donderdag 14 juni 2018

Hoe je een burgerinitiatief bijna om zeep brengt


De gemeente heeft haar mond vol van het burgerinitiatief. Mensen moeten van onder op de verantwoording nemen en zorgen voor allerlei leuke en belangrijke zaken met en voor elkaar. Is dat goed? Dat is perfect! Alleen is de manier waarop sommige burgerinitiatieven door diezelfde gemeente volledig onderuit worden gehaald is beklagenswaardig.

Tuin voor iedereen

In ons dorp heeft een groepje dames en heren werkelijk alles uit de kan gehaald om een gezamenlijke tuin op te zetten. Biologisch, goed voor de sociale samenhang, om eenzaamheid te bestrijden, om nieuwkomers erbij te betrekken, om bijen een goed leven te geven en om een stuk braakliggend land een tweede kans te geven. 

Tientallen gemeenschappelijke doelen

Er worden kortom tientallen doelen mee gediend, waarvan de gemeente altijd zelf heeft aangegeven dat ze die belangrijk vindt. Maar als dan keer op keer diezelfde gemeente fout op fout stapelt, vergunningen worden gegund en vervolgens weer ingetrokken, er weer heel andere bepalingen worden gesteld en het de initiatiefnemers zelfs gedeeltelijk onmogelijk wordt gemaakt om de grond te frezen (na een dik jaar van alleen maar strijden en nog eens strijden) omdat een aannemer er zijn bouwspullen (zonder vergunning) op heeft gestald dan word je daar als initiatiefnemer waarschijnlijk niet alleen moedeloos van, je zou er gewoon het bijltje bij neergooien.

Alles fout gegaan in het proces

Als een kwartiermaker bij ditzelfde grandioze initiatief al aangeeft dat werkelijk alles in dit proces niet goed is gegaan, dan geeft dat toch wel te denken. Blijkbaar is het voor de diverse afdelingen binnen het gemeenteapparaat heel moeilijk om met elkaar te communiceren of om met de burger te communiceren. De goedwillende burger, let wel, niet eentje die voor eigen gewin aan de slag is. Dat de tuin die voor ons allen is bedoeld en waarvoor de meest moeilijke stukken zijn geschreven door leken die iets willen voor de gemeenschap en waar velen van hen inmiddels slapeloze nachten van hebben gekregen er dan uiteindelijk toch komt, is dan ook louter en alleen aan hun inzet te danken.

maandag 11 juni 2018

Geslaagd

Na de tijd van de zenuwen, het blokken, de spanning van het wel of niet slagen is daar dan eindelijk de uitslag: geslaagd… Hoewel ik zelf eigenlijk nooit zo in de rats heb gezeten over de uitkomst daarvan, blijven het toch altijd spannende dagen kan ik me nog herinneren. En voor mensen die echt niet weten of ze het gehaald hebben, duren dergelijke dagen altijd een eeuw.

Tassen aan de mast

Maar dan: als bekend is dat het welbekende papiertje binnen is, wat is dat dan een feest. Tassen aan de mast hangen, elkaar opbellen om te vragen of de ander ook geslaagd is, drankjes drinken, feestjes vieren. Het echte leven komt er ongetwijfeld aan, maar nu nog even niet. Er staat een studie te wachten na een zomer met misschien vakantiewerk of gewoon ergens lekker naar toe met vrienden of familie. Want na het slagen wacht er vaak een ander leven. Maar in de periode net na het slagen hoef je je daar als feestvarken even niet druk om te maken.

Geslaagd en dan in de krant: maar niet heus

En wij van de krant(en) vinden dan ook dat zo’n heuglijk feit in diezelfde krant hoort. Want natuurlijk mag iedereen horen (lezen)  dat je zo goed bent, dat je een felbegeerd papiertje hebt bemachtigd. De privacy waakhond denkt daar echter anders over. Terwijl overal onze gegevens al lang een miljoen keer gekopieerd zijn, is een simpele vermelding van iemand die de fundering voor de rest van zijn leven heeft gelegd niet zomaar meer mogelijk.

Toestemming voor publicatie

De school moet tegenwoordig van alle leerlingen toestemming vragen of ze hun naam gepubliceerd willen zien. En blijkbaar is dat voor scholen heel moeilijk, want wij hebben er geloof ik slechts eentje gevonden die dat voor elkaar heeft zien te krijgen. En dat is toch eeuwig zonde. Daarom draaien wij de zaken dan maar even op: wie wel trots is op zijn prestatie en vindt dat de hele wereld mag weten dat hij of zij is geslaagd, stuurt ons gewoon zelf zijn of haar naam toe. Dan zorgen wij voor een prachtig plekje. Want beste geslaagden: dat hebben jullie verdiend…


maandag 28 mei 2018

Grommende vliegtuigmotoren




Zon, zee en strand. Dat moest het worden het afgelopen weekend. En na een route vol omleidingen en niet duidelijke bebording werd het dat ook even. We supten. Soort van, omdat we er bij bleven zitten op die plank, terwijl de regels geloof ik gebieden dat je het staande doet. We lagen op het board en genoten van de omgeving, het kabelende water en de zomer.

Beachlodge

We aten een hapje en dronken een drankje. Met de deuren wijd open probeerde we vervolgens de hitte te verdrijven uit onze ietwat primitieve beachlodge, door lief tot bakkerij omgedoopt omdat je er zo brood in kon bakken.

Grommende vliegtuigmotoren

’s Avonds werd echter alles opeens anders, zoals dingen soms opeens iemands leven 360 graden kunnen omdraaien. Ik hoorde het als eerste: grommende vliegtuigmotoren. Althans dat dacht ik. Vliegveld Rotterdam dacht lief. Maar dat leek me toch wel wat ver weg.

Uitbreiding vliegveld Lelystad

Ik dacht aan uitbreiding van vliegveld Lelystad, maar daarvoor zaten we te ver weg en aan de andere kant van het land. Het gegrom bleef niet alleen aanhouden, het werd heviger. Alsof er meer vliegtuigen waren. Na het openen van de deur – die uitzicht bood over het meer waaraan we logeerden - zag ik al dat het foute boel was. Drie helikopters met grote schijnwerpers vlogen systematisch over het meer en beschenen daarbij minutieus het water. Zwaailichten vanaf de andere kant lieten tevens zien dat het serieus was. Aj zei ik, daar zijn mensen vermist. Ik kende ze niet die mensen. Toch togen we met zaklantaarns rond het meer. Misschien dachten we. Misschien vinden we iets dat kan helpen. We vonden niets dat kon helpen.

Vermisten uit Lemmer

Ik kon de slaap die nacht niet vatten. Er kropen mensen door mijn hoofd die ik niet kende, maar die niet veilig waren. Zoals er in Lemmer ook mensen waren geweest die niet veilig waren geweest. Vermist. Op het Tjeukemeer, op het water bij het strand. Mensen in een ver land, overvallen door een tsunami. Ik moest aan hen allen denken, aan het verdriet, het leed dat hun dierbaren toen hadden doorgemaakt en ongetwijfeld nog steeds met zich meedragen. Het stormde in mijn hoofd, terwijl er op die dag geen storm te bekennen was. ‘Onze’ mensen van hier zijn heel lang zoek geweest, maar ‘gelukkig’ toch gevonden. Een dag na ons bezoek hoorde we de vermisten van daar na 2 dagen. Maar in beide gevallen is ‘gelukkig’ een ongelukkig woord voor een gebeurtenis die alles veranderde.

maandag 21 mei 2018

Mijn leven in dozen

Ik pel mijn geschiedenis zo lijkt het. Doos na doos komt er van alles boven drijven dat me terugwerpt in het verleden. Liefdesbrieven, veel liefdesbrieven. Van vergane liefdes die op dat moment zo groot en overweldigend waren. Waarvan de vreugde van in het begin van de letters afschiet. Tastbaar bijna.  Waardoor ik dan bijna weer verliefd wordt zoals toen. Maar die dan vaak weer worden gevolgd door brieven later die veel ernstiger van aard worden. Die dan al inhouden dat er een einde aan zit te komen. Ik moet alweer huilen als ik lees hoe bedroefd ik dan was en hoeveel hartenpijn ik eigenlijk heb doorstaan.

Briefjes van heit en mem

Maar er zijn ook de briefjes van mem en heit. Die van mem gaan altijd over eten dat ze voor me heeft klaargezet op het aanrecht. In haar bekende hanenpoten: Stimpstamp met spekjes. Geen toetje, maar wel een appel. Haha, liet ze er dan op volgen. Wat kende ze me goed, wat kookte ze lekker. Haar stimpstamp was de beste ooit.

Instructies om de PC op te schonen

 Heit was altijd wat pragmatischer. Instructies om mijn PC op te schonen. Puntsgewijs, maar oh zo duidelijk. En altijd er boven: lieve dochter.  Wat mooi toch.  En dan; de rouwkaarten van hen beide. De mooiste woorden van de liefste mensen.  Nichtjes die mijn vader een gevallen kastanjeboom noemen. Het ongeloof dat uit die kaarten spreekt. Maar ook de boeken vol informatie van de Thuiszorg omtrent hun situatie. Boeker die steeds triester en deprimerender van aard worden.

Hartsvriendinnen

Maar ook al die geweldige kaartjes van hartsvriendinnen. Antje die overal een grapje over maakte. Anneloes die altijd met zelfgemaakte hersenspinsels kwam. Heidy met mooie kaarten van elders. Maar ook kaarten van vriendschappen die helaas zijn verloren gegaan in de tijd.

Bankafschriften en rekeningen van diners

Ook de mappen vol administratie zeggen alles. De afschriften van de bank nog in miniformaat die je toen nog kreeg thuisgestuurd. De talloze rekeningen van diners, omdat ik nooit wilde vergeten waar en met wie ik had gegeten. De rekeningen van mooie flessen wijn, omdat ik ook die herinneringen nooit wilde wissen. De routes van vakanties, de lijsten met medestudenten, de talloze rekeningen van modezaken. En foto’s. Talloze foto’s van een jongere versie van mezelf. Met een strak gezicht en een strak lijf.

Alles is anders en toch nog steeds hetzelfde

Alles is anders en toch nog steeds hetzelfde. En omdat het niet anders kan, gaat veel toch door de versnipperaar. Met pijn in mijn hart. Maar een aantal zaken gaat terug in de doos. Van hartenpijnbrieven tot eetbriefjes van mem.  Gewoon, omdat ik dat niet anders wil.

maandag 14 mei 2018

Een vette tor in mems onderbroek



Terwijl ik over een weg sukkel die na maanden nog steeds niet af is geeft me dat de tijd om rustig om me heen te kijken. Met 60 op de teller kun je tenslotte de boterbloem, de pinksterbloem, de zuring en de paardenbloem rustig aanschouwen.

Weer even kind

Bij het zien van al dat moois waan ik me weer even kind. Hoe we daar  - waar nu allemaal huizen staan in plan west -  dagen stonden te vliegeren in hoog gras. Vliegtuigen uit Lelystad kwamen er niet over, dus dat kon ongegeneerd.

Pinksterbloemen en boterbloemen en kettingen van paardenbloemen

Waar we boeketten vol pinksterbloemen en boterbloemen plukten voor mem en waar we van de paardenbloem thuis kettingen regen die we elkaar dan vervolgens omhingen. En als je het steeltje met dat witte wat bittere sap in stukjes brak en in het water legde, krulde hij zo mooi om.

Zuring eten

 En die zuring? Die zuring aten we. Liggend in het hoge gras, terwijl we omhoog keken naar de staart van onze vlieger kauwden we op grassprieten en de intens rode zuringstengels die zo goed waren voor de dorst. Flessen cola of sinas waren ons vreemd. Terwijl we daar zo lagen met vriendjes en vriendinnetjes waar we in de avond dan weer blikspuit mee deden en op onze autoped rond het blok scheurden, waren er altijd allerlei insecten te vinden.

Steeds minder insecten

 Spinnen, torren, lieveheersbeestjes, wespen, bijen, libellen en allerlei andere diertjes die zorgen voor biodiversiteit. Toen vriendin Antje en ik en onze respectievelijke moeders in de tuin eens een tent hadden gebouwd van zwart plastic, maar mijn moeder opeens een hele dikke tor in haar onderbroek voelde kruipen,  was het meteen over met de nachtelijke kampeerpret. Dat dan wel weer.


Weiland met alleen gras

Al die herinneringen kwamen boven, terwijl ik twee soorten kampen leek te zien daar in dat landschap. In het ene weiland aan de ene kant van de weg overheersen de kleuren paars, bordeauxrood, geel en een andere kleur geel. In het andere staat echt louter gras dat ook nog eens heel kort gemaaid is. Ongetwijfeld kunstmatig zo veroorzaakt, maar juist die eentonigheid zorgt er denk ik voor dat al die geweldige insecten schitteren door afwezigheid.

Een dikke tor in mijn mems onderbroek

De wolf mag dan zijn weg terug gevonden hebben naar onze provincie, die dikke vette tor uit mijn moeders onderbroek laat zich in geen velden of wegen meer zien. En dat is naast het feit dat deze herinnering nooit meer zal herleven en ik daar wel een miljoen voor zou willen geven, vooral voor de natuur een fikse aderlating.



Foto's komen van Pixabay, Ik mag namelijk niet fotograferen en sturen tegelijkertijd. En die kever, ja die heeft mem waarschijnlijk nadat ze de hele buurt bijeen heeft geschreeuwd toch niet zo heel zachtzinnig behandeld.

maandag 30 april 2018

Vergeet die vijfde wethouder maar

Persoonlijk vond ik het na de afgang van de FNP nogal vreemd: stellen dat je in ieder geval twee wethouders wilt leveren uit je partij omdat anders het feest niet door gaat. Alsof de burger met haar stemgedrag niet had aangegeven dat die partij het dus absoluut niet doet zoals diezelfde burger dat graag zou willen.

Brutalen hebben de hele wereld

Maar brutalen hebben de halve wereld zou mijn moeder wel zeggen: met een grote bek kom je blijkbaar overal. Daar waar de partij waar burgers dus blijkbaar wel tevreden over waren, het CDA,  bedacht dat 4 wethouders in voltijd ook wel voldoende zouden zijn, eisten de Fryske Nationalisten niet de ene wethouder die het CDA voorstelde, maar twee. Er was weinig keuze aldus de formateur.  Niet voldoende partijen die daadkracht toonden en van dat soort geneuzel. Of dat waar is? Ik dacht dat er nog wel een partij was die ook een wethouder wilde leveren, maar blijkbaar is dat niet uit de gesprekken gekomen.

Geen keuze met al die nieuwe bezuinigingen

Maar als we nu kijken naar het laatste debacle dan denk ik, er is inderdaad weinig keuze meer. Sterker nog, er zou helemaal geen keuze moeten zijn. Met weer forse bezuinigingen in het vooruitzicht en een tekort van 3 miljoen op het sociaal domein zijn er wel andere zaken om geld aan uit te geven. Want de 4 wethouders tezamen verdienen nu zo’n dikke 27.000 euro (toch bijna 7000 euro per maand, ik krijg het niet en werk denk ik net zo hard. Net zoals u in de fabriek, in de zorg, in de winkel, bij de politie, als leraar, bij de plantsoenendienst of waar dan ook). Met 5 wethouders wordt dat bedrag niet anders, zij het dan dat er natuurlijk dan nog wel van alles bij komt voor nummer 5.

Wachtgeldregeling

Van werkplek tot computer en van representatie tot nou ja noem het maar op. En dan is er nog die wachtgeldregeling. Wie die 32 uur gaat werken, krijgt wel de volle mep door die regeling. Of kan hem krijgen, laat ik het goed zeggen. Terwijl burgers na 3 jaar werken in een ingewikkelde constructie terecht komen dat uitgaat van een sv loon en daar dan 70 procent van krijgen is ervoor wethouders die fijne regeling. 1300 er bij elke maand (ja let wel, er bij), terwijl de gemiddelde WW-er dat bedrag in zijn totaliteit nog niet eens haalt. Amper haalt als hij wel de hele week staat de zwoegen in diezelfde fabriek, ziekenhuis, de supermarkt of waar dan ook. En dat kan dus niet. Die 5 wethouders niet beste FNP, die deeltijd niet, dat wachtgeld niet. 

maandag 23 april 2018

Een stank die niet te harden is, uit een bak naast je terwijl je op de bus wacht




Het stinkt en het is groen.  Je zou zeggen, wat is dat nu voor een mop? Geen mop dus. Het is daadwerkelijk groen, het meurt als de neten, het staat bovendien op plekken waar je heerlijk staat te wachten op de bus en het deugt niet. Ik kan er natuurlijk een raadsel van maken, maar het antwoord is heel simpel: afvalbakken.

Geen hondenpoepbakken meer

Afvalbakken stinken normaliter al behoorlijk, vooral als het heet is. Maar als de gemeente ook nog eens bedacht heeft dat ze de gewone hondenpoepbakken maar weg moet halen en de stront van dieren dan maar in de gewone bakken moet, tja dan is de lucht dus niet te hachelen. En als die bak zich dan ook nog daar bevindt waar jij in moet stappen om met de bus naar je werk of school te gaan, tja dat motiveert niet bepaald zou ik zeggen. Knappe kop die bedacht heeft dat zo’n bak daar juist moest staan. Daar komt bij dat diezelfde bakken altijd overvol zijn. Blijkbaar worden ze niet genoeg geleegd.

Een lekkere warme hondendrol in je hand

Persoonlijk moet ik er niet aan denken om de nog warme drol van een hond in een plastic zakje te scheppen, maar fatsoenlijke mensen doen dat wel. (Waarvoor dank overigens.)
 Maar daar sta je dan met die warme hoop nog in je handen en je kunt er nergens mee naartoe. Er lekker mee door Lemmer zeulen dan maar?

Poep meenemen de supermarkt in?

Meenemen de supermarkt in als je nog een boodschapje moet doen? Of als het allemaal zo tegen zit dan de hoop maar gewoon laten liggen, wetende dat de volgende wandelaar er heerlijk instapt? Het is dus allemaal niks.

Nog meer strontverhalen

En alsof er nog niet genoeg strontverhalen zijn: dat mooie strand van ons is net omgeploegd om het klaar te maken voor de zomer. En daarbij komen ook – jawel, de hondendrollen natuurlijk naar boven drijven, want de dieren mogen daar tot 1 mei nog vrolijk hun behoeften doen. Kleine kinderen die er lekker met de handjes in graaien, de e-colli die weelderig tiert en zie hier: wat een fijne en structurele oplossingen voor het hondenpoepprobleem. Als je regels stelt, zorg dan ook voor de goede randvoorwaarden.