keer de was niet deed, ze er klaar mee was. Dat zij veel meer werkte dan hij en dat hij toch altijd zeurde. Dat ze er klaar mee was. 

Ja kind, ja kind

Oma bleef maar zeggen dat ze vriendje/man toch de waarheid had gezegd en dat ze in contact moest blijven. Dat hij toch echt niet bij haar weg wilde. Kleindochter werd echter steeds woester en leek op het punt van het verbreken van de relatie. Waarop oma maar bleef sussen. En kleindochter steeds woester werd.  Het echtpaar verderop had er inmiddels genoeg van om al die pikante details van een onbekende aan te horen. Zij draaide zich pontificaal om en wilde net oma de mond snoeren toen ze mij zag lachen. Zie het als een verhaal zei ik. Of een film. En u hoeft er niet eens voor te betalen....