maandag 25 maart 2019

Het gevreesde apenbos



Legt de natuur het af tegen het grote geld? Ik moest er aan denken toen ik naar de puinhopen keek die over waren gebleven van het Apenbosje. Boomstronken zover het oog reikte. Een kale vlakte, een troosteloze aanblik. Geen fluitende vogels meer, die anders met velen de bomen bevolkten. Weg. Alles weg.

Natuur legt het af tegen winstbejag

En eigenlijk weet ik het antwoord natuurlijk al lang: de natuur, die toch al schaarse natuur legt het al zo lang af tegen winstbejag en commerciële belangen. Soms is het kiezen uit twee kwaden, ook dat snap ik. De gemeente heeft weinig geld meer voor groenonderhoud, dus moet het zo gemakkelijk mogelijk.

Vrezen of frezen

Alles met de grond gelijk en dan twee keer in het jaar er met een frees overheen (de gemeente noemt dat op haar eigen pagina vrezen en dat vond ik wel een mooie woordspeling. Blijkbaar is daar ook vrees voor het verlies voor natuur en is dat woord met een slip of the pen veranderd en heeft het de betekenis van angst gekregen.) En angstig zouden we moeten zijn: want wat gebeurt er als we zo meteen helemaal geen natuur meer hebben?

Alles dood

Geen bijen meer, geen bomen meer, geen gras meer. Dan wordt ons land een woestenij, dan hebben we niks meer te eten en dan zijn we een dood land.

Alles duur

Dat er op het Forum voor Democratie zoveel is gestemd, had ik enigszins wel verwacht, maar ik had gehoopt dat het anders zou zijn. Van mijn man moeten ze niks hebben bijvoorbeeld. Maar deze partij vindt ook dat we niets aan dat klimaat hoeven te doen. Windmolens zijn onzin, zonneparken zijn onzin. En ik snap best dat mensen niet langer willen dat hun portemonnee aan het einde van de maand leeg is of erger nog dat ze een gat in die portemonnee zien. Dat is bij ons niet anders: ook wij verzuchten vaak dat alles toch wel heel duur is geworden.

App vertelt over gasverbruik

De app op mijn telefoon vertelt me tegenwoordig hoeveel geld we verstookt hebben en nee, daar word ik niet vrolijk van. Maar dat we de aarde volledig uithollen, alles opvreten, alles vernietigen en dan zeggen dat het onze schuld niet is, dat gaat er bij mij ook niet in. We hebben haar gekregen, we hebben haar in bruikleen en mogen ons eten er vanaf halen. Maar zouden we er dan op z’n minst niet goed voor moeten zorgen? 

maandag 11 maart 2019

Weegt een pakket aan moeilijkheden overal even zwaar?

De gemeente is er trots op dat ze zoveel fraudegevallen onderschept. Op zich een goede zaak, want als je je het schompes werkt en anderen profiteren daar van zonder dat ze daar recht op hebben, ben ik daar niet blij mee. De vraag is alleen wat fraude is.

Wat is fraude? 

Is dat een verkeerd ingevuld getal? Is dat een steen die je niet op kunt eten? Ik weet het niet. Maar ik ben tegen fraude, laat ik dat voorop stellen. En als ik zie dat iemand wel gewoon kan werken en dat niet doet, terwijl ik met mijn half beroerde lijf me wel elke dag uit bed sleep, ook dan kan ik daar pisnijdig van worden.

Op hoog niveau kan veel bekonkeld worden

Toch staan zaken die op hoog niveau worden bekonkeld soms wat haaks op de ‘fraudegevallen’ van iemand die mogelijk geen keuze heeft of geen andere mogelijkheden heeft. Van mijn vader leerde ik dat je je op hoog niveau heel veel kunt permitteren en er altijd wel iets te ritselen valt. Gewoon omdat de regels daar naar gemaakt zijn.

Geld krijgen, werk niet uitvoeren

 Toch wringt het als ik zie dat iemand die ieder jaar 3 ton subsidie krijgt voor een zwembad en strandpaviljoen dan voor 18.000 euro per jaar aan werkzaamheden niet uitvoert. Waarvan de gemeente zelf ook zegt dat het werk niet is uitgevoerd, maar waarvan ze vindt dat ze dat geld niet hoeft terug te vorderen.

Speciale omstandigheden

Omdat er speciale omstandigheden zijn. Een faillissement van het zwembad bijvoorbeeld. Maar een faillissement van een gewone burger die toch al niets te makken heeft, is in mijn ogen net zo’n speciale omstandigheid. Waarschijnlijk een nog veel grotere omstandigheid, omdat juist mensen in zo’n situatie al totaal geen reserves hebben. Voor veel mensen is 18.000 euro een jaarsalaris. En over een periode van 6 jaar opgeteld is er meer dan een ton van ons uitgegeven, maar is daar geen werk voor geleverd.

3 ton subsidie per jaar voor een zwembad

En nee, ik kan niet in de beurs van de desbetreffende ondernemer kijken om te zien of hij met de bouw van dit zwembad annex strandpaviljoen nat is gegaan. Het zwembad wordt volgens mij verhuurd, het paviljoen ook. Dus daar zijn inkomsten van. Tel daarbij op de 3 ton gedurende 20 jaar en je komt op een behoorlijk bedrag. En ik weet niet of iemand het ‘daarvan’ kan doen. Wat ik wel weet is dat gemaakte afspraken nagekomen dienen te worden. En dat de gemeente zich hier niet van af kan maken door te stellen dat ze het geld niet terugvordert, omdat er een ‘pakket’ van maatregelen lag. Een gewone burger kan zich ten slotte ook niet beroepen op het feit dat hij met een pakket aan moeilijkheden te maken heeft.

maandag 4 maart 2019

Bestolen



Ik reed een keer op de rotonde van Joure (ja die bestond toen nog) en mijn hersenen hadden eerder dan ik zelf in de gaten dat er iets niet pluis was. Wat dat precies was, zag ik zo snel niet, maar ik wist: hier is iets niet oké. Twee minuten later besefte ik me dat het die spookrijder was die recht tegen het verkeer in, de rotonde van de andere kant nam en die ik dus op die manier was tegengekomen.

Verbijstering

Dat gevoel, die verbijstering had ik een paar weken geleden ook weer. We kwamen terug van een weekje vakantie, het was al nacht en het was koud en vies. We sleepten onze koffers naar boven en toen we voor de deur stonden wist ik: hier klopt iets niet. Ook toen duurde het weer 2 minuten voordat ik in de gaten had wat er niet klopte. Het was leeg daar op de overloop. Daar waar altijd een Thais geesteshuisje had gestaan op een soort altaartje en dat ik had gekregen nadat mijn ouders waren overleden, was verdwenen.

In liefde gegeven

Het was me in liefde gegeven. Ik had het in liefde neergezet. Omdat mijn ouders zo toch nog een plekje hadden en ik hen niet in het vaarwater zat (dat is de gedachte van dat huisje). Ik was er die nacht misselijk van dat iemand het had aangedurfd om dat dierbare stuk mee te nemen. Bovendien: wie neemt er zoiets mee? En waarom? Ondanks herhaalde oproepen is het hokje nog steeds weg. En dat bezorgt me nog steeds buikpijn.



Schoenen ook verdwenen

Toen ik vorige week met het mooie weer naar de Piterstun wilde om daar samen met de andere vrijwilligers aan de slag te gaan, besefte ik me opeens dat ook mijn zwarte boots die zo fijn werken in de tuin waren verdwenen. Ze stonden daar omdat ze onder de modder zaten. En wat nog erger was en ik tot dat moment ook niet had beseft: ook mijn vaders overhemd dat hij zo graag droeg en dat ik aan de wand had gehangen was weg. Weer een pijnpuntje er bij. Enfin, ik snapte het niet en doe dat nog steeds niet. Maar ik trok andere schoenen aan en na het werken in de tuin zette ik die weer onder de modder op het richeltje. En tot mijn grote verbijstering waren die opeens op zondagochtend ook verdwenen. En dat voelt allemaal  raar; heel erg raar. 

maandag 25 februari 2019

Wassen neus


Het verhaal van de zandwinning in het IJsselmeer heeft een behoorlijk staartje gekregen. Voor wie het ontgaan is: de FNP werd gedwongen haar wethouders per direct op te laten stappen. Er was geen vertrouwen meer. En dat terwijl er goed samen was gewerkt, de sfeer in B&W uitermate goed was en de heren en dame goed met elkaar door 1 deur konden. Onbegrijpelijk zou je zeggen. En toch ook weer niet.

Systeem deugt niet

Want het systeem deugt niet. Terecht merkte 1 van de wethouders vorige week in een poging om in ieder geval aan te blijven tot er een nieuwe coalitie is, dat het dualisme niet voor niks is ingevoerd. Dat wethouders en raadsleden los van elkaar mogen besluiten. Raadsleden lopen dus hun wethouder niet achterna en nemen besluiten voor eigen rekening. Alleen werkt het zo niet in dit land. We hebben dan wel afgesproken dat raadsleden best anders mogen besluiten, maar in de praktijk is dat een wassen neus.

Coalitieakkoord

Want heel vaak doet een coalitiepartij wel precies wat een wethouder wil, ook al omdat dit in een coalitieakkoord is beschreven. Nu stond trouwens die zandwinning net niet in dat programma, maar er zouden wel mondeling afspraken over zijn. Wat ook best vreemd is. De partij die in dit geval hun hun wethouder (s) niet achterna liep, moest vervolgens met lede ogen aanzien dat hun wethouders naar huis werden gestuurd. En eigenlijk is dat toch vreemd.  


Wethouder zonder kleur

 In feite dus een absoluut onwerkbare situatie. Sterker nog ik denk dat we helemaal af moeten van wethouders met een partij achtergrond. Haal gewoon mensen binnen die helemaal geen kleur aanhangen. Die kunnen dan samen een programma opstellen en als de raad het met de afzonderlijke onderdelen eens is, stemt ze voor. Is ze tegen, dan stemt ze tegen.

Cleaning day

Dat gezegd hebben wil ik nu vast graag een punt inbrengen. Ook als er weer gewoon een wethouder met kleur komt wil ik dat aangeven. Ik heb namelijk vanmiddag weer een vuilniszak met flesjes, blikjes, plastic, sigarettendoosjes, glazen en weet ik veel  uit de bosjes, van de straat en uit de goot gevist. Ik zou dan ook een nieuwe wethouder willen vragen om een cleaningday per maand in te stellen net als dat het geval is in het geboorteland van mijn man. Daar moet eens in de maand iedereen zijn omgeving schoonmaken en mag er niet autogereden.  Het lijkt me dat daar geen kabinet over hoeft te vallen.

maandag 18 februari 2019

Supermaan

Foto Pixabay

Lief en ik te draaien in bed. We draaien en draaien en houden elkaar wakker.  Ik ga links om en hij draait rechts om. Ik probeer niet te veel lawaai te maken, maar doe dat toch. Dat merk ik omdat hij ook weer draait. Er volgt een half uurtje slaap voor ons gevoel en dan word ik wakker van hem en hij van zichzelf.

Baden in het zweet

Hij baadt in het zweet. Het bed is doorweekt. Daarom verschonen we het bed midden in de nacht, want hij drijft bijna in zijn eigen lichaamsvocht. Dat maakt wakker, appen we de volgende dag naar elkaar met kleine plaatjes van niet-wakkere mensen er bij, gevolgd door veel kusjes. Hij heeft stress dat weet ik. Van zijn nieuwe stage/baan.

Stress

Ik heb ook stress. Niet van hem. Maar van zandwinningsperikelen, late vergaderingen voor het werk, uren die zich niet goed lijken in te delen, intensieve interviews, zorgen over mensen die ons lief zijn. En ik zie maar steeds  Ireen Wüst voor me. In tranen en met haar blik omhoog en haar vingers opgeheven naar waar ze hoopt waar haar overleden beste vriendin Van Deutekom nu is. Ik herken: het maalt.

Een banaan 

We nemen een banaan in het midden van de nacht, omdat ik wel eens heb gehoord dat daarin magnesium zit die je slaperig maakt. Hij vindt dat onzin. Daarom breng ik hem wat warme melk. Nog maar een paar uurtjes zeggen we tegen elkaar.

Ga maar niet

Ga maar niet zeg ik, als de wijzers van de klok traag vooruit kruipen. Hij mompelt wat, maar ik weet dat hij toch gaat, plichtsgetrouw als hij altijd is. Hij moet er al veel vroeger uit, ik mag nog even blijven liggen maar ben ook kapot. We werken. Hij daar, ik hier. De telefoon gaat onophoudelijk. Mijn schouders zitten vast. Ik loop een stukje, de frisse lucht doet me goed. Ik neem koffie. Bakken vol.

De supermaan

’s Avonds komt hij ondanks zijn grote vermoeidheid swingend op Afrikaanse muziek binnen. Zijn kont schudt, zijn hele lichaam schudt. Zoals elke avond. Wel is hij kapot. Ik ben kapot. We eten en hangen voor Pampus voor de tv. Dan kijk ik naar buiten. Ik weet het zeg ik: Het is de maan. Een supermaan. Die houdt ons wakker. Al de hele week. Hij kijkt me aan. Ja, vast zegt hij. Google zegt kan niet. Het is de maan zeg ik. Die trekt aan ons. Maakt ons onrustig. Of zo. 

maandag 11 februari 2019

Respect

Smals is boos


Er zat een vrouw voor ons die boos was. Niet een beetje boos, maar ziedend. Haar stem trilde, ze schreeuwde. Was dit een directeur van een grote firma? Zei ze dit echt tegen de gemeenteraad? En tegen organisaties die het niet met haar eens waren? Ze noemde mensen die ergens verstand van hadden zelf- verklaarde deskundigen alsof het kleine kinderen waren.

Een achterkutterig volkje

En ze noemde ons allen zonder het echt te zeggen, een achterkutterig volkje dat het liefst in de middeleeuwen wilde blijven leven. Een vertrouwd doodstil achtertuintje zei ze. Dat willen al die achterlijke Friezen, dacht ze ongetwijfeld.  Ja dacht ik, dat wil een groot aantal van de Friezen inderdaad. Omdat alles al genoeg kapot is gemaakt. Omdat de weilanden waar ik vroeger vliegerde en waar vlinders, bijen en hommels aan en af vlogen volledig zijn verdwenen. Omdat het water waarin ik vroeger zwom vol met vissen, planten en vogels zat, maar daarvan nu een heel deel is verdwenen.

Democratisch gekozen gemeenteraad

Toen ik de ingehouden woede zag, kon ik niet anders dat dan filmen. Dan die legendarische woorden vast te leggen die als een waterval over ons heen werd gespuwd. Het filmpje is overigens inmiddels op miraculeuze wijze verdwenen van YouTube. De content zou ongepast zijn. Content van een raadsvergadering ongepast? Of is dit jezelf terug zien en beseffen: dit kan echt niet?

 En de emotie van de dame begreep ik nog wel: niet de uitwerking er van die kwam van een groot gerenommeerd bedrijf. Is dit een directeur die hier haar buren zit uit te schelden als een viswijf dacht ik of zit ze voor een democratisch gekozen gemeenteraad? En voor burgers die dan wel tegen zijn, maar zich nooit in zulke lage bewoordingen hebben uitgelaten. Ze vreesde ongetwijfeld het verlies van miljoenen, miljarden, banen wellicht. En ja, daar mag best wat emotie aan te pas komen. Maar de raad als een schoothondje terechtwijzen en hen laten weten dat de firma Smals hen bij de gratie Gods twee weken extra heeft geschonken, dat ging er bij mij niet in.

Berging Britse nachtvlieger

Ik haakte af toen het ging om de berging van de Britse nachtvlieger. Geweldig initiatief, maar de woorden die daar aan werden gegeven niet. Dat we toen wel van het bedrijf gebruik wilden maken. Alsof iemand van ons dat ook maar een seconde heeft beseft. Want al die domme Friezen wilden mensen die hun leven voor ons gelaten hebben, een graf geven. Een naam geven. Eer geven die hen toekomt. En moeten die kosten alsnog door ons domme Friezen opgehoest worden? Dan ben ik er zeker van dat wij daar met z’n allen voor zullen zorgdragen. Omdat die mensen dat respect verdienen. Zij wel.

maandag 4 februari 2019

Bedreiging


Jaren geleden had ik een interview met een man over zijn hondje. Het werd een mooi verhaal. Man blij, ik blij. De man stond echter vanaf dat moment elke dag op de stoep. Er moest nog een verhaal komen. Maar het verhaal over het hondje was al verteld, dus dat zat er niet meer in. 

De hel brak los

Toen ik hem dat meldde, bracht de hel los. Vanaf dat moment stond hij voortdurend voor de redactie op me te wachten. Hij kwam binnen, schreeuwde alles bij elkaar. Probeerde me met zijn hondenriem te bewerken. 

Iemand moest me ontzetten

Toen ik op een dag een gebakken visje voor de hele redactie ging kopen, stond hij me daar op te wachten. De leuke jongen van de viskiosk in Joure moest me ontzetten, anders had ik weer de hondenriem bijna over me heen gehad. 

Mijn leven werd anders

Vanaf dat moment werd mijn leven anders: ik keek eerst een miljoen keer om me heen voordat ik naar mijn auto rende. Ik durfde de deur van de redactie bijna niet meer uit. En ik verwachtte hem elk moment bij mijn eigen thuis. Alles werd onveilig. Die ene bedreiging is me altijd bij gebleven, ook al omdat de man maar door bleef gaan. De politie wilde niet ingrijpen: hij moest me eerst echt iets aandoen. 

Bedreigend

Dat hij dagen voor de redactie stond en dit heel bedreigend was, zeker als ik daar soms alleen was, bleek geen argument. Maar ook daarna waren er bedreigingen. Vooral mensen die in een rechtbankverslag voorkwamen (die ik niet eens schrijf, maar waarvoor een eigen reporter altijd in de rechtbank zit) lieten me nogal eens weten dat ‘ik nog wel zou merken’ wat er zou gebeuren. En nee, dat is niet leuk. Ervoor buigen betekent dat je je werk niet meer kunt doen. En dat is hetzelfde als VVD-er Storms en zijn gezin nu doorgaat zo besefte ik me.

Gele hesjes

Wel vraag ik me af hoe de politie zo stellig kan zijn dat het gaat om mensen die tegen de zandwinning zijn. De partij van de heer Storms is niet de enige partij die tegen is en daar zijn naar mijn weten geen stenen door de ruit gevlogen. En naar mijn weten hebben die mensen de discussie tot op heden altijd op basis van argumenten gevoerd. 

In de wandelgangen hoorde ik dat het meer gezocht zou moeten worden in de trant van de ‘gele hesjes’ beweging. Of dat waar is, ik weet het niet. Wel dat geweld naar personen nooit de oplossing is. En dat mensen blijkbaar niet weten wat ze daarmee aanrichten.  Doe je mond open zou ik zeggen, geef aan wat je wilt zeggen. Of stap naar een rechter. Ik begrijp dat mensen zich soms volledig onmachtig voelen. Maar die steen lost niets op. Het maakt alleen meer kapot.