maandag 22 juli 2019

Stekken



Met het intrekken in een nieuwe woning, heb ik ook een bijna manische hobby ontwikkeld: plantjes voor buiten en binnen stekken en verzorgen. Ik kan geen winkel voorbij lopen of ik ontwaar een plant die me lonkt.


Of ik loop langs een perkje en zie een stekje voor me. In water, in aarde, alleen in plastic, uit een pit of stuk fruit. Lief wordt er ietwat gestoord van. Vanaf het moment dat ik allerlei tegels uit ons zo prachtig gladde achtertuin begon te trekken, begon hij al wat bedenkelijk te kijken.

Alle tegels eruit

 En hij heeft gelijk: het begon met 6 tegels, maar gaandeweg staan er meer tegels rechtop aan de kant dan dat ze een terras vormen. De bijen lijken er geen probleem mee te hebben en ik voorzie dat we de rest van het jaar courgette en rode pepers kunnen eten. En voor volgende week staat er nog veel meer op het programma, maar dat weet hij (nog) niet.

Ik liaande als Jane door mijn tienerkamer

Dat een mens zo gelukkig kan worden van alles dat groeit en bloeit, was ik eigenlijk weer even vergeten. Als tiener had ik namelijk een kamer die waarschijnlijk niet hip of hot was, maar waarin wel de mooiste planten stonden. Ik was er altijd mee bezig. Ik was een wandelende encyclopedie, wist wanneer ze het niet goed deden, wist welke voeding ze nodig hadden, op welke plek ze het beste gedijden, zette ze in de regen als er een bui overkwam, besproeide ze in de douche. En ik stekte. Mijn tienerkamer was een oase van groen en bloeiende planten waarin ik me als een volleerde Jane doorheen liaande. Alleen al de herinnering maakt me op slag weer gelukkig.

Stekvrienden

Maar nu ik de hobby opnieuw heb opgepakt, teer ik niet alleen op het verleden, ik ben wederom Jane in de notendop. En nu alle boeken zijn uitgepakt komen ook alle tuinboeken en kamerplantennaslagwerken tevoorschijn, die bijna lekkerder lezen dan de beste romans. Ik vergeet er bij te zeggen dat ik me ook nog heb aangesloten bij allerlei ´stekvrienden´ via Facebook. Ik wist niet dat ze bestonden zulke gemeenschappen, maar ze slaan elkaar om de oren met allerlei moeilijke plantennamen, geven advies hoe je welke plant moet stekken en wat je moet doen bij spint, luis en allerlei ziekten waar ik het bestaan niet eens van kende. En ze ruilen stekjes. Mijn geluk kan dus niet meer op.   

maandag 15 juli 2019

Rupsje Nooitgedacht

Ik heb jeuk. Gigantisch jeuk. Terwijl ik die woorden hier typ, besef ik me dat het altijd gevaarlijk is zo´n zin te bezigen omdat sommige mensen daar hele rare associaties bij hebben. Maar goed, deze jeuk geeft me de onbedwingbare neiging om mijn huid open te rijten met alles wat maar voorhanden is.

Linten aan bomen

En het is begon allemaal zo mooi. Ik reed op mijn gemakje, vreselijk zen door het prachtige landschap van Gaasterland. Het was mooi weer, ik had het raampje openstaan, de zon scheen (toen wel) en ik floot gezellig mee met Duncan op de radio. Toen ik keihard ´All I know, all I know, Loving you is a losing game ´begon mee te bleren vielen me pas de linten aan de rijen bomen op waar ik al zo´n kilometer aan voorbij reed. Was dat niet, bedacht ik me om vervolgens met een rotgang het knopje van het raam in te drukken. Vervolgens dacht ik nog in al mijn onschuld dat het toch zo´n vaart niet zou lopen.

De haren van Rupsje Nooitgedacht

De haren van zo´n rupsje Nooitgedacht konden toch mijn auto niet invliegen om me het leven vervolgens zuur te maken? Nog diezelfde avond vroeg lief me waarom ik toch zo als een idioot aan mijn armen zat te krabben. En of ik wel wist dat er bloed uit kwam. Het boek waarin ik verdiept was, was zo spannend dat het me niet eens was opgevallen. Maar nu hij het zei: ik zat onder de bloedvlekken van deze razende zelfbeschadiging.

Duct tape zei ik, waar hebben we dat. Niet te vinden natuurlijk na een verhuizing, maar wel een superrol plakband. Ik ratste, hij ratste. Vol overgave.  Tientallen keren, plakte hij en scheurde hij. Alles kwam mee, vooral mijn eigen kleine haartjes. Maar die haartjes van dat ellendige beest? Ik heb het idee niet echt. Ik bleef krabben, weer  tot bloedens toe.
Ik nam zelfs een slaappil om in slaap te komen, omdat ik bed ook niet stil kon blijven liggen en hij er de volgende ochtend wel weer vroeg uit moest. Toen ik zelf de volgende dag ontwaakte, lag zelfs mijn neus open. Ook daar had dat ellendige beest me te grazen gehad en zelfs de slaappil had die jeuk dus blijkbaar niet verdreven.

Vogelkastjes

En nu? Nu heb ik mijn hoop op de vogels gevestigd. Vogels die die rupsjes Nooitgedacht met veel plezier oppeuzelen. Ik word zo gek van de jeuk dat ik zelf wel vogelkastjes op wil hangen. Maar dan wel later, als zij weg zijn. Of in een astronautenpak.....

maandag 1 juli 2019

Bedankt lieve meester Broere


De eerste schreden op het pad naar volwassenheid is toch vaak de gang van de basisschool (in onze tijd heette dat nog lagere school) naar het voortgezet onderwijs. Eng vond ik dat, weet ik nog wel. Heel erg eng.

 Op onze lagere school werd een indeling gemaakt naar hoe slim je was: leerlingen die goed genoeg waren voor de Havo kwamen in de rij bij het raam. Kinderen die naar de Mavo, technische school of huishoudschool gingen, zaten bijeen in de andere 2 rijen. Ik heb in beide gezeten. De angst voor het onbekende Emmeloord, waar ik dan de hele dag zou moeten vertoeven maakte dat ik zeker 2 keer geswitcht ben. Qua intellect kon ik het wel aan. Maar het van huis zijn, die enorme school met die enorme hoeveelheid kinderen, maakten me angstig. Mijn ouders werden waarschijnlijk hoorndol van zoveel getwijfel en steeds maar weer met de meester praten: ik weende zelf elke keer weer hete tranen.

Tot dat het definitieve besluit genomen was en ik naar de Mavo ging. Punt. De openbare mavo wel te verstaan. Gewoon bij ons om de hoek, op loopafstand. 

Meester Broere

Met aan het hoofd meester Jan Broere. De eerste ontmoeting met hem kan ik me niet meer herinneren, maar zijn zachtmoedigheid is me wel altijd bij gebleven. Geen geschreeuw en gedoe, wel rechtvaardigheid. En soms was hij een beetje verstrooid. Dat vertederde me altijd. Geen idee of de vertedering van een 12-jarige hetzelfde is als die van een volwassen vrouw, maar ik had een zwak voor de man. Misschien had dat ook te maken met het feit dat hij prachtig gedichten kon voordragen. En soms uitspraken had, waar wij als kinderen een soort van achterover sloegen. Door de woordkeuze, de manier waarop hij dingen uitsprak. Ik vergeet nog zijn bijzondere tongval. Noem het bewondering.  

Ontmoetingen in de bieb

Later toen de Mavo tijd al lang achter me lang, ik toch naar het verre Emmeloord en zelfs Groningen verkaste, kwam ik hem vaak tegen bij de bieb. De liefde voor de letteren bond ons en we maakten vaak even een praatje. Maar ik kwam hem ook vaak tegen bij de supermarkt. De laatste keer dat ik hem zag vond ik hem breekbaar. Daarvoor eigenlijk nog altijd wel een man van de wereld die ik nog heel lang tegen zou komen. Helaas zal dat nu nooit meer kunnen: meester Broere zal nooit meer zijn prachtige volzinnen laten weerklinken. Maar in mijn hoofd zitten ze opgeslagen. Met dank lieve meester.  

donderdag 13 juni 2019

Afspraak is afspraak

Afspraak is afspraak. Die zin staat letterlijk in het nieuwe coalitieakkoord waarin de (nieuwe) partijen die het dagelijks bestuur van de gemeente vormen zijn verenigd. Je zou het  als een sneer kunnen opvatten naar de FNP die een schop meekreeg, omdat ze haar gedachten wijzigde over de zandwinning. Maar goed, afspraak is dus afspraak. Maar dat blijkt niet voor iedereen te gelden. De ene afspraak is in deze gemeente de andere blijkbaar niet. 

Afspraken vergeten te maken

Met de bouwer van het strandpaviljoen annex zwembad zijn indertijd blijkbaar afspraken gemaakt, maar die zijn niet bepaald helder, hakkelde de nieuwe wethouder die het moet hebben van de overlevering. Van de overlevering? Leven we hier dan in een bananenrepubliek waar afspraken gewoon niet op schrift zijn gesteld? Niet voor te stellen, maar dat is dus blijkbaar het geval. Ze zouden worden opgeschreven, maar dat is vergeten of zo.

Eigenaar Mondeel kreeg elk jaar wel 18.000 euro voor het schoonmaken van het strand, maar deed dat niet. Het viel niemand op, behalve partijen die doorgaans altijd wat kritischer zijn. Vragen er over leverden vage antwoorden. 

Beeld van de tijd

Want zo zegt het college: we moeten de gemaakte afspraken zien in het beeld van de tijd. De voormalige gemeente had dringend behoefte aan een (vervangend) zwembad en jeetje daar stond een held op en die regelde dat zo maar even. En aan die daad doe ik ook niets af. De man heeft er iets moois neergezet. Dat daarvoor elk jaar wel een substantieel bedrag wordt overgemaakt, daarover rept niemand van de coalitiepartijen.

Onkies

De VVD vond het zelfs onkies om in het openbaar te praten over geheime afspraken die gemaakt zijn met een ondernemer. Volgens mij is het onkiese aan deze hele situatie dat er een dikke ton geld is uitgegeven aan iets waar nooit een prestatie voor is geleverd. Maar nog onkieser vind ik het dat er dus een slapend college zat dat blijkbaar afspraken die gemaakt zouden worden niet heeft gemaakt en vervolgens daar 8 jaar ook niet naar heeft gekeken.

Fout op fout

De hele gang van zaken is een farce en getuigt van fout op fout. Nog erger vind ik het dat al die partijen die zo vasthouden aan het maken van afspraken het niet nodig vinden om dat geld terug te vorderen. Dat ze het ook niet nodig vinden om op een fatsoenlijke manier aan Mondeel te vragen om dat geld dan toch terug te geven. Afspraken dus van dat soort. 

maandag 10 juni 2019

Van driehoog achter naar twee laag beneden




Gekscherend zeg ik wel eens dat we van driehoog achter komen. Niet de meest voorname benaming voor het huis waar je bijna 20 jaar in hebt gewoond, maar het typeert het wel een beetje denk ik. Een beschimmelde badkamer omdat hij inpandig was. Een innie mini balkon waar je net met 2 man kon zitten. Leidingen die overal zichtbaar waren en een huis dat niet bepaald heel logisch was ingedeeld. Maar toch, het was eerst mijn huis en vervolgens ons huis. Met alle herinneringen van dien. De mooie, maar ook de minder mooie.

Huis met snufjes

Inmiddels wonen we twee laag beneden zeg maar. In een bijna nieuw huis, met allerlei snufjes (waar ik de helft trouwens nog steeds niet van begrijp. Zo rook de wasmachine naar brand als ik hem aanzette en kwamen mijn jurkjes er uit als babykleding. Bleek dat er een warmwater kraan in de woning zit die bijna kokend water in de wasmachine laat lopen. Niet helemaal de bedoeling voor de was die normaal gesproken in de Robijn moet, maar goed al doende leert men. En overal floepen lichten zomaar aan. Loop je de gang in, dan sta je in het licht. Loop je naar boven dan hoef je het lampje niet aan te doen. Overigens floept hij daar boven net zo hard weer uit en sta je mooi in het donker. Verder is er een ingenieus systeem dat zorgt voor de verwarming. Soms wel iets te goed als we het goed begrijpen. Buren hebben het in de zomer wel eens dik in de 40 graden in de woning en die hitte is blijkbaar dan moeilijk te verdrijven.)

Hoeveel Boeddha´ s heb je nodig om gelukkig te zijn? 

Maar twee hoog beneden liep ik wel tegen hetzelfde aan als driehoog achter.  Ik begreep zelfs niet hoe we alle spullen uit dat naar ons idee kleine huisje in die grote woning met 4 slaapkamers en een grote woonkamer, tuin en zolder kregen. Want werkelijk: daar hadden we voor alles plek. En hier hebben we het idee dat het er niet in past. Daarbij moet ik misschien wel iets aantekenen: ik kan slecht iets weggooien. Wie weet komt dit of dat nog van pas, van dat soort gedachten. Lief wordt er wel eens gek van: hoeveel Boeddhabeelden wil je in de kamer hebben vraagt hij om je daar prettig bij te voelen? Waarop ik hem dan vraag hoeveel schoenen hij nodig heeft voor 1 paar voeten. Touché.

maandag 3 juni 2019

De Gale Hamkestraat is als Atlantis: een catastrofe is nabij



De Gale Hamkestraat is als Atlantis: de straat gaat aan een catastrofe ten onder. Niet door vulkanen of iets mysterieus overigens: menselijk ingrijpen, maakt dat de straat binnenkort passé is. Kan dat zomaar vraag ik me af: een straat laten verdwijnen? Volgens de stukken van de gemeente wel, nu de woningcorporatie de woningen daar wil slopen en er geen nieuwe voor in de plek wil zetten. De gemeenteraad mag er nog wel iets van vinden, maar als die akkoord is dan gaat daarmee weer een stuk geschiedenis verloren.

Walvisvaarder

Overigens is Gale Hamke nooit een inwoner van Lemmer geweest.  Hij kwam wel uit de buurt, namelijk uit Rijs en woonde ook in Stavoren. Maar hij was ook een held, want hij redde in 1639 bij Spitsbergen 20 van de 86 manschappen die daar verongelukten met hun walvisvaarder. Ook ontdekte hij in 1670 een baai aan de oostkust van Groenland die naar hem werd vernoemd.

Lieflijk hofje

Maar de Gale Hamkestraat is vooral zo´n hofje waar je sympathie voor hebt. Dat lieflijk aandoet, dat net even anders is dan andere stukken van Lemmer.  Dat open is in een straat die verder helemaal op slot zit. Dat een eigen stuk groen heeft, met eigen parkeerplekken en met een eigen hondenveldje. Maar dat dus helemaal gaat veranderen. De straat gaat weg, het groen maakt plaats voor rijtjeswoningen en daar waar ons huisje zo lang gestaan heeft, komt blijkbaar weer iets groens. Of dat laatste logisch is, weet ik niet. Waarom niet het groen zo laten en dan op de plek waar wij woonden aan de Parkstraat dan huizen neerzetten zegt mijn kippenverstand.

Weer 16 woningen weg

Mijn kippenverstand (sorry kippen), zegt me ook dat het waarschijnlijk niet logisch is om weer 16 woningen uit het arsenaal te halen, wat nu dus wel het plan is. Wij hadden geluk dat we op een voorrangslijst stonden; daarmee lieten wij 121(!) andere gegadigden achter ons en kregen we een woning die we te gek vinden. Nu zullen al die 122 mensen niet urgent op zoek zijn naar een woning, maar als ik naar de aantallen mensen kijk die op een huis reageren waar ze graag in zouden willen wonen dan is dat aantal toch redelijk schrikbarend.  En als je wel dringend op zoek bent is het helemaal een drama om aan de bak te komen, want of je nu met kinderen op straat komt te staan of niet – woonruimte is er niet. Volgens mij kunnen we dat de mensen, maar ook Gale Hamke niet aandoen.


maandag 27 mei 2019

Mienskip: van sjouwende mannen tot poetsende vrouwen




Het woord Mienskip is het afgelopen jaar te pas en te onpas gebruikt. Alles was mienskip en ook dingen die helemaal geen mienskip waren, werden zo betiteld. Vooral de culturele hoofdstad was allemaal mienskip. Nu ben ik een groot voorstander van kunst en cultuur, dus mij hoor je daar niet over klagen. Maar de mienskip, de echte mienskip zit hem volgens mij toch vooral in de mensen om ons heen.

Zomaar

En die mienskip die staat soms zomaar op voor je, zonder dat je erom gevraagd hebt. Met nummer 1 zo ongeveer op de stresstest (maar dat kan ook het krijgen van een kind en daardoor slapeloze nachten zijn of het overlijden van een dierbare) maar in ons geval een verhuizing danken wij de mienskip om ons heen voor de hulp die zij allemaal belangeloos boden. Van de dames die spontaan met emmers sop voor de deur stonden en als vlijtige liesjes boenden dat het een lieve lust was (terwijl we ook nog eens in een huis kwamen dat er uitzag of het nooit was bewoond, zo schoon) tot potige mannen die enorm zware machines en meubelen versjouwden van onzinnige trappen en van grote hoogte.

Trappen op en af, karren vol laadden

Om nog maar te zwijgen van mannen en vrouwen die karren vol laadden, trappen op en af sjouwden, het oude huis vrij van stof maakten en ook daar boenden dat het een lieve lust was. Van familieleden van jong tot oud die sjouwden, aansloten, afkoppelden, weer aansloten en weer sjouwden en ga zo maar door. En dan vergeet ik nog dat al die lieve mensen ook nog eens als een soort buffer fungeerden als de stress tussen lief en mij toch wel eens hoog opliep. Want ja, verhuizen zorgt echt wel voor een zeg maar verhoogde irritatiegraad en wat is het dan mooi dat er dan iemand met een kwinkslag er weer voor zorgt dat je die ander toch wel weer vanachter het behang vandaan wilt halen.
Enfin, de sleutels van het oude huis zijn ingeleverd. De eindfase deed ik naast hubby met een hele lieve vriendin waarmee ik het leven ben begonnen en waarmee ik -  hoe symbolisch - de deur van deze periode ook weer sloot. Mijn mienskip, onze mienskip, werd niet geroemd in bladen of tv. Maar wat zijn wij in gaan zien dat het leven met maar vooral in zo´n mienskip het verschil maakt. En dat je eigenlijk niet zonder kunt.